Neil Diamond - Three Chord Opera (2001)

Tja, ik ben en blijf een grote fan, maar hier was Neil toch echt wel de pedalen een beetje kwijt; Terwijl ouder werk vaak bulkt van goede songs, van goede ideeën, kabbelt dit een beetje nietszeggend verder, Rick Rubin zou hem later een béétje van zijn oude glans teruggeven, hier maakte hij haast grootwarenhuizenachtergrondmuziekjes, nèt iets beter dan elevator-muzak, helaas.
Weinig of geen te onthouden songs die naam waard.
Ik heb dit eens van de bieb gecopieerd,maar vaak draai je zulke platen toch niet echt, je grijpt altijd terug naar de echt mooie en grootste platen uit zijn rijk verleden...

Altijd heb ik wel een zwak gehad voor Neil Diamond. Niet dat ik nu zoveel heb van hem. Maar waar of hoe ik zijn muziek ook maar hoor, de gespitste houding die mijn oren innemen bij zijn muziek zorgden er dan voor dat ik niets hoefde te missen. Vooral zijn stem........zo diep en warm als die kan klinken maakte dat ik doorgaans zelfs de mindere songs waarderen kon.
Maar deze, dit album, viel me ietskes tegen. Best relaxed allemaal, maar ik kan er niets in vinden dat eruit springt. En ook zijn stem is wat minder dan vroeger. Maar ja, wat wil je, de beste man is nabij de zeventig. Ik geloof dat dát hetgeen is dat ik mis op het album......de kracht van zijn stem.
Ach.....het is zo slecht allemaal nog niet, alleen een beetje gewoontjes. Dus dat maakt een voldoende voor deze dan toch wel weer passend......3,5*

Dit album valt best wel mee, maar kan zich absoluut niet meten met zijn werk uit de jaren '60 en '70. Het openingsnummer zou mijns inziens het nummer moeten zijn dat op een verzamel komt als er iets van dit plaatje aan bod zou komen.