The White Stripes - Conquest (2008)

Waarom wordt er zo weinig op dit EPtje gestemd? Fantastische nummers, die bij het beste hoort wat The White Stripes gemaakt hebben (zowel tekstueel als instrumentaal).

It's My Fault for Being Famous is een midtempo countryrocker en deed mij in de verte denken aan

Bron-Y-Aur Stomp van Led Zeppelin. Fijne slide-gitar van niemand minder dan Beck Hansen

Cash Grab Complications on the Matter is een demo-achtig lofi nummer met fijne experimentele piano van wederom Beck.

Honey, We Can't Afford to Look This Cheap heeft een bijtende tekst, die het ideaal, les belles images van The American Dream doorprikt.

Verder staat er het heerlijke Conquest op, afkomstig van de plaat Icky Thump, en een acoustische Mariachi versie van het nummer dat ook zeker niet geskipt dient te worden.

Mogelijk heeft deze erg goede EP zo weinig stemmen, omdat hij op cd alleen in the USA is uitgebracht. Als je 'm op cd wilt, kan ik je dan ook de marketplace op Amazon.com aanraden. Daar heb ik 'm tenminste nog voor een fatsoenlijke prijs kunnen kopen.

Het leuke aan dit EP'tje is ook de variatie in nummers. Er worden allerlei stijlen door elkaar gebruikt, meer dan je normaal van the White Stripes hoort. De Mexicaanse/Spaanse stijl van Conquest zie je ook terug op het fraaie artwork. Hoewel stierengevechten natuurlijk zeer omstreden zijn, is dit een mooie afbeelding die past bij het droge Conquest, waar Jack op de tweede versie ondersteunt wordt door een 'echt' Mexicaans koor en extra toeters.

Op de country rock van It's My Fault for Being Famous rijd ik in gedachten weer door het Westen van de USA. Wat een lekkere solo in het midden! Maar waar dit nog een sterke b-side zou kunnen zijn, volgen dan 2 topnummers, zelfs ook nog voor the White Stripes.
Cash Grab Complications On The Matter wordt eerst gedragen door piano, geklap en fraaie zang van Jack. Tot gitaar en drum er heel fraai inknallen. De combinatie van dit alles is verrukkelijk.
Zoals Chronos85 al schrijft is de tekst van Honey, We Can't Afford To Look This Cheap knap ironisch. Alleen die titel al! De muziek doet me denken aan de vroege Stones, begin jaren '60. Dat zegt genoeg.

Ha, eindelijk bijval! Toch laat dit zien dat het vat voor de Witte Strepen niet helemaal (lees: helemaal niet) leeg was na Icky Thump. De nummers van dit eptje (dat na IT uitkwam) geven een nieuwe rootsachtige lo-fi richting aan. Niet dat hun laatste langspeler slecht was, maar dit plaatje versterkt mijn verlangen naar een hereniging. Misschien ligt hier een aardige taak voor Beck...

Deze teksten zijn sinds de bankencrisis ook aardig actueel.

Zo, dat kan je wel zeggen! Ik geloof dat inmiddels 20% van de Amerikanen onder de armoedegrens leeft. Laat staan hoeveel erop of net erboven.

En inderdaad: die nummers geven een nieuwe richting aan. Hopelijk slaan ze die ooit samen nog in.