Francis Lai - Bilitis (1977)

Erg bekende soundtrack. Duidelijk een voorbeeld dat een soundtrack de film zelf op alle fronten overklast. Het is zelfs triest dat deze rukfilm nog zoveel bekendheid kreeg door de soundtrack.

Aan Lai lag het inderdaad niet. Want als hij deze muziek had kunnen gebruiken voor een film van een veel hoger niveau... Want zijn score doet precies wat het moet doen; sensueel, meeslepend opwindend klinken. Dit alles met een enkel thema wat in verscheiden variaties terug te vinden is, inwezen niet veel anders als dat andere juweeltje van de componist (Love Story).

Maar naast het passionele, wat tragere gebruik van het thema is er een orgasme achtige compostie ''I Need a Man''. Als een Hayes walst deze voor met een groovy karakter, met een orgel wat toewerkt naar een climax (als die dan aanbreekt houden zenuwachtige krijsende violen nog aan), waarna het voorgaande gewoon weer vrolijk opnieuw begint met de zwoele klank van de sax. Of Lai is het middel voor het nog verder uitstellen of dit is gewoon een verdomd goede cyclus compositie... Latere soortgelijke voorbeelden, doch anders in instrumentatie, zijn terug te vinden in Jerry Goldsmith's Basic Instinct of Howard Shore's Crash. 4.5 sterren

Nu zal deze muziek wel als erg camp overkomen, maar ik zet hem soms nog op en geniet enorm!

Les deux nudites is... wondermooi en erg dromerig !

De score is inderdaad stukken beter dan het soft-erotische non-verhaal met de erg flou beelden...

voor de score : 4 sterren zondermeer!

****

Prachtig nostalgisch geluid

Ik vind het wel erg kitch hoor, ik weet het nog niet helemaal met dit album.

Ik vind het een mooi album, en het maakt me nieuwsgierig naar de film. De indruk die ik ervan heb is dat het een beetje een filmhuisprent moet zijn. En dat ligt me in principe wel, maar als ik zo de responses lees hier.........Dit album 3 ster

Vaak op lp tegengekomen in de kringloop, dan kijk ik stiekem altijd even wat langer naar de hoes. Niet doorvertellen hoor.

Lekker dromerig, warme muziek.

Een zwoel mopke muziek
Ik heb vanaf dag 1 dat ik deze lp leerde kennen een zwak voor deze muziek. Inderdaad, sensueel, zwoel, erotisch. Voor een relaxt avondje met wederhelft zal ik maar zeggen.

De kringloopwinkel in Zeewolde die bij mij letterlijk om de hoek zit, tja...daar vind je nog eens wat. CD's voor €1,50 bijvoorbeeld, waaronder een zeer goed exemplaar van deze soundtrack. Die laat je niet liggen natuurlijk !

Waar de film me persoonlijk niet zoveel aanspreekt, is het vooral de hype rondom de muziek van deze soundtrack en mijn kennismaking toentertijd met een weliswaar nagespeeld hoofd-thema, die me nieuwsgierig maakten om me meer te verdiepen in dit werkje.

Mijn motivatie door dit album mee te nemen, komt namelijk doordat ik het hoofd-thema van Bilitis een prachtig stukje muziek vind, wat ik al kende middels de compilatie van Just a moment... - discogs.com .
Ed Starink's bewerkte versie die hierop terug te horen valt, is namelijk helemaal zo verkeerd nog niet. Sterker nog, ik vind deze stiekem beter dan het origineel! Wat niet wil zeggen natuurlijk dat de originele versie niet goed is, verre van! Het is oprecht een prachtig thema.
Gelukkig is "Bilitis (Generique)" niet het enige mooie nummer wat er op deze soundtrack staat. Eigenlijk is het gehele album gewoon de moeite waard. Maar misschien is het beste nummer nog wel "Melissa" waarvan het thema zo mogelijk nog memorabeler en sterker is dan het hoofthema van Bilitis.

De muziek van Francis Lai is een combinatie van eigenlijk alles wat. Het ene moment klinkt de muziek dromerig en sfeervol, het andere moment opzwepend en energiek waarin ook wat disco- en funk-invloeden verscholen zitten. Vooral "I Need a Man" is daarvan een exceptioneel voorbeeld en zeker ook een hoogtepunt van het album.
Zo her en der zitten er tevens wat semi-klassiek getinte stukken tussen ("Spring Time Ballet"), maar daar staat tegenover dat de muziek soms ook de elektronische kant opgaat, geheel in een stijl die neigt naar die van Giorgio Moroder ("Melissa") en Vangelis "Bilitis (Generique)".
De muziek is overwegend instrumentaal, maar soms komt er heel erg mooie en zwoele vrouwenzang voorbij in "Scene D'amour" en afsluiter "Bilitis (Generique de Fin)".
De muziek is bovenal heel erg toegankelijk en prettig in het gehoor liggend. De diverse thema's kunnen dagenlang in je hoofd blijven hangen zonder dat het ook maar een moment vervelend wordt.
De diverse stijlen binnen de muziek houden de plaat afwisselend en boeiend, wat gewoon in zijn geheel een meer dan prima luisterervaring oplevert.

Los van de film, kan dit album gezien worden als een puike easy listening-plaat. Even lekker ontspannen op de serene en zwoele klanken van meneer Lai. Niets mis mee hoor! Ik snap de populariteit van dit album dan ook zeker wel.

Tevens heeft het album door de sound iets tijdloos, iets unieks. Het zorgt ervoor dat Bilitis een album is waar keer op keer op teruggegrepen kan worden. De hype rondom dit album is dan ook zeker terecht!

Tot slot kan ik alleen maar opmerken dat het mij verbaasd dat zulke mooie muziek uiteindelijk in een kringloopwinkel terecht komt, maar dat terzijde.