Carolyne Mas - Carolyne Mas (1979)

Singer/songwriter/gitarist uit New York maar dan in het rockgenre.
Werd in de New York-scene ook wel eens de vrouwelijke Bruce Springsteen genoemd.
Is misschien wat voor te zeggen, al hoor ik ook wel wat Patti Smith, Pat Benatar en Sue Saad.
Dikwijls met gitaarsoloos en saxofoon.
Stillsane haalde in Nederland de tipparade nog en Sittin' In The Dark is geweldig en Baby Please een mooie powerballad.
Het schijnt dat ze in 2005 ook nog een album heeft gemaakt, maar is nu met pensioen.

Op vinyl, in nieuwstaat, Engelse persing.

Zojuist Quote Goodbye Quote voorbij horen komen. Klinkt zeker interessant genoeg om me hier binnenkort eens in te gaan verdiepen.

Deze plaat op vinyl voor 2 euro kunnen scoren. Ik kende deze artieste in het geheel niet.1979, het is toendertijd totaal langs me heen gegaan.
Rond 1979 was het in de Verenigde Staten nog lang niet gemeengoed dat jonge vrouwen het rock pad zouden kiezen. Prima als ze singer songwriter muziek maakten in de geest van Carole King of Joni Mitchell. Toch durfden 4 zangeressen het aan om tegen de stroom in te roeien; Pat Benatar, Ellen Shipley, Ellen Foley en Carolyne Mas, waarvan Pat Benatar wel de meest succesvolle was. Ze verkocht een berg platen terwijl ze de seksuele fantasie van miljoenen tienerjongens (ver)vormde. De andere drie deden het minder goed. Elk van hen bracht drie goed ontvangen platen uit bij grote platenlabels, waarvan er geen enkele veel verkocht. Ellen Foley was in ieder geval al redelijk beroemd als Meatloafs kwelgeest op de achterbank in "Paradise By The Dashboard Light" (1977). Ellen Shipley trok zich ondertussen terug op het schrijven van liedjes en had met 1 song succes.

Carolyne Mas bereikte echter nooit veel meer - hoewel ze een cultfiguur werd in Duitsland en het meer dan 30 jaar volhield in de muziekindustrie. Ze bracht sporadisch albums uit terwijl ze een gezin grootbracht en zich bezighield met andere interesses. Onderweg ging ze minstens één keer failliet en werd ze stelselmatig bedrogen door managers, platenmaatschappijen, uitgevers en zoals ze het zelf aangaf het leven in het algemeen. Jaren later zou ze zeggen: "Ik denk dat ik een gelukkiger mens zou zijn geweest als ik nooit een plaat had gemaakt."
Toch had Carolyne misschien wel het meeste talent, enkel had ze niet veel geluk. Dit debuut heeft redelijke nummers, het tijdstip zo rond 1980 met punk/new wave was natuurlijk wel lastig voor haar. Want daar lijkt het niet op.
Het is een prima pop/rock album dat net niet goed in de tijdgeest past. Hoewel er redelijk hitgevoelige nummers bij zitten heeft enkel 'stillsane' in de Amerikaanse hitlijsten gestaan, maar niet al te hoog (75). Ze heeft een prima stem (was ooit opera zangers) en in een nummer als 'snow' is dat ook wel te horen. Hoewel achteraf er redelijk wat lof voor dit album was, kan het mij niet echt bekoren. Er is niks verkeerd aan, maar ik vind het persoonlijk te Amerikaans, en het had soms wat steviger gemogen. Als ik het vergelijk met tijdgenoot Robin Lane en the Chartbusters, maar ook een groep als 'the Shirts" vind ik dit wat minder.
Het tweede album van haar deed nog minder. Een live ep werd trouwens rond deze tijd in Duitsland en Italië een groot succes. Het derde album werd geproduceerd door John Astly (producer van the Who), maar de plaat was zeer onsamenhangend, zelfs disco kwam aan bod. Daarna werd ze door de maatschappij Mercury aan de kant geschoven en maakte ze nog wel platen bij kleine uitgeverijen.
Een carriere die dus niet van de grond is gekomen en misschien als ze meer vanuit eigen kracht had geopereerd was het beter gegaan. Want op dit eerste album staan wel een paar nummers die duidelijk haar mogelijkheden laten horen.