Apart concept voor dit werk van Christina Kubisch.
Waan je even in een museum met aan de muren schilderijen. Vermoedelijk 24. Echter de verklaringen die je vaak naast de schilderijen vindt, die hangen er niet. De schilderijen ook niet trouwens, maar in plaats daarvan hoor je de teksten van de schilderijen gesproken vanuit de plek waar het schilderij zou hebben moeten hangen. Alsof je in het museum staat waar je niet naar de schilderijen kijkt, maar ze wel hoort praten. Zoiets. Dat is dus opgenomen en in de vorm gegoten zoals hier te horen.
En zowaar, het levert een interessante luisterervaring op. Ik hou wel van willekeurige stemmen in muziek. Zo ook hier dus, ik versta er niks van, want het is Zweeds. Maar ondanks de orenschijnlijke chaos, is een vanzelfsprekend geluid het resultaat. Terugkerende frasen leveren bij vlagen een ritmisch geheel op. Vreemd, maar we lekker
