Paul Nagle - Red Book / Blue Book (2001)

Mooi rood is niet lelijk hebben ze haast moeten denken bij het ontwerpen van de hoes van dit album. In het echt ziet het er nog mooier uit dan hier op de afbeelding. Tijdens het turen komt het Chinese tafereel langzaam maar zeker stukje bij beetje naar voren. Het heeft wel wat. Als ik het “boekje” vervolgens openvouw komt er een mooie blauwe kleur te voorschijn. Ja, en daarmee wordt duidelijk hoe dit album aan haar naam komt. Dit thema wordt ook doorgetrokken op de cd’s. Zo heeft een cd een rode opdruk en de ander een blauwe. Kortom de eerste indruk is een goede ondanks de wankele tray waarop de cd’s zijn bevestigd. Dat gaat een keer sneuvelen hoe voorzichtig je er ook mee omgaat.

Dan het belangrijkste de muziek. Multitude begint zacht, maar zodra er wat te horen doet het mij wat denken aan vliegen die zenuwachtig rond aan het vliegen zijn. Tot dat er een soort houseachtige beat het stuk inkomt. Even een kort intermezzo en daarna iets wat me aan chinees tafereel doet denken. Met andere woorden er gebeurt nogal wat muzikaal gesproken. Qua muziek een aardige binnenkomer. Wel is het jammer dat de productie wat dof is, waardoor ik soms het idee krijg of ik de muziek van de buren door de muren heen hoor. Iets meer hoog had hier dus wonderen gedaan. Verder geen klachten, want Multitude is een heerlijk stukje toonkunst in de Berlijnse stijl van het woord. Vooral de climax aan het einde is haast meesterlijk te noemen. Tomb in Darkness begint inderdaad in een duister sfeertje. Het roept daarmee echt het gevoel op in een tombe aanwezig te zijn. Tot daar ineens gewijde klanken zijn te horen. Het geeft het stuk een religieuze sfeer. In gedachte waan ik me in sfeer of men de overledenen in stijl aan het herdenken zijn. Toch komt er naar verloop van tijd wat vrolijkheid het stuk binnen wandelen. Het brengt wat lucht in het geheel en met de ogen dicht is de muziek dusdanig dat het me in trance kan brengen. Met subtiele gongslagen begint Sack of Money, Buddah. Het brengt me daardoor gelijk in een Chinese sfeer. De muziek lijkt niet gelijk op gang te komen. Het blijft wat hangen, maar gaande weg zijn er subtiele veranderingen te horen. Even is er een korte pauze, waarna de eerder genoemde sfeer opnieuw wordt opgepakt. Muziek om in eerste instantie te gebruiken achter te lopende band tot dat er een behoorlijk ritme in het stuk komt wat me een gevoel geeft op de snelweg te jakkeren. Aan het einde wordt het stuk een tikje zenuwachtig van aard. Dit is jammer, want voor mijn gevoel is Paul Nagle hier muzikaal bezien de weg kwijt. A Night at the Opera opent in een spannende sfeer. Voor mijn gevoel zijn we stiekem een operagebouw aan het insluipen. Later in de compositie lijkt het wel of men wat zenuwachtig wordt. Snel de code van kluis kraken lijkt het wel. Het zou zo uit een oude James Bond film kunnen komen. Prutsen in een donkere kelder. Verder wat vreemde geluiden, maar aan opera doet het mij niet denken. Aan het einde nog een verhoogde hartslag en wat vreemde geluiden. Chant & Deliver doet een tike zenuwachtig aan verder hoor ik muziek die uit de Berlijnse School had kunnen komen. En lekker ritme vult de kamer. Aan het einde van het stuk waan ik me bij een inheemse stam die net lijken bezig te zijn met een religieus ritueel. Zonder dat ik daar in eerst instantie erg in heb zit ik ineens het tweede deel van Tomb of Darkness. Een vrij lage toon vormt daar het begin van. Verder hoor ik stemmen van kinderen die het maar niet vinden. Daarnaast is het een rustig stuk muziek waar iets betoverends van uitgaat. Net als ik aan die sfeer begin te wennen stopt het stuk ineens. The Goddess of Democracy is niets meer dan oude vrouw die een soort oude rituele song lijkt voort te brengen. Strange Times begint in een vreemd sfeertje, niet samenhangende geluiden lopen enige tijd door elkaar heen. Het geeft daarmee een kijkje in de muziek keuken van Paul Nagle. Naar verloop van tijd komt er een sequencer het stuk binnen, maar echt lekker klinken doet het niet. Tegen het eind wordt het stuk wat statiger, qua muziek doet het me wat denken aan de muziek van Jean Michel Jarre. Dit maakt veel goed, want de eerst helft van Strange Times was bepaald niet om er over naar huis te mailen. In een ontspannen sfeer begint From Space. Na verloop van tijd roept het een gevoel op van in cirkels te zweven. Muzikaal stelt niet zo veel voor, maar de sfeer van te zweven is wel prettig te noemen. Nog enigszins in trance van het voorgaande zijn daar de beats van Shanghai Surprise me even te vroeg. Het stuk muziek zelf heeft wel iets vrolijks en straalt iet zorgeloos uit. Heerlijk ontspannen en we zien wel waar het schip strandt lijkt het wel te zeggen. Met andere woorden de eerste cd uit deze set sluit mooi af. Een cd vol afwisselde sferen en muziek die zeker een voldoende verdient. Wat kan een dik uur kort zijn.

