Faith Evans - Keep the Faith (1998)

"Love like this" is echt mijn favoriete nummer. Ik hoorde dat nummer toen ik in NYC was en gelijk de dag erop moest en zou ik deze CD hebben. Er staan een aantal goede nummers op maar op een gegeven moment klinkt het veel van het zelfde. Niet slecht, maar ook geen topper.

-3-

Met Love Like This had Faith Evans in de Verenigde Staten in ieder geval 'n grote hit te pakken die de verkoopcijfers van het album vast en zeker ten goede kwam. Het nummer op zichzelf is niet eens echt bijzonder, eerder doorsnee, maar gezien het zwaar steunt op de Chic Cheer sample van Chic, krijgt 't nummer een hele prettige disco- / retroachtige sfeer, die over de hele tijdsduur van het nummer wordt voortgezet, waardoor het toch alweer gauw anders klinkt dan de meeste R&B-hits van de jaren ‘90. De andere, tweede single die volgde, All Night Long dus, was ook een schot in de roos. Een combinatie van R&B met een duidelijke knipoog naar hip-hop zorgde wederom voor 'n nummer dat zeer geschikt was, of eigenlijk is, voor de dansvloer. Op de achtergrond hoor je nog een funky, pakkend deuntje, dit blijkt (ook) te danken te zijn aan een sample, namelijk I Hear Music in the Streets van Unlimited Touch.

Hoewel Keep the Faith dus een frisse en mooie start kent, blijkt het album - nog voordat de helft van de nummers voorbij zijn gekomen - in een sleur raakt. Met Sunny Days, pas het derde nummer (de intro niet meegerekend), wordt het laatste interessante nummer ingezet. Ook dit liedje is vooral interessant vanwege de gebruikte sample, ditmaal werd er gekozen voor de 80’s funk hit I’m Back for More van Al Johnson en Jean Carne. Vanaf de interlude Tears Away zijn vreemd genoeg alleen maar (midtempo-)ballads te horen, terwijl de kracht van Faith Evans duidelijk bij uptempo nummers ligt. Veel van deze nummers zijn ook nog 'ns nodeloos lang. Life Will Pass You By kan er nog mee door, een midtempo-ballad voorzien van lichte beats; dat is best interessant natuurlijk, maar het zal vast niet verbazend zijn dat ook dit nummer de sample-methodiek toepast waardoor het nummer mooier wordt gemaakt dan het daadwerkelijk is, zo hoor je hier overigens elementen van Angela Bofill’s Gotta Make It Up to You.

Op deze vier nummers na, stelt het album weinig voor. Waarom het album gevuld is met veelal ballads is naar mijn idee een onlogische keuze. Hoe dan ook: voor 't betere werk kun je bij haar debuut terecht.