Maxxess - The Sequel (2003)

Wat gelijk opvalt bij dit album van Maxxess is het meer dan schitterende hoesontwerp wat me doet terug verlangen naar de oude lp. In dat geval zou ik hem inlijsten en aan de muur hangen. Maar ja een klein cd hoesje wordt in dat geval een vlag op een modderschip.

En dan de cd zelf die is gemaakt door Max Schiefele, een gitarist en toetsenist, die in 1962 is geboren en werkt onder de naam Maxxess. Het album The Sequel begint gelijk krachtig. Geen flauwekul maar duidelijkheid. 7th Heaven geeft al snel het gevoel over vleugels te beschikken. Een heerlijke combinanite van rock en electronische muziek om echt uit het dak te gaan. De emotie spat er als het ware van af. Die dikke vijf minuten die het duurt vliegen zo om. In een mooie wijdse sfeer begint Borderliner. Gevoelsmatig sta ik op een berg en kijk uit over een mooi landschap. Als daar later de gitaar van Maxxess bijkomt ontstaat er een heerlijk gevoel die aan vrijheid doet denken. Erg mooi dus, even weg van alle aardse beslommeringen. Aan het einde nog wat rock die het eerder genoemde gevoel nog eens versterken. Ja, en zo zit je haast ongermerkt in track nummer drie. Gemini begint met fraai rockwerk, even een kleine pauze, waarna ik opnieuw in een fraaie combi van rock en electronic wordt ondergedompeld. En als ik het ergens mee moet vergelijken doet het mij denken aan het betere rock-werk van Tangerine Dream heel vervelend om naar te luisteren als zwate TD-fan.

De eerste drie tracks vliegen dat letterlijk voorbij. Dreamcatcher begint een tikje zenuwachtig, maar zodra die "hobbel" achter de rug is volgt heerlijk uitgelijnde electronische muziek waarop een gitaar en een goed ritme is op te horen. Het roept zodoende een beeld op van alles zijn gang te kunnen laten gaan. Niets hoeft en met mijn ogen dicht lijkt het wel of ik los kom van de stoel waarop ik zit. Wat een heerlijk muziek bereikt de oren. En die lijn wordt goed doorgetrokken op Hard Grit. Fraaie gitaar en tonen uit electronica vullen de ruimte die erg passievol klinken, het doet me zo wat de dampkring uitvliegen. Alleen is hier wel jammer dat einde er van niet erg mooi is.

Oracle is een soort van rustpunt in het begin maar gedurende de compositie gaat het gas er even op en wordt daarna snel los gelaten wat iets onbeschrijflijk oplevert. De verdere track vliegt voorbij wat toe te schrijven valt aan goed gitaarwerk, een fraai uitgeijnd rock ritme en een drive die me de speakers van binnen laat ziien. Het einde van Oracle is een schoolvoorbeeld hoe een einde dient te zijn. Perfect in balans alsof de zon langzaam achter de kim verdwijnt. Een tijkje mysterieus is het begin van Liquid Cave en als daar langzaam wat lijn inkomt wordt ik een mooi wereld ingezogen en kijk als het ware mijn ogen uit. Het is een wonderlijke grot en net als ik me er in verlies is houdt het ineens op, wat een tijke jammer is.

Met het passie volle Horizon komt er een goed eind aan een klein uur goede muziek die een combinatie is van goed rock werk op de electrische gitaar, fraaie geluiden uit de electronica winkel en goed gekozen ritmes. Een album dus wat voor mij aanvoelde als een comfortabele jas.