FLA - FLAvour of the Weak (1997)

Dit is fgrotendeels instrumentale dance in de stijl waarmee bijvoorbeeld The Prodigy succes had. Ik hou wel van andere werkstukken van FLA, maar dit sluit niet echt aan bij mijn voorkeur voor het meer gitaar georiënteerde werk van de band.

Tja, dit is andere koek dan bijvoorbeeld een Millennium. Toch denk ik dat het meeste werk je dan niet echt zal aanspreken, aangezien hun meer gitaar-georiënteerde werk ver in de minderheid verkeerd.
Hun hardste albums in die laatste categorie blijven het al eerder genoemde Millennium, opvolger Hard Wired en Improvised Electronic Device uit 2010. Deze laatste 2 zou je ook goed moeten vinden...

Flavour of the Weak van Front Line Assembly voelt aan als een overgangsalbum in die zin dat het het eerste album was zonder Rhys Fulber. In zijn plaats kwam Chris Peterson die weliswaar geen onbekende was voor de band (hij was al eerder betrokken bij de band gedurende diverse tournees).
Toch voelt dit album aan alsof Bill Leeb en Chris elkaar nog niet echt 100% aanvoelden. Wat resulteert in een album die i.m.o. de inventiviteit en songwriter-schap mist van voorganger Hard Wired, de kracht van Millennium en de diepgang van Tactical Neural Implant.
Dat neemt overigens niet weg dat het album z'n momenten niet kent. Het album opent namelijk ijzersterk met het brute, instrumentale "Corruption" wat wat mij betreft één van de beste openers is van een FLA-album.
Ook een nummer als "Columbian Necktie" is een regelrechte FLA-klassieker wat mij betreft.
Helaas staan er ook een hoop nummers op die overtuigingskracht missen en gevoelsmatig toch wat richtingloos klinken. En dat nekt dit album toch aanzienlijk.
Al met al is Flavour of the Weak, ondanks dat e.e.a. toch ook zeker niet verkeerd klinkt, één van de zwakkere platen uit hun discografie. Gelukkig zouden de heren Leeb en Peterson zich vrij snel revancheren en twee jaar later terugkeren met het behoorlijk sterke Implode.