Neil Diamond - The Best Of (2008)

Een verzamelaar van Neil Diamond hoor je, als je eenmaal in een bepaalde leeftijdscategorie bent aanbeland, in huis te hebben. Foutloze melodietjes van weleer, zoals Sweet Caroline, en andere meer of minder succesvolle nummers komen langs en geven een goede indruk van de zanger en het decor van eind jaren zestig / begin jaren zeventig, zijn beste periode. Drank en drugs waren ook toen al binnen handbereik maar hadden nog niet de catastrofale uitwerking gehad. Een heel algemeen probleem bij artiesten uit die periode die ineens halverwege de jaren zeventig de draad kwijt raakten. Heel veel later zou de man ook artistiek weer meetellen met een album als Home Before Dark (2008) onder de sturende hand van Rick Rubin.

Twee 'covers' treffen we aan op dit album. Mr. Bojangles en He Aint Heavy, He's My Brother.
Eigen compositie Solitary Man is in de live-versie, later heel verdienstelijk gecoverd door Johnny Cash.
Ook mooi: Brother Love's Traveling Salvation Show. Was 1969 zijn beste jaar? Ik denk het wel ja.
Echt mooi is ook Cold Water Morning.

Desondanks, een zekere routine kom ik tegen bij deze artiest, die ontegenzeggelijk een mooie stem heeft. Maar té vaak hoor ik een bepaalde kreun, een barst, een gespeelde emotie. Dat had die man niet nodig misschien. Daarmee zat hij zichzelf in de weg, als ik zo vrij mag zijn dit te analyseren. Producer Rick Rubin wist de meer pure elementen beter naar boven te halen. Ach ja, de platenindustrie was in zijn succesjaren ook echt snoeihard. Een handelsmerk had je nu eenmaal nodig. En hij timmerde flink aan de weg. Nu 84 jaar en door ziekte afscheid genomen van het podium. We herinneren ons het liefst de beste stukken uit zijn lange carrière. En veel daarvan staat hier mooi op een rijtje.