Fertile Reality - No Moon at All (2008)

Fertile Reality is een band die muziek met een uitstekende kwaliteit leveren. Denk maar terug aan nummers als Injury en Duckfeet.
De zanger, Paul Broekhuizen, heeft een buitengewoon aangename muzikale stem. Zoals bij Joy Division Ian Curtis een stem heeft waarbij de gevoelens regelrecht worden doorgegeven aan de luisteraar, bij Feeding Fingers Justin Curfman een stem heeft die wordt vergalmd en echod voor een bijzonder effect waarbij rillingen je over de rug lopen, heeft Paul Broekhuizen een stem die gewoon uitzonderlijk goed in het gehoor ligt.
Dit is alweer hun 4e album in 10 jaar tijd ondanks dat ze nooit echt zijn doorgebroken. (jawel, ze hebben in het voorprogramma van And Also The Trees gestaan maar een groter publiek hebben ze nooit bereikt) Ik ben alweer meteen verbaasd hoe dat nu kan, want zodra ik deze cd aan het draaien ben bedenk ik me hoeveel mensen dit wel niet kunnen apprecieren.
Dit is 100 x beter dan de helft van de commercieel-gerichte bandjes uit het Verenigd Koninkrijk als Razorlight en The Kooks. (zij zijn standaard, deze band niet)
De lyrics zijn niet echt hoogstaand heb ik het gevoel (ik beken dat ik nooit de moeite heb genomen om ze op te schrijven en daarna te herlezen) maar deze band heeft weer een lekkere synthesizer die door de nummers heen galoppeert zonder op de voorgrond te treden. De drums zijn beheerst, goed afgewerkt en sterk zoals het hoort. Het gitaarspel is ook prachtig afgewerkt, en de bas speelt ook strak. Apart zijn het stuk voor stuk 'gewoon goede' muzikanten, maar deze band, dit geheel, is meer dan goed, dit is gewoon geweldig.
Ik heb respect voor deze heren, dan ze nog steeds bestaan, dat ze hun vorige 3 albums gratis te download aan bieden op hun site, dat ze bestaan om een publiek te bekoren en niet uit zijn op 2 villa's, 4 ferrari's en een paar miljoen euro zoals de gemiddelde dromen zijn van de bands.

Maar over het album zelf. Het past allemaal goed, ik hoorde de eerste keer geen uitschieters naar boven of naar beneden (en dat is positief!) want de tweede keer hoorde ik al enkele nummers die toch nóg mooiere zijn. Een album moet je ook niet na 1 keer al kennen, het moet iets mysterieus zijn wat je moet blijven draaien en iedere keer andere dingen bij ontdekt. Lighthouse is zo'n nummer, het ligt prachtig in het gehoor, en zo'n nummer wil je gewoon vaker draaien. De eerste keer dat ik het album aan 't beluisteren was, speelde ik het af tot nummer 9 (nummer 9, 10, 11, 12 en 13 had ik al enkele keren op youtube beluisterd) en daarna ging ik direct door naar de Side Projects. Ik ben nu eenmaal een nieuwsgierig persoon, zeker als de radio aangeeft dat er 20 nummers op de cd staan en op de cd-hoes maar 13 opstaan. Ze vielen mij helaas een beetje tegen. Dit komt waarschijnlijk omdat ze instrumentaal zijn, en in muziek die ik luister is de stem nu eenmaal van grote waarde. Neemt niet weg dat ze van een wel zekere kwaliteit zijn, het wilt enkel zeggen dat ik de cd voor mij de meeste keren gewoon 13 nummers heeft.
Bij de 2e luisterbeurt was ik er op gebrand om te ontspannen, dat wil zeggen dat ik enkel muziek aan het luisteren was dus met mijn volledige concentratie er bij was. De nummers die ik de eerste keer had overgeslagen, zitten in een nieuw jasje! Ik was verbaasd omdat de sound van de nummers veel voller was en de stem van Paul Broekhuizen geneutraliseerder klonk (minder op de voorgrond) en de synthesizer en de gitaar er door heen zaten te jengelen. Deze groep, Fertile Realitly, is zich volgens mij steeds verder aan het ontwikkelen, en op hun volgende album denk ik dat het instrumentaal nog beter in elkaar gaat zitten en alleen ben ik een beetje bang dat de zang nog geneutraliseerder wordt. Ik hoop dat deze band niet vergeet hun eigen sound te behouden want dan is het zeker iets waar mensen, als het niet volgend jaar is, over enkele jaren achter komen en vol met genot gaan draaien.

Ik geef weer een voorzichtige 4 **** omdat ik moeite heb met het ene album beter vinden dan het andere, vandaar dat er nu 3 of 4 **** staan.
The Longfield Battle valt er bij mij nog een beetje buiten. Misschien dat ik later nog een ingeving krijg deze netzoveel ga waarderen.

Denk je serieus dat dat de gemiddelde dromen zijn van bands? Ik denk dat de gemiddelde band al heel blij is als ze muziek kunnen maken 'for a living' en daarvan rond kunnen komen. Dat verlangen naar het grote geld komt (áls het komt) denk ik pas als er ineens veel geld verdiend wordt. Dan wil men mogelijk meer omdat het verslavend werkt en men er aan went om veel geld uit te kunnen geven.

Als je als band geaccepteerd hebt dat je toch niet van je muziek kan leven is het makkelijker om je muziek gewoon gratis te verspreiden om de kans in elk geval groter te maken dat ze gehoord wordt. Het is natuurlijk handig om wel te proberen kiet te spelen, zodat je je hobby in elk geval gratis kan uitoefenen.

Zo denk ik erover.

Met een beetje geluk is dit album binnenkort ook op SFS verkrijgbaar!

Hoorde gister van zanger Paul dat ze aan vervolg Wax and Wane (2010) zo'n 4000 euro hebben besteed, waar ze nauwelijks iets van terug hebben gezien (maar dat was ook niet de verwachting/ het primaire doel)! Een band die vooral speelt omdat ze graag muziek maken, al dik 20 jaar lang!