Funky Junction - Play a Tribute to Deep Purple (1973)

Voor zowel DP als Thin Lizzy fans is dit een leuke lp om eens te checken, dit is namelijk een line-up met Philip Lynott (bas), Eric Bell (gitaar) en Brian Downey op drums. Omdat Lynott het gevoel had de vocalen van Gillian niet aan te kunnen werd Benny White, de zanger van een bevriende band uit Dublin (Elmer Fudd), gevraagd. Die nam gelijk maar zijn keyboardspeler Dave Lennox mee.

Het resultaat is opmerkelijk, met fraaie uitvoeringen van een paar grote Purple-hits. Alas, de Duitse zakenman die alles betaalde had zelf ook een nummer geschreven, en er staan een paar slappe instrumentals op, die halen het niveau aanzienlijk onderuit.

Omdat Lynott cs deze plaat puur voor de poen maakten (naar verluidt kregen ze 1000 pond) staan ze in het geheel niet vermeld op de plaat, ook de foto op de cover is van zomaar een bandje. In Duitsland werd deze release trouwens uitgebracht als The Rock Machine plays Deep Purple.

Bij het lezen van Cowboy Song (2016) van Graeme Thomson, een biografie over Thin Lizzy, ontdekte ik dat deze band onder de schuilnaam Funky Junction een album met covers van Deep Purple had gemaakt. Een formule om snel geld te verdienen en er moest snél worden verdiend: ook Lizzy’s tweede album was geflopt, ondanks een tournee in het voorprogramma van Slade, op dat moment de absolute Britse top. De plaat verscheen in januari 1973.

Hij is tegenwoordig op YouTube te vinden en omdat ik te nieuwsgierig was, heb ik ‘m op vinyl aangeschaft. In de Duitse versie, waar de band The Rock Machine heet en de hoes compleet anders oogt.
Omdat het uiteindelijk om de muziek gaat, was ik vooral benieuwd hoe Eric Bell de partijen van Ritchie Blackmore zou aanpakken. Zou hij zich laten verleiden tot snarenracerij in diens stijl?

Hierboven vertelt lebowski over de bezetting op de plaat. De niet-Lizzyanen eerst: Benny White zingt verdienstelijk, zijn stem doet denken aan die van de eerste zanger van Purple, Rod Evans. Toetsenist Dave Lennox slooft zich behoorlijk uit en blijft dichtbij het werk van Jon Lord.
Dan de drie van Thin Lizzy: Brian Downey laat weer eens horen hoe goed hij kan drummen, zijn spel kan zich meten met dat van Ian Paice. Het basspel van Phil Lynott staat vrij vooraan in de mix, hij speelt degelijk.

Eric Bell houdt er hoorbaar niet van om Ritchie Blackmore na te doen: op de Purplenummers hoor je niet of nauwelijks solo’s en bovendien staat de gitaar lager in de mix. In de overige nummers heeft hij meer vrijheid, die hij af en toe pakt. In Dan, een elektrische versie van traditional Danny Boy, biedt hij een vooruitblik op het Lizzy ten tijde van Black Rose (1979), met Gary Moore in de band. Scheurende folkrock. Op tweede instrumentaal Palamatoon wordt vooral op toetsen gefreakt, verdienstelijk ondersteund door Bell.
Op de B-kant is Rising Sun hun plichtmatige cover van House of the Rising Sun van The Animals. Corina sluit de plaat af: bluesrock mét zang, klinkend als een dampende livejam. Tot mijn verbazing zie ik dat het liedje in 2021 in Japan op cd-single is verschenen. Geinig, toch?

Een aardig coveralbum met z'n goede momenten. Geen hoogvlieger, maar voor degenen die het Thin Lizzy van de triofase kunnen waarderen, is ie minimaal interessant. Hetzelfde geldt voor fans van het Purple van die periode.