Fatboy Slim - Palookaville (2004)

Fatboy Slim is al sinds 1998 mijn grote held, toen ik You've Come A Long Way Baby kocht. Wat een superlekkere groovy en blije nummers op die CD, kon er helemaal in op gaan. Toen besloten om ook Better Living... te kopen en dit was meer van hetzelfde, en ik was er absoluut weg van.

Toen kwam dan eindelijk Halfway Between... waar Norman Cook het eens probeerde met een aantal gast zangers/zangeressen, en daar was ik 9 van de 10 keer niet weg van.

En eindelijk is daar (of eigenlijk komt daar aan) de nieuwe CD van Fatboy Slim, nog nooit heb ik zo uitgekeken naar een CD en het is simpel. Alle nummers waar geen guest appearance op zit zijn absoluut geweldig weer, absoluut Better Living... en Youve Come... waardig. Maar over het totale plaatje is het verrassend simpel; alle nummers waar Cook samenwerkt zal ik overslaan en alle nummers waar hij het lekker zelf doet zal ik compleet grijs draaien.

Misschien kan ik een leuk "Halfway Between Palookaville" mp3 lijstje samenstellen met alleen de goede nummers van beide albums.

Toppers: Don't Let the Man, Slash Dot Dash, Jingo. En ook Put It Back Together met Damon Albarn is meer dan aardig

4 sterren.

Ik heb The Joker gehoord..........wat een slecht nummer zeg (nu vind ik dat sowieso al een waardeloze song). Ik hoop dat de rest dus inderdaad beter is.

The Joker is nogal een simpele cover, maar luisterd verrassend makkelijk weg aan het eind van de CD als je zegmaar "in the vibe" zit. Achja, je moet ook niks dieps van FS verwachten. Is gewoon allemaal lekkere feestmuziek, en sommige zijn voor als je nuchter bent en andere zijn leuk als je al wat meer op hebt (The Joker dus)

ps. Ik hoop dat "Don't Let The Man" de knaller van dit album wordt, dit is echt fatboy slim op zijn "youve-come-a-long-way-baby-st"

goeie kwali hoes..; of hoort dat zo??

Zeker niet, is verbeterd.

Dit is echt goed werk van Fatboy Slim. Goede vocalen, beats en overgangen zijn aanwezig. 4 sterren.

Na nog een keer luisteren merk ik dat niet alleen het eerste deel van het album goed is, maar dat kwaliteit ook in het tweede deel te vinden is.
Alle nummers waarin een guest appaerance zit zijn juist sterk vind ik. Beide artiesten passen zich in deze nummers aan elkaar aan en hier komen heerlijke nummers uit voort.

De twee tracks met Lateef, fantastisch gedaan, wat een goede zanger.

''Long Way From Home'' met Johnny Quality heeft echt een lekkere vibe. De overgangen zijn misschien een beetje abrupt, maar dat is bijna Fatboy Slim's handelsmerk.

''Put It Back Together'' met Damon Albarn. Ja het ligt leuk in het gehoor met de zanger van Blur en dat koortje, maar de bedoeling ervan zie ik nog niet in. Deed me denken aan ''Slow Country'' van de Gorillaz.

''Push and Shove'' met Justin Robertson is één van de beste nummers van het album. De gitaar erin is vooral geweldig, de zanger past erg goed in het nummer.

''The Joker'' met Bootsy Collins is een vreemde eend op het eind, maar eigenlijk toch een alleraardigst nummer.

Ik zal deze nummers dus zeker niet overslaan.
Juist een nummer als ''Don't Let The Man Be'', is één van de meest simpele nummers. Dit maakt het niet slechter, het is een leuk nummer door de leuke voice sample met de grappige tekst ''And the sign said long haired freaky people..need not apply''. Het pianospel en de sample maken het inderdaad een nummer van ''You've Come Along Way Baby'', ook mijn favoriete album.

Fatboy Slim heeft meer gitaren in dit album dan ooit te voren. Ik vind het zeer geslaagd.

Na meer luisterbeurten worden ook de nummers die eerst achterbleven inderdaad beter. Had zo ongeveer hetzelfde met Halfway Between... alhoewel als ik nu mijn minst favoriete FBS cd moet aanwijzen zou dit toch wel Halfway Between zijn.

En inderdaad, ik begin nu ook de samenwerkingen meer te waarderen. Waar ik Put It Back Together al erg aardig vond vind ik hem nu geweldig, en ook een nummer als Push and Shove begint me steeds meer te bekoren.

Fatboy Slim lijkt op deze CD wel bescheidener, vooral in de samenwerkingen zoals John Doe al zei. Niet altijd meer zo overduidelijk FBS maar toch weldegelijk herkendbaar.

Maar zoals je "maar over het totale plaatje is het verrassend simpel" quote heb ik het niet bedoeld John. Wat ik bedoelde in mijn eerste bericht is dat ik eigenlijk alle samenwerkingen minder vond dan zijn solo nummers. Niet dat de nummers zo simpel zijn. Maar daar ben ik nu dus ook op terug gekomen.

Voor mij is "Don't Let The Man" één van de favorieten van deze CD. Ook al is deze misschien niet vernieuwend of zelfs "gewoon de oude FBS", wat zou daar in godsnaam mis mee zijn. Meer You've Come A Long Way Baby is altijd goed....in mijn ogen althans.

