Rewiring Genesis - A Tribute to the Lamb Lies Down on Broadway (2008)

Never mind de nogal goedkoop aandoende hoes-afbeelding. Dit door Nick D'Virgilio - drummer/zanger van de band Spock's Beard - en engineer/producer Mark Hornsby met een keur aan gastmuzikanten onder de naam 'Rewiring Genesis' tot stand gekomen project is een verbluffend effectieve her-interpretatie van het album van Genesis die nieuw licht werpt op overbekende muziek. Synthesizers worden hier vervangen door strijkers en ook een batterij blazers wordt aangerukt en het geheel straalt een enorm speelplezier uit. Ok, Nick D'Virgilio mist als zanger de rauwheid van Peter Gabriel, maar juist de zuiverder zang brengt de kracht van de oorsronkelijke melodieën vaak bijzonder mooi over.

De opener en titelsong ontbeert een beetje de gravitas van het origineel, maar daarna wordt 't alleen maar beter. 'Fly on a Windshield' en 'Broadway Melody of 1974' - met de scheiding eindelijk weer op de juiste plek! - en showstoppers als 'In the Cage' en 'Back in N.Y.C.' bezitten alle sfeer en, in het geval van de laatste twee, drama en adrenaline van de originelen, maar... with a twist vanwege de andere arrangementen.

Maar het is met name op de tweede CD waar de nieuwe aanpak het grootste effect sorteert. Waar het origineel van Genesis toch wel vrij diffuus en weerbarstig kan overkomen klinkt het hier allemaal verrassend doeltreffend en transparant. De toevoeging van vrouwenstemmen in 'The Lamia' is zelfs niets minder dan een meesterzet en de nieuwe versie overtreft wat mij betreft het origineel met gemak, maar eigenlijk geldt dat zo'n beetje voor de complete tweede CD. Al blijft het verhaal diffuus, de muziek gaat voor m'n gevoel veel zekerder op het einddoel af en is vaak 'n stuk expressiever - Riding the Scree!, It! - dan op het originele album.

De eerste beluistering kan voor diegenen die het origineel kunnen dromen nog aardig ontregelend zijn, maar voor wie open staat voor een frisse kijk kan dit een fascinerend alternatief zijn; 'n stuk minder duister dan het origineel, maar uitstekend passend bij het materiaal en voor mij zeker op gelijke hoogte staand. Ten zeerste aangeraden!

allé , we zijn benieuwd , en hebben hem al besteld , maar om aan zo'n meesterwerk proberen te tornen getuigt van zeer veel durf en branie , enfin , we zijn benieuwd !!!

Ondanks een aantal verdienstelijke uitvoeringen, gaat er uiteraard niets boven de orginele Lamb..., en heb ik bij geen enkel nummer het idee dat dit de oorspronkelijke versie ontstijgt.
Toch vind ik dit een interessant tribute album, met enkele verrassende bewerkingen.
Mijn advies aan belangstellenden: niet blind kopen, maar toch op zijn minst enkele keren beluisteren.

ik sluit mij voor 100% aan bij de mening van mijn bovenbuurman.

na dit album herhaaldelijk te beluisteren moet ik zeggen dat het een zeer moeilijke bevalling moet geweest zijn , maar het is wel geslaagd , ze geven er toch een persoonlijke draai aan , zo zie je hoe sterk de nummers wel zijn , soms met klassieke invloeden , soms jazzy , maar altijd met veel respect voor de song en ik vind het prachtig dat ze dit gepresteerd hebben !

toch een aanrader voor alle " lamb " adepten !!!

je moet gewoon eens luisteren naar hairless heart , zelfs beter dan het originele !!!!

Goed, Nick D. is zeker geen Peter Gabriel maar wat hij op dit tribute laat horen is zeer verdienstelijk te noemen.
Beter dan het origineel kan niet maar hij en de zijne komen toch erg dicht in de buurt.
Vooral het gebruik van doorgaans geen 'Genesis-instrumentarium' is erg origineel te noemen.

Wellicht de beste tribute ooit gemaakt, naar mijn bescheiden mening.

Vooral The Carpet Crawlers en The Chamber of 32 Doors zijn verbluffend en dit zijn niet de enige.

Een scepticus moet zeker 's luisteren.
Als je het begrip Genesis even loslaat staat je toch een hele goede cd te wachten met verrassende muzikale wendingen!