Cd twee de cd-speler in dan maar. Zodra de cd met blauwe opdruk draait zijn er haast klassieke klanken te horen. Dit houdt even aan tot dat er een sequencer het stuk komt inwandelen. Van meet af is te horen dat Power Haus een heerlijk up-tempo stuk kan worden. Klanken die op violen lijken op een heerlijk ritme dus. Met andere woorden er is fraaie Berlijnse School te horen. Naar verloop komt daar het geluid van een trillend stuk metaal bij wat wel is grappigs heeft. Even is er een pauze te horen waarop dat stuk trillend metaal alleen achter blijf. Het is een soort stilte voor de storm langzaam maar zeker lijkt het wel of er naar een climax wordt toegewerkt. Maar dat lijkt een schijnbeweging te zijn. Wel zijn er mooie rollenden tonen te horen die eigenlijk beter uit de verf zouden komen in grootte zaal over een goede PA dan de stereo in de huiskamer. Een lekker ritme met leuke geluiden erop. Die lijn trekt het stuk Wassernixe in eerste instantie door. Dit is echter van korte duur, want er volgt iet wat ik wil omschrijven als kosmische muziek. Tot dat daar ineens een piano is te horen die klinkt uit de tijd dat Tangerine Dream bezig was met het album Stratosfear. Maar wat is dat nou jammer dat dit van korte duur is, want eenmaal opgang lijkt het wel abrupt te stoppen. Tijd om het mooi uit te bouwen wordt er niet genomen. Het stuk met de vreemde titel Xyzzy begint met een vrolijke tonen die me op een of andere manier aan de lente doen denken. Het is een fraai rustig stuk muziek die op één of ander manier me aanzet om te denken over het leven. Naarmate het vordert kom er langzaam wat ritme in het stuk wat me een gevoel van reizen geeft. Dit is echter van korte duur, want hierna is sfeervolle muziek te horen die later overgaat in iets met wat meer tempo waardoor het gevoel van reizen opnieuw naar bovenkomt. Ondanks de vreemde titel is Xyzzy een heerlijk stuk muziek. Met wat zware bassen en wat sferische geluiden begint Fügsamkeit, het doet me denken aan vroeg in de morgen. De dag staat nog op aanbreken. Zodra er ritme bijkomt is er gelijk een heerlijk drive te horen die stil zitten lastig maakt. Het is daardoor een soort ochtendgymnastiek en ontbijt in een geworden. De spieren met beleid losmaken en de inwendige mens verzorgen. Erg lekker dus een dergelijke start van de dag. Als de laatste tonen wegebben heb ik ook het gevoel klaar te zijn voor de dag. In een wat trieste toonsoort begint Abstimmen het geeft me een gevoel van een grijze dag de regen valt uit de lucht. Verder doet de muziek me denken aan de elektronische muziek van midden jaren zeventig van de vorige eeuw. Een heerlijke sequencer op langgerekte tonen die uit violen lijken te komen. Langzaam maar zeker gaat het tempo iets omhoog waardoor er een heerlijke ouderwetse drive in het stuk komt. Heerlijk om in op te gaan en zodoende het gevoel te krijgen van te zweven in onbekende gebieden van het universum. Tijden van de kosmische muziek van weleer herleven. Het voorafgaande stuk loopt mooi over in de track Erfrierung. Deze geeft vanaf het begin een droef gevoel, of het wil zeggen het feest is voorbij. Ondanks dat er een lekker ritme in zit geeft me het een gevoel afscheid te nemen van een mooie vakantiebestemming als het ware. Een ietwat statig ritme met geluiden die aan een elektrische gitaar doen denken begeleide me op de laatste trip van deze dubbel cd van Paul Nagle.

Conclusie; de afgelopen kleine twee uur heb ik heerlijke elektronische muziek voorbij horen komen in de stijl van de al oude Berlijnse school. Niet vernieuwend maar wat blijft het toch lekker om naar te luisteren. Wel heb ik ondanks dat wel een puntje van kritiek en dat is dat de productie niet echt lekker te noemen valt. Voor mijn gevoel hangt er een dikke deken voor de luidsprekers waardoor de muziek niet echt helder en dynamisch de kamer in komt. Hetgeen jammer is en mijn uiteindelijke waardering voor dit verder prima album naar beneden doet bij stellen. Daarom ook een tip aan Paul Nagle haal die dekens weg uit de studio, dat komt de sound ten goede.