The Waterboys - Too Close to Heaven (2001)

Mijn favoriete Waterboys album, wat een juweel van een plaat, en dan te bedenken dat deze songs jaren in de kast van Mike Scott hebben gelegen. Ik vind deze plaat zoveel mooier dan Fisherman's Blues en die vind ik al geweldig. De emoties in de titelsong zijn zo ruw en echt dat ik er kippevel van krijg, iedere keer weer. Absoluut een van mijn meest favoriete albums aller tijden, 5*. Als ik er meer kon geven zou ik dat doen.

topper, helemaal gelijk jumperjack

Onbegrijpelijk dat sommige nummers hierop niet op Fisherman's Blues terecht zijn gekomen. Maar ja, ze hadden ook zoveel materiaal. Er zijn nu drie cd's met werk uit de periode dat ze Fisherman's Blues opnamen beschikbaar (Fisherman's Blus zelf, Too close to heaven en de bonus cd bij de Collector's Edition van FB), en die klinken allemaal geweldig. Hoe productief kan een band zijn?

Antwoord : ZEEEEEEER productief !

Waterboys staan bij mij in het rek vlakbij Walkabouts en dat is ook zo een zéér productieve en inventieve groep !
Ken je beslist !!

Dit plaatje van de Waterboys krijgt van mij 3.5 ster *** 1/2

Prachtige restopnames en wat hield Mike Scott in deze periode een hoog niveau vast qua componeren.Too Close to Heaven en Lonesome Old Wind blijven heerlijke lange songs zonder een moment te vervelen.Instrumentaal klinkt het ook allemaal zeer verzorgd.Herkenbaar maar niet cliche.Puike plaat.

Heerlijk album in deze periode. Waterboys met een gospelachtige, jazzy opening: On My Way To Heaven. Het ruim 12 minuten durende Too Close To Heaven, het tranentrekkende , prachtige Home In The Meadow, en afsluitend het dromerige Lonesome Old Wind. Nu weet ik gelijk weer waarom ik zo'n liefhebber van deze groep ben

Dit is dezelfde cd als Too close to heaven alleen heeft hij een andere naam. Deze Amerikaanse versie heeft echter een bonus cd met 5 live nummers.(nrs.11 t/m 15)

super mooi wat een meesterwerk is het 12 minuten too close to heaven geweldig en de openingstrack ook erg mooi 5 sterrren hiervoor

Tijdloos, doorleefd, emotioneel, spontaan. De beste van de Waterboys, en dat wil wel wat zeggen. Té weinig mensen kennen deze plaat (ik heb het over de 10-nummers versie).
Lonesome old wind werd in de AB (maart 2012) als laatste nummer van het eerste deel in een geweldige versie gespeeld. Alweer een onvergetelijk concert van Mike Scot en companen.

Ik kan me voorstellen dat wanneer je zo'n 100 nummers voor een album opneemt, je door de bomen het bos niet meer ziet en uiteindelijk niet de beste selectie maakt. Dit album is inderdaad sterker dan Fisherman's Blues. Het is een hecht geheel met nummers die dieper gaan dan Fisherman's Blues. Het lukt me voorlopig niet om favoriete songs aan te wijzen, en mindere staan er zeker niet op.

Met dank aan de de recensenten hierboven, die me de weg naar dit album gewezen hebben.

Ik ben een passieve volger van de MuMeter ladder 2013 en heb via daar het nummer too close to heaven ontdekt. Ik vind het zo'n geweldig nummer dat ik ineens de hele cd heb binnengehaald. Wat een ongeloofelijke ontdekking voor mij! Too close to heaven is het mooiste nummer dat ik in jaren heb ontdekt (instant top 10 aller tijden materiaal) en ook lonesome old wind en on my way to heaven zijn ongeloofelijk sterk. De rest heeft veel potentieel, dus laten we stellen dat ik dit plaatje veel ga draaien de komende tijd. Stem volgt weldra!

de titel "Fisherman's Blues Part 2" is wat misleidend. de groep zat destijds in een overgangsfase van de "Big Music" van albums als "A Pagan Place" en "This Is the Sea" naar het meer "Celtic" folk/roots genre van het album "Fisherman's Blues" dat in 1988 verscheen.

nummers als "Higher in Time" en "The Ladder" dat Mike Scott reeds in 1985 schreef tijdens de opnames van "This Is the Sea" doen ook meer aan die "Big Music" denken dan die van FB.

de basisbezetting van de band vanaf begin 1986 toen de opnames voor "Fisherman's Blues" begonnen, bestond naast Mike Scott uit Steve Wickham (fiddle), Antony Thistlethwaite (sax, mandolin, piano) en Trevor Hutchinson (bass). onder de sessie drummers bevonden zich o.a. Noel Bridgeman van de Ierse bluesrock band Skid Row.

hoe dan ook dit zijn prima restopnames uit die tijd die verschillende genres bestrijken, zoals de gospel van "On My Way to Heaven", de folk van "A Home In the Meadow", de country van "Good Man Gone" en de blues van "Blues For Your Baby", "Custer's Blues" en het van een tijdens spontane sessie, geïmproviseerde in 1 take opgenomen "Tenderfootin".

hoogtepunten te over met o.a. het magistrale, epische titelnummer "Too Close to Heaven" en de afsluiter "Lonesome Old Wind" dat in Californië werd opgenomen met o.a. de Amerikaanse sessiemuzikanten John Patitucci (bass) en Jim Keltner (drums).

dit album is niet te missen voor de liefhebbers van het oude Waterboys werk.

in 2006 verscheen de 2-cd "Fisherman's Blues" collector's edition, dat in 2013 gevolgd werd door de 6-cd "Fisherman's Box" (The Complete Fisherman's Blues Sessions 1986-88) met een schat aan niet eerder uitgebrachte nummers, alternatieve versies, etc.



(deel) citaat uit de liner notes van Mike Scott (June 2001)

"The adventure began when I met the fiddler (Steve Wickham). I was ready for him too. The sound had been in my head for months and when I heard Steve playing on someone's demo tape I knew straight away this was the guy. I tracked him down in Ireland and he came to London and recorded with me. This was the summer of '85. Pretty soon he was touring with us and sometime that Autumn he joined full time. We played all across Europe and North America. When the tour ended I went to visit him in Dublin for a week and stayed 6 years.

In those early days he and I and Thisthethwaite were listening to Blues, Cajun, Country and old Gospel music. And we played it too, on our acoustic instruments - guitar, fiddle, mandolin and sax, leaving behind the cinematic sound people thought of when they heard the word Waterboys. We played around Dublin in bars, hotels, homes, streets at the drop of a hat, until one day in January '86 we booked a studio, went in with a bassist and drummer Steve found for us, played all day and night and recorded a dozen songs. The music we'd been playing informally around town blasted out of the studio speakers suddenly fully formed and a new era of the Waterboys was born"