Toch maar eens een stem hier neergeflikkerd; dijk van een plaat natuurlijk, en misschien ook wel mijn favoriet van de heren. Apoptosis opent nog redelijk rustig maar vanaf Necrosis breekt, zoals jeko al zei, inderdaad echt de pleuris uit. Necrosis is wat mij betreft ook meteen het hoogtepunt. De live-cut is ook vet maar moet er toch net wat voor onder doen. Omdat Necrosis zo eenzaam geniaal is even een 4*, hoewel er waarschijnlijk uiteindelijk toch weer een 4,5* belandt. Chaotische smijtnoise die voortruist zoals weinig noise dat nog echt weet te doen. Sjieke sjit!
Over de zin en onzin van Kosakai en Mikawa moet ik ook nog eens een riedeltje schrijven trouwens, dat mag toch wel eens gebeuren hier op MuMe.
