Morbid Angel - Formulas Fatal to the Flesh (1998)

Het is echt een hele grote schande dat dit album, dat zonder meer in de top drie van allervetste, ultrageniale Morbid Angel albums behoort te staan, nog niet toegevoegd was!
Formulas... is zo ongeveer te beschouwen als Trey Azagtoths soloproject. Hij heeft niet alleen bijna alle muziek geschreven, maar ook nog eens alles geproduceerd.

De eerste zeven tracks vormen wat mij betreft zo'n solide geheel dat het wellicht meer waardering zou krijgen als Formulas... als mini-album uitgebracht zou worden. De occulte, bovenmenselijke sfeer die Morbid Angel altijd zo doeltreffend heeft gecreërd, bereikt op deze songs een ongeëvenaard hoogtepunt. De melodieén en vooral de solo's, geven blijk van een kracht, een doeltreffendheid en een verhevenheid die bijna ongekend is. Let wel: het brute geluid en de strakke productie zijn op Formulas... louter en alleen middellen om een beeld van hoge esthetische waarde te beschrijven. De ware kracht van het album zit 'm in de sfeer waarop je nooit helemaal je vinger kan leggen, behalve dan dat je (ik) kan concluderen dat deze muziek werkelijk geniaal is. Azagtoth is niet voor niets één van de beste gitaristen ooit.

De teksten handelen voornamelijk over invocaties van goden zoals deze in de sumerische mythologie en de Necronomicon (het boek van de doden) voorkomen. Gelijk de cult-horror van H.P. Lovecraft, zingt Steve Tucker o.a. over de Ancient Ones, de boosaardige goden die eens zullen terugkeren en de Aarde schoon zullen vegen.Sommige gedeelten van de teksten, die ook hoofdzakelijk van Azagtoth afkomstig zijn, zijn zelfs in het Sumerisch geschreven, en zanger Tucker had hier in het begin dan ook niet bepaald een makkie aan.

Behalve 'gewone' metal staan er ook nog enkele afwijkende synthesizersongs op. Het sferische, 'Disturbance in the Great Slumber' roept een werkelijk onaardse sfeer op. Het ritmische 'Ascent Through the Speres,' met gehoorprikkelende hoge belletjes op de achtergrond doet het ook zeer goed. De industrial klinkende afsluiter 'Trooper' zou zeker niet misstaan op een soundtrack van een shoot 'em up-game.

Ware het niet dat het album op de tweede helft een gedeelte van zijn kracht verliest, dan zou ik zeker 5* geven, maar vooralsnog geef ik een dikke 4*!

Wat een pokkeherrie.

Ik kan me ook niet voorstellen dat je deze plaat ooit in zijn geheel hebt gehoord. Ik sluit me volledig bij Sir Odolf aan dit Detah metal van onaardse schoonheid.

Een ongelooflijke vette death-metal plaat dit. Diepgang, strakke riffs, heerlijke vocalen en natuurlijk de M16-drums van meneertje Sandoval.

Mede door Morbid Angel zijn er veel meer death-metalbandjes ontstaan. Nile, Behemoth en nog vele anderen zijn terecht geïnspireerd door hen.

Dit album bevat goed geproduceerde keiharde songs die instrumentaal zijn/haar mannetje/vrouwtje staan. Alles klopt aan deze plaat.

jeetje...

Heaving Earth

dat nummer draaide ik heel er gvaak als ik zin had in "ontiegelijk onmenselijk bruut"

ja, maar wat is er mis mee?;p

Naast het geniale Altars Of Madness is Formulas Fatal To The Flesh misschien wel mijn favoriete Morbid Angel album. Het vertrek van David Vincent was beslist geen aderlating, zo bleek toen deze in de schappen kwam te liggen. De verstopte politieke boodschappen van Vincent waren ten einde en Azagtoth kreeg vrij spel om zijn liefde voor de Sumerische mythologie en de Necronomicon verhalen ongebreideld ten toon te spreiden. Muzikaal is Formulas een stuk ontoegankelijker geworden, maar des te langer is daardoor de houdbaarheidsdatum. Het tempo ligt behoorlijk hoog, de bizarre buitenaardse riffs van Trey volgen elkaar in duizelingwekkende vaart op. En de typische solo's maken het geheel weer op smaakvolle wijze af. Nieuwkomer Steve Tucker vormt met zijn diepe rochel het cement en houvast van het drukke muzikale geweld wat hier voortgebracht wordt. Enig minpuntje zijn de onlogische plaatsen van de vreemde introotjes en intermezzo maar misschien heeft dat een bedoeling die ik nog niet doorgrond heb.

En dat is exact waarom ik dit album van Morbid Angel oké vind, maar niet super (Domination, Blessed Are The Sick) of goed (de rest minus de laatste).

Heb ooit wel eens geprobeerd de teksten van dit album te begrijpen. Is niet gelukt.

Voor mij wel. Vincent had veel interessantere zanglijnen. Ik vind Tucker ronduit saai, hij laat de nummers niet tot leven komen. Ben dan ook helemaal niet blij met zijn terugkeer zoals die een paar dagen geleden is aangekondigd.

Ik zou toch maar eens Gateways To Annihilation opleggen. Die laat weer een toegankelijke Morbid Angel horen én een hele gedreven en veelzijdige Steve Tucker. Formulas is een moeilijk album maar dat het niet leeft, bestrijd ik.

Ik moet bekennen dat ik de albums uit de Tucker periode nooit echt de kans heb gegeven. Ik hoor gave riffs en ideeen, maar geen songs die blijven hangen en moet daarom afhaken. Ik zal echter Gateways nog eens proberen.

Dit is mijn favoriete Morbid Angel-plaat, net voor Altars of Madness. Daar waar die plaat nog als een brutere en meer onheilspellende Slayer wegluistert is bij deze geen vergelijkingsmateriaal meer mogelijk. Morbid Angel zet hier een ontzettend eigen sound neer: genadeloos, intens, snel, vervreemdend. Sandoval drumt hier fantastisch, Trey vuurt meesterlijke riffs af en zijn solo's zijn bezwerend, Tucker klinkt ontzettend krachtig. De eerste zeven nummers zijn een mokerslag van jewelste en met vooral Invocation of the Continual One wordt er magistraal afgesloten: misschien wel de beste Morbid Angel-track ooit. De interludes zorgen ervoor dat het geen volle mep wordt, maar ze leiden ook niet af.