Ron Boots - Too Many Secrets (1997)

Het zijn bijzondere albums die uit één lange track bestaan. Waarop bijwijze van spreken eerst vriendelijk om je hand wordt gevraagd, die je dan vervolgens een hele tijd moet missen. Daarnaast zou het voor de componist ook nog de nodige uurtjes denkwerk of slapenloze nachten hebben gekost om tot iets te komen wat de luisteraar van A tot Z zou kunnen boeien. Hieraan moest ik gelijk denken toen ik voor het eerst dit album Too Many Secrets van Ron Boots in mijn handen had.

Zou deze Nederlander me bijna 5 kwartier lang kunnen boeien met één lange track was dan ook snel de vraag. Na sloten koffie en met inmiddels eelt op de trommelvliezen kan ik melden dat Boots wel weet hoe hij een uitgesponnen compositie in elkaar moet zetten. Het begint al met niet te plaatsen klanken en zodra die weg zijn volgt iets statigs of ik bij Beethoven over zijn schouder heen kijk hoe hij aan het componeren is. Als de noten voor de symfonie zijn gevonden volgt een indrukwekkend stuk muziek wat me aan de ruimte doet denken. Dit gaat later over in iets wat aan de kosmische muziek doet denken. Duistere tonen uit de electronica-winkel. Even wordt de muziek behoorlijk zacht wat me doet twijfelen aan mijn oren. Als daar later wat klassieke klanken te horen zijn, weet ik ze doen het nog.

Het zijn dergelijke spelletjes die gedurende compositie steeds in een andere vorm terug komen. Steeds zoekend naar het mysterie van het bestaan. Of dit gevonden gaat worden is een kwestie van de evolutie die van mensheid tot mensheid mee wordt genomen. Het blijft dus zoeken terwijl de geheimen zich nooit makkelijk zullen laten ontvouwen. Raadselen blijven in nevelen verhuld. Er gaat wel steeds een deur open, maar het hele verhaal komen we niet te weten. We blijven dus achter met niets, onzekerheid en vragen, vooral vragen waar we nooit het antwoord op zullen vinden...

Dit is in het kort wat dit uitstekende album van Ron Boots bij mij oproept. Het is een ideale soundtrack om op te filosoferen of een heerlijke reis te maken in vervlogen tijden. Een meesterwerk pur sang van eigen bodem.