Ian Siegal - The Dust (2008)

De in 1971 geboren Britse blueszanger en gitarist Ian Siegal heeft weer een fijn plaatje afgeleverd. Het is een antwoord op de vraag van zijn enthousiaste publiek die tijdens zijn intensieve optredens telkens weer prachtige covers te horen kregen van songs van Steve Earle, Elvis Presley, Johnny Cash en vele anderen.
En Ian is er voor gaan zitten. Niet met zijn vaste begeleiding Nic Bjerre (die overigens wel de productie deed van The Dust) en Andy Graham maar wel met Sam Hare op gitaar en zang, die ook een aantal songs (mee)schreef en met meester pedal steel gitarist BJ Cole die bekend is van eigenlijk alles en iedereen maar vooral Beck, The Verve, REM, Robert Plant en Roger Waters.
Een fijne plaat is The Dust zeker geworden. Eentje die niet misstaat in de oude blues traditie. Een stoel, een man met gitaar en waarschijnlijk wel ergens vlakbij een halfvolle fles whisky. Al is het niet alleen blues wat de klok slaat want CCKMP (Steve Earle) en I Drink (Mary Gauthier) komen toch echt uit de Americana hoek. Maar Mr Siegal had al lang en breed bewezen dat ie met stijlen als country en gospel heel goed raad weet.
Vier van de 13 songs zijn live. Brand New High Sheriff Blues lijkt een oude song maar is toch echt van de hand van Ian zelf en past perfect op de plaat die toch eigenlijk draait om de interpretaties van songs die Ian Siegal beïnvloed hebben en vaak te horen zijn bij zijn live optredens. CCKMP, I Drink, The Good Home, Mary Don’t You Weep, Dirt Road/They Call Me The Wolf en verrassing I’m So Lonesome I Could Cry maken deze plaat een heerlijk tussendoortje voor de echte liefhebbers!
Vergeet overigens ook niet om nog even langs nugenerecords.com te gaan voor een aantal live bonustracks! Zeer de moeite!

Eigenlijk is "The Dust" een tussendoortje van Ian Siegal. Maar gezien de kwaliteit die Siegal hier wederom ten gehore brengt vind ik dat eigenlijk geen goede term. Wat mij betreft is "The Dust" gewoon een volwaardig album waarop Ian Siegal de blues terugbrengt naar de meest elementaire vorm. Gewoon een man met zijn gitaar op een kruk, die met zijn met whiskey en sigaretten doordrenkte stem traditionele blues songs ten gehore brengt. De stem wekt bij mij nog het meest associaties op met Howlin' Wolf. Op sommige tracks wordt Siegal ondersteund door Sam Hare op gitaar en enkele tweede zangpartijen of door BJ Cole op de pedal steel gitaar. Verder is het terug naar de basis. "The Dust" bestaat grotendeels uit covers. Dit idee kwam voort het uit feit dat Siegal tijdens zijn live concerten altijd met bijzondere bewerkingen van blues, country en americana songs op de proppen komt. Als toetje zijn nog een viertal live tracks toegevoegd, waar het gitaarspel en de zang nog intenser klinken dan de studio opnamen. "The Dust" gaat terug naar de essentie van de blues en Ian Siegal is de best denkbare vertolker hiervan. Ian Siegal speelt niet de blues, hij is de blues!

Kan niet erg enthousiast over dit album zijn. De meeste hedendaagse bLues is al niet erg aan mij besteed - en op dit album hoor ik ook nog eens de emotie niet, en vind de zang nogal geforceerd. Ondanks het slidespel van Ian Siegel en de pedal steel van B.J. Cole vind ik het album in instrumentaal opzicht ook weinig boeiend. En de afsluitende track waarop Siegel een heuse Howlin’ Wolf-imitatie ten beste geeft, deed mij alleen maar gniffelen. Ik vond de “hidden track” I’m So Lonesome I Could Cry” eigenlijk het leukste nummer van het album, maar wel een beetje een vlag op een modderschuit...