Pär Lammers Trio - Hinten Rechts , der Regen (2008)

Een plaat waarvan de Engelsen zo mooi kunnen zeggen "ït grows on you", ik ga deze steeds meer waarderen.
Intensief samenspel tussen de Jongetjes (als je de foto's van ze ziet in het boekje bij de cd) met een net even grotere muzikale ambitie als dat wat ze waar kunnen maken en dat is zoals (misschien) bekend hier bij het JAvdW clubje iets waar ik nogal een zwak voor heb.
Ik vind zelfs de tracks waarop een zangeres meedoet niets afdoen aan deze plaat, en zang is iets wat in mijn beleving meestal niet veel toevoegt of zelfs afbraak doet aan een muziekstuk.
Het is allemaal niet te gepolijst en gladgestreken, aangename plaat voor blabla dus.

Ik ga deze tot het JAvdW bombarderen als het mijn beurt weer is.

Komt gelijk over als een erg geinig plaatje en er zit op een leuke manier goede afwisseling in. Echter is het een beetje te veel om hier nu nog meer nuttigs over te vertellen...

Bij mij was de eerste indruk ook goed; doet me een beetje denken aan E.S.T. De zang ben ik niet gelijk kapot van, maar het is inderdaad een stuk beter te verteren dan een van de vorige keren dat er zang in een JAvdW zat. We zullen zien of dit inderdaad een groeiplaat is.

Wie met het Pär Lammers Trio een groep conventionele jazz-artiesten denkt in huis te halen, die heeft het niet bepaald bij het rechte eind. Het tegengestelde is echter evenmin van tel: grote vernieuwingen zijn in de charmante songs van dit Duitse trio ook niet aan de orde. Een beetje Esbjörn Svensson, een beetje 'Eple Trio'...de magische sfeer van het Noorden is kortom nooit veraf.

Wat is 'Hinten Rechts, Der Regen' nog meer? Een eclectische mix tussen vroeger en nu is één manier om de zaak te belichten, maar dat zegt weinig over de muziek zelf. Beter is om de voornaamste inspiratiebronnen van de musici te gaan onderzoeken, die we volgens mij vooral in de pop moeten gaan zoeken. Pianist Pär Lammers legt immers zoete en vrij repetitieve improvisaties neer, in composities met een ludieke wendbaarheid. Niet toevallig verklaart hij op MySpace dat 'The Beatles' of Fiona Apple hem na aan het hart liggen. Het wordt nergens te moeilijk en het trio speelt zodanig at ease dat een potentieel "ingestudeerd effect" geen kans krijgt.

Meest tot de verbeelding sprekend zijn de composities waarin vocaliste Jessica Sligter haar steentje komt bijdragen. Zij slaagt er namelijk in om de muzikanten net dat tikkeltje meer op te zwepen, waardoor het geheel aan intensiteit wint. Haar spaarzame en merkwaardig geprononceerde teksten wekken een bizar soort trance op. Hetzelfde geldt ruwweg voor gitarist Andy Arnold, die het slotnummer met een flitsende solo naar ongekende hoogtes tilt.

Desondanks geloof ik niet dat ‘Hinten Rechts, der Regen’ een groeier zou zijn - wat zou er immers nog moeten rijpen? Het Pär Lammers Trio maakt transparante jazz die heel natuurlijk aanvoelt, van het energieke begin tot het exploderende slot. Een knus plaatje, dat wel, maar wekelijks draaien zit er voor mij niet in.

Dat heb je maar soms: dat je bij de eerste beluistering van een nieuwe artiest meteen bij de eerste tonen van het eerste nummer gegrepen wordt. Laatste keer dat me dat zo sterk overkwam was bij Alela Diane, nu 2 jaar geleden. En nu dus bij dit album. Blue Peters Ass is een nummer waar je meteen mee meedrijft. Het heeft de catch van een niemendalletje en een vertrouwde feelgood door de baslijn en jazzy samenspel.
Het album is afwisselend, heeft bijna overal een opvallend mooie bas, mooie piano arrangementen zonder dat het een pianoplaat wordt en ook ik vind de zangeres goed. Niet alle nummer zijn even fraai, met name in het middenstuk was het een ietsje minder, maar al met al vind ik dit een van de beste JAVDW uit de totale reeks. Misschien niet voor de lange duur, maar dan toch zeker nu.
Vandaag op CD besteld bij de platenmaatschappij. Dankje blabla.

Inderdaad, halfje erbij.

Fijn album. Mooi transparant en melodieus spel. De vocalen ben ik niet altijd kapot van, maar op You Make Me Suffer pakken ze wel erg mooi uit (vooral vanaf 1:53). Dit album is dus ook van mijn kant een bedankje aan onze grote jazz-kenner blabla waard. 4*