Crowbar - Odd Fellows Rest (1998)

Lekker plaatje. Lekker zwaar. Lekker log. Lekker laag. Lekker gruizig.

Dit is waarschijnlijk de meest treffende manier om crowbar te omschrijven. Gewoon lekkere vadzige metal met kloten!!!

Als je dit vet vindt luister dan ook naar Down! Drummer en gitarist spelen daar ook in...

maar Downs geluid is nog niet half zo vet

Crowbar is inderdaad wat zwaarder, maar Down is energieker en afwisselender... Ik vind Down nog gaver dan Crowbar...

das zeker waar ja.
ik had het echt sec over het gitaargeluid.

Via Down, waarvan ik NOLA en III in de kast heb staan, kwam ik bij Crowbar uit. Dit album beluisterd omdat het het hoogst gewaardeerd werd hier op de site.
Zoals hierboven vermeld is Crowbar zwaarder en lomper dan Down. Trage sludge metal dus uit het zuiden van de Verenigde Staten. De getergde, rauwe vocalen van Kirk Windstein vind ik prima werken op dit album (hoewel hij op sommige liveclips die ik op Youtube heb gezien meer klinkt als een cementmolen - en dat was geen compliment). Hier en daar komt er bovendien opeens een mooi stukje melodie boven een muur van feedback en distortion uit.
Tot en met December's Spawn weet dit album me compleet weg te blazen. De 3 volgende nummers raak ik een beetje gewend aan het geluid en is er verrassing er een beetje af. Daarna wordt het weer iets beter, hoewel het titelnummer me nauwelijks kan boeien. Prima om een rustiger nummer op de plaat te zetten, maar maak er dan wel een goed nummer van in plaats van een te lang doorgaand nummer dat zichzelf herhaalt.

Odd Fellows Rest is voor mij een goede kennismaking met Crowbar gebleken. Loodzwaar en traag. In het nieuwe jaar moet ik me misschien maar eens verdiepen in de rest van de muziek van deze band.

4.0*

Crowbar's persoonlijke pièce de résistance. Alle typische Crowbar-ingrediënten blijven aanwezig: donker, grimmig, maar vooral lood- en dan ook loodzwaar. Windstein's gepijnigde, gekwelde en getergde vocalen waren nooit beter. Alles wordt daarenboven overgoten met een ongeëvenaarde dosis sfeer: geen andere metalband klinkt zo ontzettend 'Louisiana' zoals Crowbar dat doet. Het feit dat het album vernoemd is naar een, toch wel uniek, kerkhof in New Orleans heeft om een of andere vreemde bovennatuurlijke manier ook zijn weerslag op de sound van de plaat.
Crowbar zou het niveau van deze plaat nog nagenoeg evenaren met Symmetry in Black uit 2014 (terwijl het eveneens uitstekende Sever the Wicked Hand al aardig dicht in de buurt kwam), maar deze Odd Fellows Rest zal altijd dé ultieme Crowbar-klassieker blijven. Absolute aanrader van deze op MuMe schandelijk (uiteraard zeg ik dit met een knipoog ) ondergewaardeerde band.

Heel ondergewaardeerd inderdaad! Al vind ik dit, net zoals Symmetry In Black, een van de weinige minder goede platen die ze gemaakt hebben. Ik mis hier vaak een dosis peper.

Ah bij mij is het juist omgekeerd. Een zwakke plaat hebben ze nooit gemaakt, maar ik vind dat ze juist op platen als deze Odd Fellows Rest en Symmetry in Black net wat meer oog voor detail hebben en ontzettend sfeerversterkend tewerk gaan. De dosis pit die in hun muziek steekt, blijft mijn insziens behouden. Het is en blijft dan ook Crowbar. Maar dat is dan ook maar mijn perceptie

Het valt wel op dat de "Southern" bands zoals Crowbar, Eyehategod en Corrosion of Conformity hier op MuMe weinig besproken zijn. Terwijl ze in de VS en op bepaalde andere plekken toch wel op een serieuze naam en een aardige kern volgers kunnen rekenen.

Die ene keer dat ik Crowbar live zag, was ik inderdaad ook verrast over de grootte van het publiek: ze speelden in een klein zaaltje (goedgekeurd voor 150 man), en uitverkocht was het zeker niet.

De sound zal ook niet iedereen liggen, neem ik aan. Het is erg zware, logge muziek...het blijft hoe dan ook een beperkt publiek dat zich ermee zal kunnen vereenzelvigen. Ikzelf word er echter helemaal warm van. Dat taaie, zuidelijke "outlaw"-sfeertje heeft me altijd bijzonder aangesproken

Nee dit is niet mijn ding. Zwaar is lekker, maar het boeit voor mij nergens.

Perfecte muziek om gewichten te liften, daarnaast ook gewoon een hele, hele vette plaat. sludge metal blijk ik dus best vet te vinden
Trouwens, deze hoes doet me erg denken aan Metallica - hardwired.. to self-destruct