Zoals Norman Cook al zei op zijn website, dit album is de nieuwe en de oude Fatboy Slim in 1 CD. Dus niet meer de drang om zichzelf te vernieuwen zoals hij probeerde op Halfway Between.

Ik persoonlijk vind het geen ramp als een artiest toegeeft op een album ook oude invloeden van zichzelf te gebruiken. Dit in tegenstelling tot bands en artiesten die zichzelf constant willen vernieuwen, alsof ze zichzelf vroeger niet goed genoeg vonden. Maargoed dit is weer een heel ander onderwerp.

Ja ik vind het ook helemaal niet nodig, niet bij Fatboy Slim. Wat Norman Cook zei klopt wel ja. Fatboy Slim en continu vernieuwen staat haaks op elkaar. Fatboy Slim gaat zoals je zelf al zei niet voor de diepste muziek en kan dan maar beter ook die lekkere groovy-beat songs blijven maken en zichzelf daarin proberen te optimaliseren.

ben heel benieuwd; als ik dit zo lees lijkt ie me wel cool; maar ben nog niet erg vrolijk van de singel: Slash Dot Dash... valt me een beetje tegen

Moet zeggen dat het me allemaal reuze meevalt. Het eerste nummer dat ik hoorde (The Joker) was een slechte voorbode. De single Slash dot slash vind ik zo slecht nog niet, dus het werd al wat hoopvoller. En nu met de hele cd in mijn cd-speler kan ik alleen maar concluderen dat ik er erg content mee ben.

Ik ben wel benieuwd naar het nummer met Damon...

Erg herkenbaar Damon moet ik zeggen

Yup, en daar is niks mis mee

Ik heb het nummer nu eindelijk gehoord en vind het een beetje tegenvallen. De invloed van Gorillaz is duidelijk hoorbaar, maar had liever dat ie een nummer inzong met een vette beat, zijn stem zou er zeker bij passen...

Van dit Fatboy album kende ik alleen het nummer The Joker. Ik heb me dus gewoon laten verrassen. En ik ben blij dat ik dat gedaan heb. Voor mij betekende Fatboy Slim eigelijk alnge nummers met een pakkend deuntje dat de hele tijd blijft doorgaan (maar dus wel lekker klinkt) daarom was ik ook verbaasd dat je snel door de eerste twee nummers heen bent. Dat zijn eigelijk ook gelijk de beste twee nummers van de plaat. Daarna zijn de nummers ook leuk, maar wel anders dan dat ik van Fatboy Slim gewend was. Het klinkt wel als Fatboy Slim, maar dan zijn de nummers allemaal zo rustig. De nummers zijn in ieder geval goed. Leuke CD dus 4*

fatboy slim heeft ALWEER een goed album

4,5 *

Slash Dot Dash, Put It Back Together en The Joker zijn de beste nummers hier. (Ook de clip van The Joker is grappig; reuzachtige katten die door een stad lopen.) Maar verder niet al te boeiend dit. Dus 3*

Dit is naar mijn mening toch wel de minste van meneer Cook.
Halfway Between groeit naarmate je hem vaker hoort, maar deze heeft dat niet.
Er staan een paar aardige tracks op maar geen 1 echte knaller van het niveau You've Come A Long Way.
Niet mijn ding dit, en wat ik hier lees over dat de nummers waarin hij met anderen samenwerkt minder zijn kan ik mij opzich wel in vinden, ik vind Fatboy veel beter uit de hoek komen met zijn eigen nummers zonder gastoptredens.

Hiet lijkt de Fatboy Slim formule wel zijn beste tijd te hebben gehad. Nergens echt opwindend meer. Tijd voor iets nieuws van Norman.

Ik kijk weer eens bij dit album naar aanleiding van voorgaand bericht en kom tot de conclusie dat ik destijds aardig optimistisch heb gestemd.

Dit album is, zoals FunkStarr ook zegt, in mijn optiek de minste die meneer Cook ooit heeft gemaakt. De nummers zijn niet opwindend (op de eerste twee en de laatste na) en er zitten toch wel veel fillers tussen die mij verder niet zoveel zeggen. Om eerlijk te zijn heb ik deze dan ook al een tijd niet meer gedraaid.

Stem maar verlaagd naar een meer passende 2,5*

Hier ging het dus mis. De fut is er uit. Het klinkt allemaal gezapig en flauw. Jammer na zoveel moois.

Grappig, ik wist niet dat Wonderful Night dat bij de reclame van Holland Casino werd gebruikt van Fatboy Slim was.

Jammer van die flauwe bewerkingen van Jin go lo ba en the Joker en ook de samenwerking met Damon Albarn kon me niet echt bekoren.De rest is gelukkig een stuk beter met Push and shove als uitschieter.

Bij de vorige 3 albums heb ik altijd wel bij meerdere nummers moeite stil te blijven zitten. Dat zou kunnen betekenen dat hij nu een fantastische andere richting is ingeslagen, maar helaas, het is meer van hetzelfde maar dan minder.
Maar goed pas 2x gedraaid, ik gun hem (en mezelf) nog een derde keer. Best kans dat er nog een aardig liedje komt bovendrijven. Maar geen topper.

"Jin Go Lo Ba" zat in Fifa Street, goede herinneringen aan. Verder echt wel een lekker album, "Wonderful Night" doet het bij mij altijd het best. Dat er van deze monsieur beter is verschenen, mag wat mij betreft de pret niet drukken.