Parenthetical Girls - Entanglements (2008)

Persoonlijke tips zijn altijd leuk en als Chameleon Day dan met dit album komt aandraven omdat Mirror Mirror van The Irrepressibles zo goed bevallen was (en blijkbaar ontdekt door mijn schrijven aldaar) dan ben ik één en al oor, want laat ik die cd onlangs verhoogd hebben naar de volle mep van 5*.
"Let wel op want dit is minder toegankelijk dan Mirror Mirror' was de extra mededeling.
Ach, een half uur bombastische gekte moet ik wel kunnen overleven dacht ik zo.

Als Four Words van start gaat vliegen een hoop namen door mijn hoofd: ik hoor Devendra Banhart The Irrepressibles lenen als begeleidingsband terwijl Arcade Fire goedkeurend meeknikt op de muziek en alvast de cd Torment and Toreros van Marc and the Mambas opzoekt voor de afterparty.
Symfonische bombast waar alles door elkaar heen fladdert en dwarrelt terwijl het toch klopt.
Oei, Chameleon Day , je zou er met die tip wel eens heel goed bij kunnen zitten.
Als Avenue of Trees start hoor ik in het intro een nummer van Rufus Wainwright. Het is voor nu nog even denken welk nummer ook al weer, maar ik kom er nog wel achter als er meerdere draaibeurten op gaan zitten.
De term 'zwieresque' kan zeker weer van stal gehaald worden bij dit nummer en ik snap de link met The Irrepressibles ook wel.
Het hoge stemmetje dat we ook bij die band horen komt goed naar voren in Unmentionables. Ontoegankelijk? Waar dan? Ik hoor nog steeds heerlijk zwierende muziek. Barokke bombast waar je mij momenteel heel erg warm voor kunt laten lopen en als er dan ook nog eens een dixieland-achtig blazersorkestje voorbij marcheert is de gekte compleet en ben ik tevreden. En echt hoor: ik vind dat moeilijke wel meevallen. Dit is toch heerlijk?!
Aan gekke titels ook geen gebrek: Gut Symmetries tokkelt lekker voort, alsof het orkest nog aan het stemmen is en we wachten op de a van de concertmeester. Huppeldepup hobbelt het nummer voort en dat klinkt negatiever dan het is: het is grappig, het is confronterend, irriterend en buitengewoon boeiend!
Op A Song for Ellie Greenwich krijgt het stijltje een vleugje hoempa zonder boers te worden. Verder tinkelt en twinkelt het dat het een lieve lust is. Ik begrijp dat mensen hier ook wel wat Arcade Fire in horen maar ook het zwieresque van The Irrepressibles blijft heel erg logisch (en wat te denken van die stem).
Young Eucharists lijkt op de afloop van een bachanaal. Half dronken, half ontkleed ligt iedereen lekker dronken te wezen terwijl het orkest op laatste kracht nog even doorgaat, zelf ook niet helemaal helder meer zijnde. Ik hoor ergens een soort dubbele tong (of slaat mijn fantasie nu vreselijk op hol?!). Het hoeft geen uitleg meer dat ik dit zeer aangenaam vind. Toch?!
Kamermuziek voor popliefhebbers horen we in de vorm van Entanglement en voor je het weet slaat het om in een of andere disney-film om daarna over te hellen naar een bruiloftsmars. Ja, en dat in anderhalve minuut tijd. Geweldig!
Abandoning heeft het theatrale dat ik ook in een band als Dez Mona hoor. De vibrato in de stem heeft wat weg van 'hallo daar zijn we weer' Antony (alhoewel de klankkleur totaal anders is).
The Former gaat wat minder hysterisch van start en ademt een soort rust uit, alhoewel ik me kan voorstellen dat velen hier gillend voor wegrennen: te veel kitsch, te veel bombast en misschien te veel over the top. Hemels achtergrond koortje trouwens..........
De sfeer wordt iets gelatener in het intro van Windmills of Your Mind (inderdaad een bekende cover) maar dat slaat al snel weer om naar het tango-achtige wat volgt. Bij dit soort stukken moet ik gelijk aan Torment and Toreros denken van het al eerder genoemde gezelschap Marc and the Mambas. Hoe krijgen ze het voor elkaar om dit in 1 nummer te verwerken! Daar valt je mond toch van open?!
The Regrettable End is qua titel wel heel erg toepasselijk want een half uur voor deze schitterende cd is echt veel te kort.
Het is een afsluiter in stijl: het orkest zet nog eenmaal in voor de laatst achtergeblevenen die nog op hun stoeltje zitten. Ik hoor daar bij. Mij zul je niet gillend weg zien rennen. Integendeel; ik klap zo hard totdat mijn handen gevoelloos niet meer kunnen en daarbij zat ook een stukje applaus voor het zeer fijne aanvoelen van Chameleon Day.
Ik hoop dat deze bijdrage het begin is van net zo'n zegetocht als die van The Irrepressibles die het ook niet onaardig doen op musicmeter. Ik ben in elk geval verkocht en de cd gaat zonder enige twijfel in bestelling

En zien we in de clip van A Song for Ellie Greenwich het homobroertje van Billy Corgan?

Eerder een tussenweg tussen een man en vrouw.

Ik ken deze plaat al een tijdje maar hij is erg lekker.

wederom een supertip van de meastro(ze blijven maar komen), lekker veel lagen en genre's in de mixer, om te smullen. Bizarre hoesje was me al eerder opgevallen. Ik zeg: AERo in de programmering van Motel Mozaique of Crossing border!!???

Deze is nu onder de noemer "Untanglements" opnieuw uitgebracht nu met andere versies.

doet mij denken aan een kruising van St. Vincent & Final Fantasy.

Zet niet snel iets af, maar dit werd me na 4 nummers toch echt iets te gortig. Kan hier helemaal niks mee. Volgens last.fm is de eerste similar artist Xiu Xiu (een van mn favoriete bands), maar ik hoor weinig van deze magische muziek hier in terug. Ik hou het er maar op dat ik niet in de goede mood was en ik zal het nog wel een kans geven, maar zie het toch somber in.