Pauline Oliveros - Accordion & Voice (1982)

Zo, dat komt binnen. Wat een immens mooie muziek. Alsof je naar Terry Riley's nooit eerder vertolkte accordeon solo's zit te luisteren. Dit moet fans van Eliane Radigue, John Cage en dus ook Riley toch zeker wel smaken. Dat de accordeon een wonderschoon instrument kan zijn, bewijst mevrouw Oliveros met verve. Bizar hoe ik aan het einde van de rit totaal niet heb gelet op ritmes, melodieën en andere muzikale nonsens. Nee, geen poespas; gewoon aandachtig luisteren en proberen NIET te kwijlen.

Dit moest ik echt even op me laten inwerken en dat wil op een warme nacht ook wel goed lukken. Ik waan me dan al heel snel op andere plekken, dan waar ik werkelijk ben. Simpelweg een mystiek - haast religieus - album van deze pionier in de elektronische muziek. Soms is het verbazingwekkend hoe minimalistische muziek nochtans zo rijk aan klanken en (iets minder verbazingwekkend; soms geldt nou eenmaal ''less is more'') emotie kan zijn.

Goed, wat zit ik toch weer met m'n beschonken kop te bazelen. Gewoon een 4,5/5 aan sterretjes.