Bill Ward - Ward One: Along the Way (1990)

Van dit album heb ik een bootleg rerelease, genaamd Living Naked, die ik een jaar of vijf geleden opeens in de Media Markt zag staan. Ward One: Along the Way is out of print, dus voor mij was dit een acceptabel alternatief.
Volgens het hoesje van mijn cd werkten de volgende mensen mee aan dit album: Bill Ward zelf uiteraard (zang, drums, percussie), de gitaristen Rue Phillips en Keith Lynch, en bassist Marco Mendoza. Ozzy Osbourne zingt op Bombers (Can Open Bomb Bays) en Jack’s Land. Jack Bruce doet de zang op Light Up the Candles en Tall Stories.
(De hoes van de originele uitgave meldt verder nog als ‘musicians’: Bob Applebaum, Malcolm Bruce, Rick Caughron, Gordon Copley, Lanny Cordola, Bob Daisley, Lee Faulkner, Steve Freidman, Dave Gage, Bruce Geary, Peter R. Kelsey, Jack Lancaster, Leonice, Jeff Naideau, Lorraine Perry, Mike Rodgers, Ophir Shur, Frank Sivagni, Eric Singer, Mike Slarme, Nickie Slarme, Richard Ward, Zakk Wylde, en Tommy Yeager, zonder te vermelden wie wat gedaan heeft. Voor sommige muzikanten is dat duidelijk, de anderen heb ik niet gegoogled. Het doet in ieder geval vermoeden dat het album over een langere periode is opgenomen, ook al omdat de live-bonustrack Tall Stories uit een radiouitzendin uit 1986 komt, terwijl het album zelf uit 1990 is.)

De muziek waarmee Bill Ward op dit album op de proppen komt, ligt ver weg van wat hij met Black Sabbath in de jaren ’70 deed. Dit is meer rock, maar wel met veel ruimte voor gitaren en gitaarsolo’s (zoals bijvoorbeeld in Living Naked). Snakes & Ladders is een rifffeest in de beste Sabbathtraditie. Sommige nummers zijn vrij conventioneel van opbouw, anderen werken langzaam naar een indringende climax toe, zoals Shooting Gallery (sowieso een van de beste nummers op het album) en Tall Stories. Bovendien is gezorgd voor voldoende variatie om het album interessant te houden: Short Stories is een beklemmende intermezzo, Pink Clouds an Island begint op dezelfde manier, maar ontvouwt zich daarna langzaam tot een rocknummer, Sweep begint met een draaiorgelachtig kermisdeuntje, heeft een hoger tempo dan de rest van het album en eindigt met een serie oorlogsgerelateerde geluidsfragmenten.

Bill Ward treedt niet op elk nummer prominent op de voorgrond als drummer die alle ruimte en aandacht moet hebben, maar hier en daar laat hij een paar mooie dingen horen. Zijn zangstem, die op een enkel Black Sabbathnummer ook wel eens te horen was, ligt me erg goed, stukken beter dan die van z’n gastzangers eigenlijk.
Het drumgeluid, die onmiskenbaar 80s klinkt, verraadt wanneer dit album is opgenomen, maar doet verder geen afbreuk een de kwaliteit van het album.

Slechte nummers staan er niet op dit album. De uitschieters zijn (Mobile) Shooting Gallery, Snakes & Ladders en Living Naked.

Helaas ben ik de eerste die een stem plaatst bij dit album, want Ward One verdient meer luisteraars. Ik geef een dikke vier sterren.

Waar kan ik deze cd nog vinden? Komt iemand hem nog weleens tegen op beurzen? Of moet ik hier echt idiote prijzen voor gaan betalen via schimmige onlineplatforms?

Ward heeft na zijn vertrek bij Sabbath nooit meer enige potten kunnen breken, de man leed in de jaren 80 aan een hevige alcoholverslaving. Enkele pogingen bij Sabbath ten spijt wilde het maar niet vlotten.
Eind jaren 80 pakte Ward de draad weer wat op resulterend in Ward One, zijn eerste soloplaat.
Hij kreeg hierbij wat hulp van onder andere Osbourne, Daisley, Wylde en Eric Singer.
Ward zong al eens eerder leadvocals bij Sabbath; te weten It's Alright en Swinging the Chain. Dit ging hem niet onaardig af.

Dan Ward One, dat valt mij niet echt mee. Hoewel de plaat vrij divers is, dat is een pluspunt, is het allemaal wel extreem wisselvallig. De twee songs met Ozzy vind ik dodelijk saai en voegen weinig toe. Pas wanneer Ward het op eigen benen probeert hoor je wel degelijk hier en daar interessante stukken.
Het blijven echter aanzetjes, ideetjes die niet echt goed worden uitgebouwd. Tel daarbij op dat Bill ook niet direct een vocaal wonder is, en het is niet onbegrijpelijk dat Ward One niet meer dan een voetnoot in de muzikale geschiedenis is gebleken.
En dat is jammer, van zijn drumspel bij Sabbath geniet ik nog tot de dag van vandaag.