Conrad Schnitzler - Rektifikation (2007)

Bij een snelle blik na het hoesontwerp dacht ik eerst dat het een ouderwets cassettebandje voorstelden, maar toen ik beter ging kijken zag dat het electrische schakels zijn wat min of meer het thema is van dit album. Conrad Schnitzler stippelt op dit album de weg uit die elektriciteit aflegt van de centrale tot aan het stopcontact.

Qua tracklist lijkt het wel of het om vershillende tracks gaat maar deze lopen zo mooi in elkaar over dat er eigenlijk sprake is van één lange track. Dan de muziek. De composities die Conrad Schnitzler maakt zijn niet de meest toegankelijke te noemen. Het is een soort electronische muziek wat zich in een fase bevindt of het nog in een laboratorium is om nog verder te rijpen.

Desondanks is met enig voorstellingsvermogen op dit album te horen welk traject kleine stroompjes moeten aflegen om tot een eind product te komen. In gedachte zie ik een antenne die een signaal opvangt. Vervolgens komt dit terecht in een tuner die uit vele transistors bestaat waar het vervolgens een bewerking ondergaat. Deze procedure wordt een paar keer herhaald, waardoor het stukje bij beetje een andere vorm of spanning afgeeft. Een boel techniek dus.

Dat maakt het luisteren na dit Rektifikation van Conrad Schnitzler er niet makelijker op. Het is eerder klankkunst dan dat er sprake is van muziek die je ter ontspanning opzet. Het vergt moeite om het te volgen. Toch laat het goed horen dat electronische muziek niet gelijk hapklaar hoeft te zijn. Dit album geeft op die manier wat verdieping of een ander inzicht op wat electronische muziek ook kan zijn, een verbreding van het genre dus. Geen gemakkelijk album, wel interessant om het sporadisch te draaien en zeker niet voor beginners.