Maxxess - Electrixx (2001)

Maxxess is het muzikale project van Max Schiefele. Een Duitse gitarist en toetsenist die in 1962 geboren is. In eerste instantie was hij een grootte fan van AC/DC, maar door het luisteren na platen van Kraftwerk, Tangerine Dream en Klaus Schulze raakt hij ook geïnteresserd in elektronisch muziek. Zijn muziek is dan ook een combinatie van electronica en rock-gitaar.

Dit debuut album begint gelijk krachtig met het ijzersterke Running. Wat gelijk opvalt is de kristalheldere productie, het lijkt wel of Maxxess bij mij in de kamer staat. Zijn gitaarspel flitst aan alle kanten en de electronica zit daar goed door verweven. Een erg goede kennismaking dus waarbij de toon duidelijk is gezet. Dreadloxx zet die goede lijn door. Wat is dit lekkere muziek waarbij je de volume knop ver in het paarse gebeid wil draaien. In de eerste twee tracks heeft Maxxess me wel laten horen dat zijn muziek staat als een huis. Turkisch Tea lijkt in eerste instantie een grapje, maar daar is opnieuw de meeslepende gitaar en rockt het aan alle kanten. Het is mooi te horen hoe hij uit zijn elektrische gitaar een Turks thema weet te toveren.

Na drie stevige binnenkomers begint Electrixx erg rustig in verhouding het geeft me een vakantie gevoel tot de beuk er in gaat. Muziek om volledig uit de bol te gaan dan even wat rust om vervolgens opnieuw te worden meegezogen in het rock geweld. Heerlijk in de overtreffende trap. Een tikje experimenteel is het begin van Way to Mordor maar al snel breekt hier het rock geweld los. Even een adem pauze, waarbij een landschap op mijn netvlies verschijnt, en dan langzaam het gas er opnieuw op. Dit wordt op haast meesterlijke wijze een paar keer herhaald, stel je voor dat je bij zulke muziek in slaap val zal de maker wel hebben gedacht. Even wat vreemde klanken aan het begin van Interfearence, waarna het muziek fesst wordt voortgezet. Opnieuw heerlijke rock en in deze compositie hoor ik een vleugje Tangerine Dream. Na zoveel goede muziek begin ik haast te hyperventileren en de tweede helft moet nog komen.

Slowww is echt een rustpunt. Rustige muziek die aan Pink Floyd doet denken komt de kamer in en net als je er een beetje inzit is het al voorbij, een beetje jammer dus. Maar niet langer getreurd, want The Icetower maakt dit gemis meer dan goed. Langzaam wordt er van alles opgebouwd tot de beuk er opnieuw in gaat. Dan wat rust, het is daarmee een heerlijke work out voor het oor. Max Schiefele doet me haast de tijd vergeten. Over saaiheid of zoiets hier dan ook geen klachten over. Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat dit Electrixx op een koektrommel begint te lijken die maar niet leeg wil. Een track als Blueroad (2nd Gear) is wederom een heerlijke track die me aan het toestel doen kluisteren. Het rockt erg prettig, de electronica is goed en de productie om door een ringetje te halen.

Lifesign begint wat duister in vergelijking met de rest, maar eenmaal op gang loopt het als een trein en wordt ik de volgende maalstroom ingetrokken. Ook hier is sprake van prima rock muziek, alleen is het einde een tikje abrupt. Het begin van Sonic doet me denken of ik aan de andere kant van de dampkring ben beland. Heerlijk even wegzweven tot dat Vision me op statige wijze op aarde neer zet.

Een heel behoorlijk album komt daar mee tot een eind, met hier een daar wat steviger muziek dan ik in dit genre gewend ben, maar daar zeker niet minder om. Alleen jammer van hier en daar een klein afwerkfoutje of een compositie die wat langer had mogen duren, maar bovenal een heerlijk album. Laat dat duidelijk zijn.