Perry Farrell - Song Yet to Be Sung (2001)

Tja, Perry Farrell is altijd een kerel geweest die zich niet wil begrenzen en zijn inspiratie uit alle genres en windstreken haalt. Dat is hier dan ook goed te horen. Eclectisch noemen ze dat. Helaas is het geen topper. Licht qua thematiek in het verlengde van de laatste Porno for Pyros plaat al zijn er op deze plaat ook veel dance-invloeden. Op papier een interessante combi. Helaas is Perry in de electronica geen hoogvlieger. Het is voor de fans zeker een leuke plaat, maar het is niet verbazend dat met deze plaat weinig nieuwe zieltjes zijn gewonnen.

Jane's Addiction is zo'n bandje die ik gewoon erg leuk vind, maar waar 1 album echt boven uitstak. Porno for Pyros idem: 1 album vond ik heel sterk, het andere deed me wat minder.
Het nieuwe project Satellite Party kan ik goed waarderen dus het werd tijd om ook eens naar dit solo-album op zoek te gaan.
Opener Happy Birthday Jubilee wil iets te veel van alles zijn. Is het nu rock? Is het nu electronica? Het doet me denken aan de dunne lijn die Madonna op haar Ray of Light soms bewandelde: daar pakte het goed uit allemaal omdat het toch vooral pop bleef. Hier vind ik de electronica invloeden too much en ze maken het nummer lelijk. En ook voor electronica-liefhebbers is dit helemaal niks te noemen. Slecht is het niet, maar het mist warmte.
En eigenlijk gaat dit ook op voor Song Yet To Be Sung. Ondanks dat het een soms wat oosters sfeertje wil oproepen slaagt het niet in de opzet. Het is niet goed genoeg uitgewerkt.
Did You Forget gaat uitstekend van start. Eindelijk klopt het allemaal...... en dan na bijna 1 minuut komen de rock-gitaren en snerpt Farrell er weer op zijn bekende wijze tegenaan. Weg charme, hallo halfslachtigheid. Gelukkig keren de mooie thema's wel weer terug, maar het is jammer dat de sticker rock er toch bij gehaald moest worden.
Shekina is misschien slappe electronica (ik heb daar niet voldoende kijk op), maar dit nummer doet het al heel wat beter bij mij. Ook hier wel weer scheurende gitaren, maar het past allemaal wat beter in elkaar.
Our Song is ook wat experimenteler en klopt ook wat beter in mijn oren. Een echt opvallend nummer is het niet, maar het klinkt aangenaam.
Say Something heeft een drum 'n bass achtig ritme en ik vind het een beetje irritant werken. Gelukkig zitten er nog best mooie melodie-lijnen in dit nummer waardoor het nog een voldoende weet te blijven.
Seeds is poppy dance en kan ik ook heel redelijk pruimen. Hier is het dan weer jammer dat de compositie net niet spannend genoeg is om uit te stijgen tot een wereldnummer maar ik kan er verder wel wat mee.
Met King Z kan ik dan weer wat minder: een reggae-achtig ritme met electronische liflafjes als begeleiding. Echt raken doet het me niet, maar ik moet wel toegeven dat het me intrigeert.
To Me klinkt ook wat vrolijker. Het is wat soberder van opzet en heeft geen hard gitaargeluid meegekregen of scheurende solo's.
Nua Nua vind ik dan weer een stuk lelijker klinken. De beats matchen gewoon niet goed met de rest. Het is en blijft Farrell en zijn zang is dusdanig herkenbaar dat het nummer goed te doen is voor mij, maar een favoriet is het dan zeker weer niet.
Admit I stuitert een beetje alle kanten op. Een nummer waar ik even aan moest wennen maar dat na wat meerdere draaibeurten toch best goed uit weet te pakken.
Dan volgt nog een reprise in de vorm van Happy Birthday Jubilee en daarmee zijn we aan het einde gekomen van dit solo-probeersel van Perry Farrell.
Dat het niet helemaal geslaagd is lijkt me wel duidelijk. Dat er ook weinig belangstelling voor is (gezien het aantal stemmen) spreekt ook boekdelen.
We missen dan ook niet zo veel als we deze links laten liggen. Ik zou het toch houden bij Jane's Addiction of Porno for Pyros en beluister zeker zijn nieuwste project Satellite Party. Die zijn meer de moeite waard. Dit solo-album is inderdaad vooral leuk voor de grote fans.

Toch iets te hard geoordeeld. Nu ik het album momenteel op heb staan moet ik concluderen dat er een halfje bij moet.