Phil Carmen - Wise Monkeys (1986)

Beetje in de sfeer van Gerry Rafferty en Chris Rea: relaxte popliedjes, met een beetje melancholie en veel lichtvoetigheid.

Mooi album, prima geproduceerd en fijn wegluisterend. Behoorlijk gerelaxed ook en soms doet het gitaarwerk een klein beetje denken aan Mark Knopfler. Moonshine still was in een kortere uitvoering de single. Op vinyl.

Dit album vindt ik als geheel net wat sterker dan de voorganger “walkin’ the dog”, constanter van niveau. Niet zo’n diepe dalen vooral. Ook hiervan de LP gehad toen. Veruit de beste track is voor mij “Moonshine still” die na al die jaren eigenlijk steeds beter wordt.

Klopt allemaal wel. Lichtvoetige plaat, met vooral de geweldig mooie stem van Carmen als belangrijkste troef. Zijn vocalen trekken deze plaat toch behoorlijk omhoog.