Trash Talk - Plagues (2008)

Deze vind ik op hetzelfde niveau als Walking Disease. Lekker kort, maar zeer krachtig. Ik zal ook nog eens hun Full-Lenght proberen.

Het debuutalbum van Trash Talk vond ik niet veel aan, maar dit is erg gaaf. Kort, maar krachtig!

Heerlijk plaatje, ideaal ook om mee wakker te worden. Dit gaat vandaag op repeat.

Het is eruit: ik heb het album toch maar eens de perfecte score gegeven en op nummer één in mijn ‘enorm dynamische’ top tien gezet. Waarom? Dit is met zijn speelduur van amper zes minuten toch met moeite een volledig album?

Welnu, fout. Of eigenlijk, inderdaad, want het album duurt amper zes minuten (5:18 om precies te zijn). Maar fout, want het voelt wel aan als een volledig album. Trash Talk heeft voor mij altijd al uitgeblonken, enkel en alleen omdat de band wel erg duidelijk maakt graag de vloer te vegen met allerlei regels, grenzen en lijntjes. Niet dat het viertal de meest originele muziek aller tijden maakt: het blijft wel degelijk hardcore die liefhebbers van Ceremony, Bracewar, Swamp Thing, Trapped Under Ice en Outbreak zullen lusten en zich erg inspireerde op de oude opa’s van Black Flag (in zowel de Morris- als de Rollinsperiode).

Trash Talk blinkt vooral uit in spontaniteit. Iedere keer als ik iets van de band opleg doet lijkt het wel alsof het viertal op zijn dooie gemak de studio binnenkomt, alles netjes aansluit, vervolgens volledig losbarst (het ‘alles naar de kloten’-gevoel overheerst) en de volledige sessie zonder enig probleem op schijf gooit. Alles uitmeten is voor mietjes en mannen met een sacoche (sorry, voetballers), jammen en er dan niet over twijfelen is voor echte venten.

Zo lijkt Trash Talk al zijn hele carrière te werk te gaan. Steeds met succes, zo lijkt het wel, want ik draai nog steeds alles van deze band met plezier (en dat gaat van de eerste demo tot het meest recente werk, de split met Wavves). Vooral in het werk voor deze EP’s klonk Trash Talk als een rasechte hardcoreband die zonder enig gevoel van gêne een dosis punky agressie in je gezicht gooit. De selftitled (hun eerste full-length, die welgeteld een kwartier duurt) klonk dan een stuk donkerder en sleepte meer aan, met een logge bak riffs die opbouwden tot bloedagressieve uitbarstingen. Eyes & Nines, de meest recente full-length van de band, herviel dan weer in de eerste fase.

Plagues, de tweede EP van de band en het werk dat net voor de selftitled kwam, ligt qua geluid tussen de eerste fase van Trash Talk en de selftitled in. Alles klinkt al een tikje donkerder dan Walking Disease, maar wel een stuk speelser dan de eerste full-length.

Het ‘less is more’-principe geldt hier ook: het zijn de kleine details de plaat maken tot wat het is. Het drumgetrappel in Scatter, het basloopje en de achterliggende gitaarmelodie in Babylon, CA en de moshriff van Flood doen Plagues hard aftrappen. Manifest Destination is dan weer iets donkerder en sleept aan tegen Black Flag’s Nothing Left Inside, terwijl Lepers to Feed the Lepers dan weer menig arm en been doet uitzwenken in een kolkende massa ledematen. Kill the Snakes (in feite een mini-Plagues) biedt met zijn ietwat hypnotiserende riff dan de perfecte afsluiter voor de korte maar bevredigende rit die Plagues is.

Iedereen die in is voor een brok spetterende hardcore, ouderottenpunk of gewoon harde gitaarmuziek kan zich hier geen buil aan vallen. Plagues toont Trash Talk in zijn beste vorm: spontaan, hevig, hard, speels, brutaal, ietwat chaotisch en vooral zonder te veel franjes. Geen basketballshortshardcore (wat overigens even geniaal kan zijn), maar gewoon hardcore zoals het niet in New York geëvolueerd is.

Zo moet het klinken, een rustige opener Scatter die naadloos overgaat in Babylon C.A.
Doet me ergens denken aan de oude Descendents mixed met D.R.I . Snel furieus en hard.

Hardcore uit de eind jaren 80 begin jaren 90 maar dan nu uit de jaren 00".
Grunt, speed en hardcore alles verpakt in 1 overgang van ongeveer 5 minuten, je hebt niet eens door dat een ander nummer alweer begint.

Om eens lekker uit je dak te gaan!