Ezekiel Honig - Surfaces of a Broken Marching Band (2008)

Opvallend dat deze plaat nog helemaal niet op musicmeter is geplaatst. Het gaat hier immers om een redelijk bejubeld ambient album. Door veel mensen uit de scene al als topplaat van 2008 benoemd zelfs. Nou is dit inderdaad ook een zeer goede plaat, die warme ambient combineerd met een dub-achtige vibe. Dit is in die zin niet echt vernieuwend, ezekiel gebruikt op deze plaat echter musique concrete elementen die de sfeer maken. Allerlei stadse geluiden die misschien niet hetzelfde geluid, maar wel eenzelfde drukke stad vs eenzaamheidsgevoel geven als sfeer, zoals ook een burial dit heeft gedaan. Er valt enorm veel in de nummers te ontdekken, het werkt licht hypnotiserend, terwijl het ondanks dat tegelijk variatief genoeg blijft. Knappe plaat.

Deze plaat klinkt als het moment tussen waken en slapen. Er gebeurt ogenschijnlijk niets, terwijl de subtiele verrassinkjes je toch bij de pinken houden. Fantastisch mooi.

Soms sta ik te kijken wat ik in de jaren heb verzameld en ik blijk deze cd ook te hebben. Ambient electronic is nu niet direct mijn stijl, maar aan de andere kant heb ik in de jaren 70 genoten van de eerste experimentele platen van Kraftwerk en in de jaren 80 heb ik van allerlei obscure muziekgroepen die redelijk experimentele muziek maakten platen gekocht. Deze cd zal ik meer gekocht hebben vanwege de afbeelding, dan dat ik precies wist wat ik aanschafte. Je laten verrassen is altijd leuk. Dus ben ik geen fan of zo, noch van de muzikant, noch van de muziek. Maar op zich is het dan ook leuk om de muziek maar over je heen te laten gaan. En dat is hierbij niet zo moeilijk. Op internet heb ik wel van alles gelezen, waarbij sad techno een hele mooie benaming vond. Nu is het zeker geen house of zo, maar veeleer ambient. Een beetje Eno achtig. Er zijn zachte ritmes en daarover heen muziek, ook zeker niet storend. Als laatste regelmatig zogenaamde veldopnames, zodat je geluiden van de straat en stad te horen krijgt. Bij het ritme las ik ergens de vergelijking met Young Marble Giants, de jaren 80 band die met minimale muziekbegeleiding liedjes maakte. Enkel hier worden geen kant en klare songs gemaakt, het zijn wat aarzelende stukken muziek met inderdaad zoals ook hier benoemd wordt allerlei verrassingen. Het lijkt me de ideale muzikeae begeleider in de trein als je door polders en steden raast. Niet geheel mijn smaak, maar op zich mooi gemaakt en fijn om naar te luisteren.