Crowbar - Crowbar (1993)

Die cover van Led Zep is top.

Album nummer twee, geproduceerd door Phil Anselmo van Pantera, van deze Amerikaanse band met een zanger die ik niet graag ’s avonds in een donker steegje zou tegenkomen, ongetwijfeld is het een lieve en toffe kerel. Blijkbaar speelt hier ook de zoon van Barry Gibb (Bee Gees) mee in deze groep maar nog niet op dit album: de appel kan niet verder van de boom vallen.
Loodzware trage metal zonder gitaarsolo’s met een zeer boze zanger. Iets te weinig variatie naar mijn zin en misschien ook best dat dit album maar een goed half uur duurt, langer zou overkill zijn. Hier staat een loodzware versie van No Quarter van Led Zeppelin op.
Een zware schotel op een nuchtere maag maar het moet niet altijd licht verteerbaar eten zijn.

Ik digg die zanger niet helemaal. Klinkt mij iets te geforceerd.
En ook muzikaal vind ik het niet heel bijzonder.

Ik ben me de laatste tijd wat gaan verdiepen in Crowbar. Het wil me, mede door de zanger, nog niet echt lukken om heel enthousiast te worden.

De muziek is loodzwaar, kleverig en verstikkend.
Muziek opgenomen in een donker klam schuurtje. Vochtige beschimmelde handdoeken en oude kledingstukken die al jaren op de grond liggen. Spinnenraggen van inmiddels gefossiliseerde spinnen. Overal viezigheid en drek. Alle ramen afgeplakt met vuilniszakken.
Aardedonker.
Een groene vlieg die je mond in vliegt en achter bij je huig blijft hangen.
Veel asbest...brrrrrr

Kokhalzend zoek je de uitweg.


(Kortom, ik geef het nog een paar luisterbeurten)

Existence is Punishment, wat een bazennummer blijft dat toch.