Elvis Presley - Love Letters from Elvis (1971)

Als je als Elvis fan toendertijd enigzins teleurgesteld was toen dit album uitkwam, kan ik dat best begrijpen. Je werd dan ook verwend met prachtplaten als From Elvis in Memphis, That's The Way It Is en Elvis Country. En ja, deze haalt het bij lange na niet. Toch is dit een zeer degelijk album. De nummers zijn redelijk goed, en Elvis is weer in goede vorm, hoewel hij niet zo gedreven klinkt als op FEiM. Maar het grootste probleem van de plaat ligt voor mij met de overdubs, de toevoeging van orkest en achtergrondzang. Hier wordt dat net wat teveel gedaan. Hoe minder, hoe beter natuurlijk, maar bij FEiM vind ik het zeker niet storen. Hier geeft het de hele sfeer van het album aan, en dat verpest het echt. Goed album, maar er had veel meer ingezeten.

love letters is een overbodige remake(het liedje dan)when im over you, if i were you, only believe, i'll never know en it aint no.. zijn mooie ballads. got my mojo..is een heerlijke blues(de overdubs werken wel de kale versie vind ik minder) en cindy cindy id een degelijke rocker.de rest is minder.

Dit zijn eigenlijk de leftovers die de vorige platen niet gehaald hebben. Dan is het resultaat toch opvallend goed te noemen.

Een album met nummers van sterk wisselende kwaliteit en daarmee minder dan zijn voorgangers zoals TTWII en Elvis Country. De cd die ik in de jaren 80 kocht klinkt vreselijk vlak en dun. Daarmee was direct aangetoond dat vinyl heel wat beter kan klinken. Inmiddels zijn er gelukkig wel degelijk cd versies van dit album die prima klinken. Alle nummers staan ook op de 5 CD box Walk a mile in my shoes.

Ik hen hem ook op de grote zwarte schijf en bezit ook de 5 CD box Walk a mile in my shoes, waar niet alle nummers van dit album opstaan. Zo ontbreken Love Letters, When I'm over you, If I were you, Only believe, This is our dance en I'll never know . Only believe staat op de gospel compilatie Amazing grace. FTD heeft een uitgebreide 2 Cd set uitgebracht met alternate takes en extra nummers. Dit blijft een heerlijk album.

Je hebt gelijk.....was er onterecht van uitgegaan dat alle nummers op de 5 cd box stonden.

Dit zouden dan de ''mindere'' jaren moeten worden tot '74 ongeveer..

Ook hier kan ik me ook weer niet helemaal in vinden bij Elvis. Het album klinkt gewoon vertrouwd en laat van alles wat zien. Nergens stoort het en de songs zijn voor mij allemaal prachtige uitvoeringen. De hele A-kant van het album kan ik van genieten en klinken zelfs vrij sterk, maar ook op de B-kant is het allemaal goed te verteren. Voor mij geen nummers die er echt bovenuit springen, maar voor, zoals eerder genoemd, de restjes van de eerdere albums klinkt het zeer sterk in mijn ogen. Niks op aan te merken!

Het rockt natuurlijk allemaal wat minder als een From Elvis in Memphis, Elvis Country, That's The Way It Is of Back in Memphis, maar dat maakt hem nog niet minder voor mij.

Niet mijn favoriete LP van Elvis. Natuurlijk is het goed, maar hier wordt het soms zo op een foute manier zoet dat er gaatjes in mijn kiezen ontstaan.

Neem bijvoorbeeld Heart of Rome.. natuurlijk niet slecht. Maar die 2e stem er bij... nee, niet mijn ding.

Hm, ontstijgt toch ook nauwelijks het Zangeres zonder naam gehalte hoor: la-la-la somwhere in the heart of Rome. Behoort in mijn top 10 meest verschrikkelijke nummers die Elvis heeft opgenomen.
Daarentegen behoort Got my mojo workin' op een veel beter album, heerlijke blues jam. Cindy, Cindy is prima rock. Voor de rest, mwa. Een overbodige plaat, wat mij betreft.

Leftovers van de opnamesessies die tot That's the Way It Is en Elvis Country hebben geleid. Je zou denken dat dat, de kwaliteit van beide albums in het achterhoofd houdende, nog steeds gewoon goed zou moeten zijn, en dat is exact wat het is. De nummers klinken vooral heerlijk ongedwongen (koortje hier, mondharmonicastukje daar), de performance van Elvis klinkt lekker naturel, zonder dat de liedjes daarom hoge toppen scheren of zo. Fijn halfuurtje muziek!

3,5 sterren

De styling van de hoes is matig, zeker vergeleken met wat zich toen afspeelde binnen de volwassen geworden pop-en rockwereld. Maar de muziek - en draait het om - is zeer genietbaar, leftovers of niet. Het openings- en titelnummer Love Letters vind ik daarbij het onbetwiste hoogtepunt. Het heeft een mystieke nocturnale kwaliteit - ideaal voor de late uurtjes - en doet me op één of andere manier ook denken aan de sfeer van Twin Peaks. En misschien is dat niet zo toevallig want regisseur/schrijver David Lynch is zelf een groot Elvisliefhebber. Dit soort opnames (van Elvis) heeft hem wie weet ook wel geïnspireerd voor wat hij op de soundtrack van zijn serie wou.