Woodpigeon - Songbook (2006)

Een van de beste albums van het jaar. Melodieus, gevoelig, vriendelijk. Waanzinnige gitaarlijntjes, mooie texten... dit is Prachtmuziek. Met hoofdletter P

Helaas, maar niet van dit jaar. Dit album komt uit 2006 en had dit jaar een re-release met een nieuwe hoes plus gewijzigde tracklist. Wel van dit jaar is Treasury Library Canada

De tracklist van de 2008-editie:

1 Home as A Romanticized Concept Where Everyone Loves You Always And Forever
2 A Sad Country Ballad for a Tired Superhero
3 Ms. Stacey Watson, Stepney Green
4 Take the Hint Kid
5 Chorus of Wolves
6 A Hymn for 2 Walks in Different Cities
7 The Allison Yip School for Girls
8 If Only I Were a Painter I'd Paint for You the Moon
9 Jonathan Ashworth Rollercoaster
10 Feedbags
11 Clearing the Decks
12 Songbook
13 A Slight Return Home
14 That Was Good But You Can Do Better
15 Death by Ninja


Hier zal ik je verder niet in tegenspreken: zacht fluisterend komen deze klanken je subtiel tegemoet onder begeleiding van een schitterende instrumentatie. Je hoort heel mooi een trompet verweven in de liedjes, pianoklanken dwarrelen overal doorheen, zacht knisperende zang zorgt voor een heerlijk soezig gevoel en verder horen we eigenlijk in elk nummer wel wat moois.
Elke draaibeurt is een ontdekking en het leuke aan dit bandje is dat het nergens geforceerd overkomt, iets wat ik bij dit soort 'handjeklap-bands' wel vaker zo ervaar. Ik had Woodpigeon (hun tweede) al eens eerder gehoord maar had het er eigenlijk bij gelaten: er is immers zo veel te beluisteren maar nu ik hun nieuwe album in de herknasing heb gegooid moest dit debuut ook beluisterd worden en daar heb ik geen spijt van: dit is een klein bescheiden meesterwerkje dat waarschijnlijk altijd wel in de schaduw van zijn grotere broers en zussen zal blijven bestaan. Dat is best hard maar aan de andere kant heb je op deze manier ook iets 'voor jezelf' en dat is op z'n tijd ook wel weer eens fijn.

En waar doet A Hymn for 2 Walks in Different Cities me toch aan denken???? Als iemand het weet let me know (het zal wel een Sufjan Stevens nummer zijn denk ik). Voor mij in elk geval wel het prijsnummer van dit album: geweldig!

Langzaam, ... langzaam is mijn waardering voor deze cd wat toegenomen. De eerste paar keer dat ik wat nummers luisterde kwam me dit wat saai over. Misschien omdat ik de laatste tijd veel meer muziek binnen dit genre heb beluisterd. Maar goed. Bij herhaling kan ik de cd meer waarderen en de nummers krijgen wat meer vorm. De zang vind ik echter een minpuntje. Hij heeft geen vervelende stem, maar ik vind hem nogal vlak overkomen.

Wat een heerlijk album, hier kan ik naar blijven luisteren. In het begin is het wat wennen aan de flauwe stem van Mark Andrew Hamilton, maar al snel komt de onderliggende humor van de nummers en de sterkte van de songs naar boven. Een album dat ik nog wel meer zal opzetten.