Maxxess - Offroad (2006)

Het is voor veel jongens of mannen een wens om met behulp van een terreinwagen de gangbare wegen te verlaten en het ruige veld of door het oerwoud te crossen. Hoe zoiets dergelijks er aan toe gaat is op een zender als Discovery Chanel te zien. Voor wie de eigen fantasie wil gebruiken is dit vierde album van Maxxess wellicht een alternatief.

Het album begint direct goed met rock-klanken op de track Pulse. Het verbeeld daarmee mooi de spanning die er is voor dat een dergelijk avontuur van start gaat. Gaande weg de compositie is er wat twijfel te horen, maar is ook een sterk gevoel te horen: "We gaan het hoe dan ook redden". Krachtige rock vermengt met een vleugje electronica. Wat speels is het begin van Miracle, zodra de gitaar in het stuk komt wordt er naar een wijdse sfeer toegewerkt. Het verbeeld daarmee de ruimte die er nog is. Qua instrumentatie is het een combinatie van Pink Floyd en Tangerine Dream. Meeslepend is het in ieder geval. Na verloop van tijd wordt het echt tijd dat de banden het vertrouwde asfalt inruilen voor de ruige grond. Het woeste leven kan beginnen. Van mens en machine wordt het nodige verwacht om onder bare omstandigheden van A naar B te komen. Tot de avond valt is het ploeteren geblazen. Dit komt wordt mooi verbeeld op de track Off Road.

Onderweg is naast de nodig ontberingen ook tijd om van het landschap te genieten en dan vreemde of merkwaardige dingen te zien. Iets wat de track Crazy Blue Thing voor mij uitstraalt. Relaxed de omgeving verkenen en je verbazen. Met mooi wijds spel op de gitaar begint Adrenaline even is er rust wat bij mij een beeld oproept van naar de horizon te kijken. Dit is echter van korte duur, want de tocht moet verder. Alles lijkt in het begin voorspoedig te verlopen, edoch langzaam neemt de spanning dan toch toe. Na een druke dag in het onbekende gaat het lichaam zich vreemd gedragen. De track Sleepwalk roept in eerste instantie een vreemd zweverig sfeertje op of iemand de weg kwijt is. Gaande weg wordt de track minder zweverig wel blijft daar een gevoel over van iemand die de weg kwijt is.

Q.E.D. is de Latijnse afkorting voor Quod Erat Demonstrandum wat staat voor hetgeen bewezen moet worden. Iets wat zeker van toepassing is als je je buiten de gangbare paden bevindt. De muziek verbeeld dit goed, er zit een drive in die aan werken doet denken. Met de ogen dicht zie ik de mannen de terreinwagen door het ruige gebied manoeuvreren en aan het eind is daar de voldoening van we hebben het gehaald. Avebury Henge straalt een en al rust uit. Een cirkel van stenen staan er al vele eeuwen en zullen dat in de toekomst nog vele jaren doen. Met dit beeld wordt afscheid genomen en keren de deelnemers aan de uitdaging terug naar huis als helden. De fraaie gitaar klanken van Max Schiefele versterken dit nog eens.

En dan staat er op mijn cd nog een bonus track, een live versie van het nummer Slow Motion. Daarop is passie vol gitaar te horen op een statig ritme het vomt daarmee een waardig slot van dit prima album.