Panacea - A Mind on a Ship Through Time (2008)

Panacea maakt al jaren heerlijke zoete hiphop voornamelijk beinvloed door soul. Op dit album is dat dan ook niet anders. Flinke stukken rap vinden hun afwisseling in een stukje soulzang. Ik ben er een liefhebber van. Raw Poetic heeft heerlijke verses en zijn stem past precies op de zwoele producties van K-Murdock. Zeer fraai album wat in huize R&P nog veel gedraaid zal worden.

Hij is idd weer heerlijk zoals de vorige. Ik vond het nogal vreemd dat hij nog niet was toegevoegd, dus dat heb ik maar gedaan.

Was jij misschien net een momentje eerder

Hier de album sampler:

http://www.youtube.com/watch?v=HpbAirgDr8I

Ik verhoog deze trouwens, geweldige plaat

Lelijkste hoes ooit?

Nee, maar het is zeker een onding. En dat terwijl hoezen van Panacea juist zo gaaf waren altijd. Verder ziet het er wel fijn uit kwa tijdsuur. 45 minuten. Waarom zou een plaat ook langer moeten duren?

Ik vind het juist een erg mooie hoes.

O ik vind 'm toch wel echt afgrijselijk.

Ik wist wel dat dit in goede aarde zou vallen bij Reijersen .

Leuk album, zeker qua instrumenaties - maar zoals R&P al aan zal geven in zijn recensie ( ) iets te weinig echte uitschieters om het helemaal speciaal te maken. Daarom: 3,5*

Zo bijzonder vind ik dit niet. Alleen Orange Penicilin is echt heerlijk nummer. Ook de titelsong en Treasure Hunt zijn nog wel de moeite waard. De rest is niet meer dan redelijk. 3*!

Door A Mind on a Ship Through Time af te leveren bewijst de groep Panacea, bestaande uit K-Murdock (producer), Raw Poetic (rapper) en Damu the Fudgemunk (mixt het geheel aan elkaar en zorgt voor de cuts en breaks), dat het uit harde werkers bestaat: sinds het ontstaan van de groep in 2004 zijn er namelijk al drie reguliere albums uitgebracht. Met het nieuwe album maken de drie leden een reis door de tijd; zowel het heden als het verleden krijgt een bezoekje van de heren.

Op het album laat Raw Poetic op een onbezorgde manier kleine verhaaltjes los. Daarnaast is het een project waar K-Murdock zich kan etaleren als producer, want laatstgenoemde geniet veel vrijheid. Toch kiest hij ervoor met name de soulkant op te zoeken. Onverdienstelijk doet hij dat niet, want een warme sfeer is namelijk het eindresultaat. Hoge afwisselende keyboardtonen, futuristische bliepjes en rustige drums zorgen voor de juiste stemming.

Raw Poetic weet wel raad met dit soort producties, want zijn stem is ervoor gemaakt. Anders dan zijn naam doet vermoeden is het een rustige rapper, wiens heldere stem soms doet denken aan die van Common. Daarnaast zijn de haast filosofische teksten een lust voor het oor: "We fall and we rise//Effect what we've got and let go when it dies" is een citaat afkomstig van het nummer Voyagers, dat de eerdere constatering onderstreept.

Opvallend is dat Raw Poetic zich niet geheel aan het vermeende concept houdt, de titel doet namelijk suggereren dat hij met zijn gedachten zowel in het verleden als in de toekomst komt. Hij is, in tegenstelling tot de producers, niet zo bezig met het heden en het verleden, liever gebruikt hij het album om over zijn wijsbegeerte te rappen. Zo ook op L.A.V.A.; hier stelt hij zichzelf de vraag wat er na zijn dood gaat gebeuren. Hier komt de rapper niet helemaal uit en dus besluit hij zijn betoog dat er ook in zijn 'volgende leven' vast een doel is.

Ondertussen blijft K-Murdock bezig met het maken van de meest zalige producties, waarin enkele effecten (zoals de graffitigeluiden en het scratchwerk) weer van Damu komen. Op Orange Penicillin laten beide heren ook nog zien een goed duo te zijn. K-Murdock heeft enkele violen opgenomen in zijn productie die een donkere sfeer meedraagt, terwijl Damu zorgt voor extra spanning, regenelementen en beheerst scratchwerk. De combinatie is een voltreffer en geeft het constant goede album nog wat extra's mee.

In alle rust gaat het album verder waar het gebleven was, maar helaas ontbeert het aan een echte uitschieter. Dit komt omdat het geluid van de verschillende tracks veelal dicht bij elkaar ligt; tijd voor een experiment zit er niet bij. Dat kan de heren overigens niet kwalijk genomen worden; het constant hoge niveau dat ze halen is al een prestatie op zich.

En zo heeft Panacea het voor elkaar gekregen een uiterst constant en goed album voor te schotelen aan de luisteraar. De producties van K-Murdock zitten vol met soul, waar de oldschoolinvloeden van Damu goed bij aansluiten en voor de nodige aanvulling zorgen. Raw Poetic doet waar hij goed in is: intelligente teksten voorschotelen aan de luisteraar. Panacea ontpopt zich tot een volwassen en bovenal goede groep. Met A Mind on a Ship Through Time laten de mannen in ieder geval zien waartoe ze in staat zijn.

Een hele tijd geleden op www.hiphopleeft.nl geplaatst, nu dus ook op mume te lezen .

Die cover is ook weer helemaal in hun stijl...
Vind het wel cool...
Weer een mooi kartonnen hoesje in bezit...
Heb nu al hun cd's dit is superlekkere hip hop..
Weet iemand waarom ze niet meer bij rawkus zitten?

Naar mij weten bestaat rawkus niet meer. Damn shame trouwens!!!