Wendy McNeill - A Dreamers Guide to Hardcore Living (2008)
mijn stem
3 stemmen
Canada
Folk
Label: Alberta Foundation for the Arts
-
Flight (1:08)
-
Stop (3:00)
-
Building a Castle (3:34)
-
Lutetia (3:00)
-
Ask Me No Questions (3:26)
-
Crossing Hearts / Cutting Threads (2:54)
-
Faith and the Long Haired Man (4:18)
-
The Sad Sssad Story of Rosa Rabbit and Sasha Snake (6:01)
-
Maybe (3:06)
-
Backstairs (3:40)
-
White Horses (5:14)
-
Park Benches (1:32)
0
geplaatst: 14 november 2008, 13:42 uur
Deze cd als tip meegekregen van een collega. Een aparte dame met dito muziek. Kwinkelerend en flirtend met haar publiek, acrobatiek met haar stem en verrassend in de keuze van haar instrumenten, af en toe met weemoed naar het cabaret van het oude Berlijn.
Flight: Het album opent met een harmonica, pulserende melodie en subtiele bas.
Stop: Aaaah OoohLaLaLaaah. Het roept de sfeer op van Parijs en tegelijkertijd van een groep rondtrekkende zigeuners. Die verzameld om haar heen staan en in hun handen klappen. Filosophie is a forest, tangled up in time.
Building a castle: Heartaches are a hastle and it's a waste of time. Toeptoeptoeptoeptoeptoeptoepdoedoedoeh. Mooi nummer en misschien wel de toegankelijkste van dit album. Een vrouw die niet bij de pakken neer zit, deze Wendy.
Lutetia: Mooie sfeer, leunend op een bezwerende akoestische melodie, verhalend gezongen. (De naam voor het oude Parijs)
Ask me no questions: Zou zo een nummer van Tom Waits kunnen zijn. I'm from heaven and i'm from hell, mooie break.
Crossing hearts/Cutting threads: Een nummer met verschillende lagen, zoals wel vaker op dit album. Basic tempo, daar overheen haar stem en op de achtergrond trekken de seizoenen in een rap tempo voorbij, als gefilmd met een camera in een paar minuten.
Faith and the Long Haired Man: Ondersteund door de zachte aanrakingen van de bas, laat ze haar stem subtiel door het nummer heen walsen.
The Sad Sssad Story of Rosa Rabbit and Sasha Snake: Prachtige titel en neemt de luisteraar mee naar een ouderwetse kroeg met een zwart uithangbord waar een everzwijn op staat. Binnen een mysterieuze vrouw die met zang de gasten vermaakt met in haar handen een accordeon. Roept onwillekeurig herinneringen op aan nummers van Kurt Weill, gezongen door Ute Lemper.
Maybe: Wondermooi en Ennio Morricone komt ook nog even voorbij met zijn muze.
Backstairs: Ogenschijnlijk met weinig middelen, maar ondertussen staat het nummer als een huis. Ze speelt met haar stem als een instrument.
White horses: Wadend door een moeras, moeizaam zich vooruitslepend, moe van wanhoop. Sereen en toch ook weer duister.
Park benches: Een vreemde vogel trekt voorbij: Fly fly sweet little songbird.
Dit album laat zich niet zo maar vergelijken. Het is een mix tussen PJ Harvey, Tori Amos, Joni Mitchell en de prettige gekte van Kate Bush en Bjork. Muzikaal en tekstueel roept het gevoelsmatig herinneringen op aan Kurt Weill, Tom Waits en zelfs Anne Clark
In ieder geval een prettig gestoorde eigenzinnige charismatische tante deze Canadese Wendy McNeill.
Volgens mijn collega die haar live heeft gezien, ook een symphatieke, getuige ook de vriendelijke woorden die ze aan hem geschreven heeft op de inlay van dit album.
Een groeiplaatje, die het verdient om door een groter publiek gehoord te worden.
Flight: Het album opent met een harmonica, pulserende melodie en subtiele bas.
Stop: Aaaah OoohLaLaLaaah. Het roept de sfeer op van Parijs en tegelijkertijd van een groep rondtrekkende zigeuners. Die verzameld om haar heen staan en in hun handen klappen. Filosophie is a forest, tangled up in time.
Building a castle: Heartaches are a hastle and it's a waste of time. Toeptoeptoeptoeptoeptoeptoepdoedoedoeh. Mooi nummer en misschien wel de toegankelijkste van dit album. Een vrouw die niet bij de pakken neer zit, deze Wendy.
Lutetia: Mooie sfeer, leunend op een bezwerende akoestische melodie, verhalend gezongen. (De naam voor het oude Parijs)
Ask me no questions: Zou zo een nummer van Tom Waits kunnen zijn. I'm from heaven and i'm from hell, mooie break.
Crossing hearts/Cutting threads: Een nummer met verschillende lagen, zoals wel vaker op dit album. Basic tempo, daar overheen haar stem en op de achtergrond trekken de seizoenen in een rap tempo voorbij, als gefilmd met een camera in een paar minuten.
Faith and the Long Haired Man: Ondersteund door de zachte aanrakingen van de bas, laat ze haar stem subtiel door het nummer heen walsen.
The Sad Sssad Story of Rosa Rabbit and Sasha Snake: Prachtige titel en neemt de luisteraar mee naar een ouderwetse kroeg met een zwart uithangbord waar een everzwijn op staat. Binnen een mysterieuze vrouw die met zang de gasten vermaakt met in haar handen een accordeon. Roept onwillekeurig herinneringen op aan nummers van Kurt Weill, gezongen door Ute Lemper.
Maybe: Wondermooi en Ennio Morricone komt ook nog even voorbij met zijn muze.
Backstairs: Ogenschijnlijk met weinig middelen, maar ondertussen staat het nummer als een huis. Ze speelt met haar stem als een instrument.
White horses: Wadend door een moeras, moeizaam zich vooruitslepend, moe van wanhoop. Sereen en toch ook weer duister.
Park benches: Een vreemde vogel trekt voorbij: Fly fly sweet little songbird.
Dit album laat zich niet zo maar vergelijken. Het is een mix tussen PJ Harvey, Tori Amos, Joni Mitchell en de prettige gekte van Kate Bush en Bjork. Muzikaal en tekstueel roept het gevoelsmatig herinneringen op aan Kurt Weill, Tom Waits en zelfs Anne Clark
In ieder geval een prettig gestoorde eigenzinnige charismatische tante deze Canadese Wendy McNeill.
Volgens mijn collega die haar live heeft gezien, ook een symphatieke, getuige ook de vriendelijke woorden die ze aan hem geschreven heeft op de inlay van dit album.
Een groeiplaatje, die het verdient om door een groter publiek gehoord te worden.
* denotes required fields.
* denotes required fields.