Deadsoul Tribe - The January Tree (2004)

Duidelijk een werkje uit de handen van Buddy Lackey=Devon Graves. Invloeden uit (verre) voorlopen Psychotic Waltz zijn duidelijk aanwezig.

Aardig cd, wil niet erg flauw zijn maar het is Deadsoul Tribe.

Ja lekkere tribal ritmes en hypnotiserend sfeertje. Sleept een beetje voort wel, en onderling weinig verschil tussen de nummers. 3*

Goede plaat zeker en vast.
Lekkere drummer en eigen stijl herkenbaar als Deadsoul Tribe.
Zijn voorganger A Murder Of Crows vind ik net iets beter toch.

zéé rgoed, solide plaat die met minimaal instrumentaal gehannes een prachtige sfeer neerzet. 4,5 is niet overdreven voor een plaat die ik bijna 3 jaar veel draai

Ja sorry maar de Psychotic Waltz invloeden liggen er bovenop hoor

Ik heb Deadsoul Tribe ontdekt door het meezingen van Devon Graves op The Human Equation van Ayreon; wat Devon daarop liet horen vroeg om meer en dus begon de zoektocht.

Al gauw kwam ik bij dit album uit en ik vind dit nog steeds de beste. Alleen het laatste nummer vind ik beduidend minder maar de rest is geweldig.

Het door Nakur al aangehaalde prachtige sfeertje begint direct al bij het begin van het 1e nummer : eerst alleen de bas; langzaam komt daar vanuit de verte lijkt het de gitaar bij gevolgt door de drums.

Dit wordt langzaam maar zeker steeds heftiger... totdat Devon de eerste regels zingt met zijn "kwetsbare" stem zoals ik hem ook ken van "The Human Equation" :

"Lies
Only lies
Spoken by runaway eyes"

Het nummer switched tussen heftig en rustig met als hoogtepunt Devon met zijn kwetsbare stem ondersteund door acoustische gitaar en bas zingend :

"With a smile they hope you believe in the lie
with a smile they hope you believe in the lie
Whe they talk this way
Leave the world this way
And they try to say I'm the one out of my mind"


kritiek op de ( amerikaanse ) politiek zo mooi verwoord ; iets waar tegenwoordig b.v Geoff Tate een puntje aan kan zuigen..


Het nummer Why vind ik 1 van de hoogtepunten van dit album; vooral wat betreft tekst

"Land of democracy
Land of hypocrisy
Forced down our throats, the indescents of pleasure
While violence and war deemed appropriate measures"

maar ook de solo voor het laatste refrein mag er zijn...


Op het hele album spelen de drums een grote rol in de al eerder aangehaalde "tribal ritmes' maar nergens vind ik dit mooier dan in mijn absolute favoriet Toy Rockets.
En dat begint al bij het begin; ondersteund door de fluit.

Hoogtepunt van dit nummer is voor mij het stuk vanaf 2.45 t/m 3.47; rustig maar met een sfeer die me aanspreekt.