Crowbar - Time Heals Nothing (1995)

Wat een heerlijke plaat! Dat openingsnummer... Het zou me niet verbazen mocht ik Time Heals Nothing binnenkort bombarderen tot mijn favoriete Crowbar-plaat. En dat zegt heel wat, want de andere albums die ik van deze band ken zijn stuk voor stuk verre van slecht te noemen.

De helden.

Zit deze na lange tijd weer eens te beluisteren en ik ben weer volop aan het genieten. Wat een dijk van een plaat, binnenkort misschien maar eens de volle mep geven. Traditionele doom meets chugga chugga-hardcore. Soms is het belachelijk heavy (in de positieve zin, ik moet altijd lachen van plezier als ik dergelijke lompheid hoor), op andere momenten is het dan weer heel erg melodieus en meeslepend.

Meesterlijke plaat van een meesterlijke band. Drie stemmen maar? Tijd om het album eens wat rond te spammen.

Holy crap, bennerd mentioned dan die opener wel, maar ook even een dikke shoutout naar Still I Reach - die eindigt wel heul lomp!

Die moet ik af en toe horen om wat energie te krijgen, afschuwelijk lompe en brute groove!

De Crowbar tocht zit erop, of naja, de ontdekkingsreis. Eens met bennerd: dit is ook wat mij betreft de beste Crowbar plaat. Lomper, trager, vetter en zwaarder dan de rest. Met het het heldere geluid van de laatste (Symmetry in Black) een goede tweede. Zo zou ik hier wel graag een remaster van willen zien.

De laatste heeft inderdaad een goed geluid, maar daar vind ik het songmateriaal niet zo sterk. Ik moet zeggen dat de doffe sound van de nineties-platen me ook wel nog goed ligt.

Dit klinkt eigenlijk perfect. Zo had ik bij Obedience Thru Suffering het idee alsof de drums ondersteunt werden door een vette, maar toch blikkerige 80's sound en Selftitled was "gewoon erg goed". Kan het verder ook niet uitleggen. Dit is stroperige, moerasachtige metal zoals het moet.

Toch even verhogen. Vanochtend viel dit wel heerlijk mijn oortjes binnen. Vooral de zang viel mij 'opeens' goed op. Normaliter boeit dat mij bij dit soort muziek geen fuck, maar als het zo fijn wil klinken heeft dat zeker een positieve invloed. Still I Reach had zo non-stop in de vroege nachten van The Box gedraaid kunnen worden.

en dat is een compliment?

Uiteraard ThirdEyedCitizen. Ik kon als klein jochie, met mijn allereerste tv op mijn kamer, vaak moeilijk slapen van de vette muziek 's nachts. Allereerste keer dat ik Type o Negative hoorde; ook The Box Dat de dagprogrammering vervolgens niet zo boeiend was, da's jammer. Toen Jamelia ontdenkt! Stopten vervolgens ook een jaar of twee later..

Genieten! Heerlijk die lompheid en groove. De zang past er ook uitstekend tussen, hoewel ik er eerst even aan moest wennen.