Washington - Rouge / Noir (2008)

Ze zijn weer helemaal terug... Het Americana "tintje" is gelukkig helemaal weg. Past ook niet bij Rune en zijn mannen. Een en ander klinkt weer als de eerste ep. Prachtig. Je waant je opnieuw in de verstilde schoonheid van het Noorse landschap. In 2003 zag ik ze voor het eerst in de Garage in Bergen, Noorwegen (een souterrain gedeeltelijk onder een druk kruispunt, sfeertje a la Vera Groningen) en kocht die eerste single. Op Take Root (ze snapten zelf ook niet waarom ze daar stonden) en dit jaar (of was dat al weer 2007 ?)als voorprogramma van die verchrikkelijke Dybdahl. In februari 2009 dus op naar Haarlem....

Een jaar na het verschijnen van het album Astral Sky van het Noorse Washington komt het drietal met hun derde langspeler. Rouge/Noir gaat verder waar de vorige plaat ophield; de band drijft nog meer in de richting van de rust en verstilling. Af en toe mysterieus, navelstarend of intiem en dan weer intense geluidsexperimenten die niet altijd even makkelijk te verhapstukken zijn. Toch treft men er ook nog wel aan Keane en Coldplay refererende nummers op die dan weer gemakkelijk als radio-friendly betiteld kunnen worden. De tweestrijd tussen het groots en meeslepende geluid enerzijds en de verstilling en intimiteit anderzijds is eentje van ongekende klasse. En dat zonder de hulp van Cato… Vreemd dat zo’n band niet veel meer potten weet te breken? Zou hen hetzelfde lot beschoren zijn als enkele andere Scandinavische topbands die buiten landsgrenzen amper bekendheid weten te verwerven? We zijn nu twee jaar later…