Gov't Mule - Live ... with a Little Help from Our Friends (1999)

Dit is een registratie van het (jaarlijks terugkerend) nieuwjaarsconcert.
Dit is niet de voltallige set, maar het is wel voldoende.
Voor de volledige set verwijs ik naar Live with a Little Help... Deluxe edition (heel duur).

Die versie van the Mule is zooo ontzettend goed. Wat een zanger is die Warren Haynes toch. Ook zijn inbreng in The Allman Brothers Band kan ik zeer waarderen, geweldig artiest!

Vergeet ik nog helemaal te zeggen.

Ik heb nu dus ook die 4cd van the Mule binnen.
Strakke zet.
Favoriet op dit moment zijn I Shall Be Released en Simple Man van Dylan en Skynyrd.

Ik heb nog niet eens 21st Schizoid Man geluisterd. komt morgen wel Nu in een Sabbath bui.

Over Sabbath gesproken... Haynes weet wel weer lekker de lyrics te fucken. Is het zo moeilijk om Warpigs te doen. Mike Patton vergat de tekst ook al.


Cortez the Killer (van Neil Young) met Marc Ford is ook vingerlikkend goed

Wel goede kwaliteit he? Is tie nog een beetje heel aangekomen?

Stevige rock met Scheurende gitaren, strakke bas en drums, een goeie zanger en lekkere bluesy piano rifjes. Deze band heeft het allemaal en "live" komt het prima uit de verf. Fijne lange nummers zonder al teveel pretenties. "Gewoon" goeie muziek en een absolute aanrader voor een ieder die van bluesrock houdt.

Al meer dan 10 jaar geen bericht hier.

Dit was de eerste officiële liveplaat van de band, en nog in de basis-bezetting Haynes/Woody/Abts. De gastartiesten hier zijn erg bijzonder en mogen met z'n allen los op de laatste song.

De sound van deze liveplaat is echt erg goed. Er staan eigen songs op (van het debuut en dose) en flink wat covers van bijv. Dave Mason, Neil Young, Humble Pie, Black Sabbath en Free.

Op één of andere manier draai ik deze plaat niet zo vaak meer. Waarschijnlijk omdat ik de dubbelcd niet meer heb, deze nooit op LP is verschenen. Maar dankzij de wondere wereld der streamindiensten deze toch maar weer lekker aan het draaien (heet dat nog wel draaien?).

Wat mij betreft een heerlijk nostalgische trip, want ik ik luisterde deze toen het uitkwam in 1999 en later rond 2009 en dan nu weer in 2021. Zo gaan die dingen

Cortez.......... , huilen, zo mooi!

Dat vind ik nou ook.

Sad and Deep as You ook met die saxofoon van meester Randall Bramblett.

Zeker, ook waanzinnig.
Zelf word ik wat meer gepakt door het orgeltje.

Dat is Randall's kameraad Chuck Leavell. Beiden actief in de jaren '70 band Sea Level. Meer dan de moeite waard.