Pale Young Gentlemen - Black Forest (Tra La La) (2008)

Alleraardigst en vrolijk plaatje van dit gezelschap waar het debuut volledig aan mij voorbij is gegaan.
Dit is een beetje Andrew Bird met een vleugje Arcade Fire en een snufje Belle & Sebastian.
Alleen heb ik toch wat moeite met de stem van Mike Reisenauer hoe veel die ook weg heeft van genoemde Andrew Bird.
Neemt niet weg dat ik deze zwierige, charmante pop-rock zeer kan waarderen en ik denk dat het gewoon heel veel draaibeurten nodig heeft om steeds beter te waarderen (de zang van Arcade Fire trok ik in het begin ook niet).

Het begint al met de opener Coal / Ivory dat hier en daar het opzweperige in zich heeft dat ook Arcade Fire soms zo kenmerkt. Voeg daarbij de ietwat tegen het valszingende aan en je hebt muziek die liefhebbers van genoemde artiesten goed in de oren moet klinken.
I Wasn't Worried heeft qua zang en warmte veel weg van Andrew Bird alleen ontbreekt zijn fluiten hier (je zit er soms gewoon op te wachten). Het nummer is vrij eenvoudig van opzet: tokkelende gitaar, harmonieuze backings en wat cello-arrangementen met in de hoofdrol de zang van Reisenauer.
Marvelous Design is barokke huiskamerpop met een hoofdrol voor de strijkers onder begeleiding van de piano. Dit is dus wat ik bedoelde met charmant.
Goldenface, Morninglight borduurt flink voort op het vorige nummer: ook dit is huiskamerpop waar de strijkers voor een intieme sfeer zorgen. Het is een wat desolaat klinkend nummer waar de zang wonderwel goed zijn plaats in weet te vinden.
De cello zorgt voor een spannend intro waar de gitaar het al snel overneemt. The Crook of My Good Arm wordt hierdoor al snel een ietwat gek maar o zo leuk nummer.
Kettle Drum (I Left a Note) zorgt er voor dat de zwierigheid terugkeert: voetjes van de vloer, eettafel en stoelen aan de kant, tapijtje oprollen en voetjes van de vloer dan maar.
Shadows / Doorways is slechts een triestig strijkers-tussendoortje en wordt gevolgd door Our History waar Reisenauer zich weer tegen het randje aan doorheen werkt. Wat bij een nummer als dit opvalt is dat het nergens ontspoort of ontaardt in misplaatste bombast of langerekt crescendo. De strijkers eisen een grote rol op maar ook weer niet de absolute hoofdrol.
Tokkelend openen diezelfde strijkers het verhalende Wedding Guest. Het tralala wat ook in de titel van het album te vinden is horen we hier letterlijk terug. Geen zwaktebod in de tekst maar het getralala vormt hier haast een instrument gevormd door vocalen.
We Will Meet is lieflijk en hier irriteert de stem me weer net iets te veel omdat het hier de volledige ruimte krijgt.
There is a Place? beklijft beter en gaat weer sterk richting composities zoals Andrew Bird ze ook maakt (minus het fluiten dus).
She's All Mine, I Think is een afsluiter in stijl: rustig, kalm en vooral berustend. Maar ja twijfel is er ook en dat is te lezen in de titel van het nummer.

Zoals gezegd is het die stem die ik niet altijd goed weet te waarderen maar qua liedjes hoor ik hier toch een hoop moois. Echt nieuw of verrassend is het niet maar dat hoeft niet zolang het maar goed gedaan wordt en dat is hier op dit album wel degelijk zo.

Na een aantal keer luisteren moet ik concluderen dat ik de debutplaat beter vind. Deze opvolger klinkt wat volwassener en evenwichtiger, maar bevat minder uitschieters (die volop aanwezig zijn op de eerste plaat).
Toch een kleine 4* (het blijft lastig om geen 3,75* te kunnen geven ) voor deze prima plaat.

Dat heb je goed verwoord Mctijn. Ook ik vind het debuut beter. Deze plaat klinkt inderdaad volwassener. De luchtigheid van het debuut is totaal verdwenen. Dit album wordt overheerst door violen, dat voor een zware sfeer zorgt. Op zich niet erg, zeker niet, maar ik vond het springerige debuutalbum echt heel goed. 'The Crook of My Good Arm' is het enige nummer dat dicht in de buurt komt van dat mooie debuut.

"Dit is een beetje Andrew Bird" ha ha noem dat maar een beetje. Ik noem t een regelrechte ripp- off. Maar ala die cello en aanverwanten raken me wel. helaas vind ik originaliteit vele malen belangrijker. Er wordt al veelst te veel leentje buur gespeeld bij muzikanten alsof dat de normaalste zaak is, en t gekke is dat de meeste mensen dat nog geneens erg vinden.