The Bird and the Bee - Ray Guns Are Not Just the Future (2009)

Niet zo overdonderend als het briljante debuut, maar wel weer erg onderhoudend, sexy en sfeervol.
Alleen wel een beetje lui dat er twee tracks opstaan die twee jaar geleden al op een EP verschenen.

Lees mijn recensie hier

Kun je ook gewoon hier plaatsen, nu is het ordinaire reclame...

Ja, daar heb je eigenlijk wel gelijk in, is het ook.
Ik plaats op deze site vaker links naar muziek-besprekingen op mijn blog, maar als jullie dat liever niet hebben zal ik daar natuurlijk mee ophouden. Daarvoor is musicmeter me teveel waard.

Daarom copy-paste van mijn blog:

Van sommige platen weet ik nog precies waar ik was toen ik ze voor het eerst hoorde. 'The Bird & The Bee', het debuutalbum uit 2007 van de gelijknamige band, stond een nacht lang op repeat toen ik bij een goede vriend whisky aan het drinken was op zijn zolderkamer. Ik stond versteld van de aanstekelijkheid van de liedjes en de rijkheid van hun geluid en wilde de tien songs steeds weer opnieuw horen, ze bezorgden me een verliefd gevoel. Nog steeds is 'The Bird & The Bee' een plaat die ik met zeer veel plezier uit de kast haal. Sexy, sfeervol, tijdloos.

The Bird & The Bee is een duo. De mooie Inara George ('bird') zingt de liedjes met haar lieve meisjesstem en Greg Kurstin ('bee') schrijft de muziek, speelt alles in en doet de productie. Ze komen uit Los Angeles en delen een voorliefde voor jazz en electro. Zelf hoor ik bij het duo ook een grote invloed van Phil Spector en Brian Wilson.

Op hun nieuwe plaat, met de intrigerende titel 'Ray Guns Are Not Just the Future', zijn de jaren zestig prominenter aanwezig dan op het debuut. Die hoes alleen al is natuurlijk hartstikke groovy! En 'Witch' zou zo het openingsnummer van een James Bond-film kunnen zijn. 'Diamond Dave' is zo stijlvol sensueel als maar zijn kan. 'Ray Gun' is zwoele liftmuziek. 'My Love' is subtiel psychedelisch en overrompelend magisch. Tegelijk zit de plaat ook vol aanstekelijke bliepjes en beats en is op momenten hartstikke dansbaar. Een nummer als 'Love Letter To Japan' zou bijvoorbeeld zeker niet misstaan in een hippe DJ-set.

Op zich niets dan lof dus voor deze tweede plaat van The Bird & The Bee. Toch is-ie als geheel zeker niet zo sterk als het debuut. Daarvoor gaat de muziek soms net teveel kanten op. Zo is een cabaratesk nummer als 'You're A Cold' op zichzelf hartstikke leuk, maar haalt wel de vaart en de samenhang uit het album. Ook opmerkelijk is dat er twee tracks op staan die maar liefst twee jaar geleden al op een EP verschenen en daarmee wel erg makkelijke opvulling lijken te zijn.

Dat ik nu al niet meer weet waar ik 'Ray Guns Are Not Just the Future' voor het eerst hoorde is op zich al veelzeggend. Toch is dit een plaat waar ik voorlopig nog niet op uitgeluisterd ben en die ik de komende tijd met veel plezier zal blijven draaien!

Kaaasgaaf MuMe kan dit soort stukken goed gebruiken. Je mag natuurlijk wel het adres van je blog erbij zetten als bronvermelding, dat is dan ook wel zo netjes.

Ik kan moeilijk zeggen dat het 'slecht' is wat ze met z'n tweeën maken, het is echter alleen niet aan mij uitbesteed. Doet me sterk denken aan Room 11, maar dan veel beter natuurlijk.

Wel een minder leuke zangeres dan die van Room Eleven

Wat een leuke dame!

Dit soort muziek is voor het genre 'Pop' (ookal hoor je ook de lichte electronic invloeden) echt van een aardig hoogniveau.

Dit album neemt je vanaf begin tot eind mee in een lange reeks rustige nummers die, mooi en lief zijn ingezongen door Inara George. Dit ondersteunt met de nodige instrumentaal, creatieve lounge/electronic door Greg Kurstin.

Het album is erg toegankelijk, en het luistert lekker weg.
Maar ik hou toch van dingen ontdekken in muziek, maar bij dit soort muziek heb je het toch wel gauw gehoord. Lekker simpel, maar niet echt bijzonder.

Inara George laat niet horen dat haar stem veelzijdig is, maar dat is vaak ook een beetje overbodig bij dit soort albums.
Het eindresultaat is voor het genre gewoon erg goed.
Nou moet ik wel zeggen dat het niet mijn meest favoriete genre is, maar dit soort plaatjes vind ik tot wel erg leuk om af en toe eens op te zetten.

Diamond Dave vind ik absoluut het beste nummer van deze cd.

Van deze muziek wordt ik vrolijk en heb ik zin om te beginnen, en dat de treinreis maar lang moge duren voor de plaat is afgelopen!

Tijdens deze plaat heb ik het gevoel alsof ik de wereld ga redden, ik ben James Bond, de introtune voor mijn dag is begonnen. Totdat ik mezelf weer tegenkom als Grafisch vormgever in opleiding..

*zucht*

Sterkste nummers:

- Diamond Dave
- Ray Gun
- Love Letter to Japan

4!*

Een enkel liedje mag ik hier wel van horen (en zal ik wel ergens op één van mijn befaamde - ahum - verzamelaars zetten), maar om nou voor je plezier 3 kwartier naar deze slappe thee te gaan luisteren... nou nee.

1,5*.

Het duo Bird & Bee heeft met het nieuwe album Ray Guns Are Not Just The Future drie kwartier kabbelmuziek opgeleverd dat uitstekend kan worden opgezet op de achtergrond bij een goede babbel.

Net als zijn voorganger is Ray Guns Are Not Just the Future een gevarieerde en niet altijd even makkelijk te doorgronden plaat die desondanks eenvoudig weet te verleiden. (Bron: De krenten uit de pap)

De zangeres Inara George heeft een zoete stem die ook ingezet kan worden als zuchtmeisje wanneer ze Frans zou gaan zingen. Multi-instrumentalist Greg Kurstin is verantwoordelijk voor de gehele productie en maakt veelal elektronische lounge-deuntjes. Alleen schijn bedriegt omdat de muziek iets vernuftiger in elkaar zit dan op het eerste gehoor wordt waargenomen.

Een aantal recensenten hoort er potentiële filmmuziek voor James Bond in. Ikzelf hoor dat niet echt (te zonnig en vrolijk) al is het er wel van te maken, wanneer John Barry (de huiscomponist van 007) er een stevig bombastisch arrangementje over heen giet.

Mijn favorieten zijn de uptempo nummers zoals de single Love Letter To Japan (zie toegevoegd Youtube-fimpje) en de liefdesverklaring aan David Lee Roth in Daimond Dave.

Voor wie houdt van op jaren-60 jazz gebaseerde retromuziek in een modern jasje moet zeker eens luisteren naar deze CD.

dit bericht is overgenomen van cd-recensies.nieuwslog.nl

Fijne liedjes, met rijke melodieën, sprankelend, speels en plezierig. Snoepjesmuziek. Teksten die me soms aan Cole Porter doen denken. Witch klinkt als een tribute aan John Berry, of de eerste lp van Goldfrapp. Veel subtiele details, elk liedje heeft zijn eigen karakter. Inara George heeft een relaxte manier van zingen.