Bran Van 3000 - Glee (1997)

Drinking in L.A. was best een leuk hitje.

Zeker wel

Keek gisterochtend enkele minuten MTV bij wijze van hoge uitzondering, kwam Drinking in L.A. langs (dat was ook de reden dat ik begon te kijken...). En dan nog wel op de voet gevolgd door Eels en The Verve. Dat viel mee! Bij Robbie Williams toch maar gaan douchen.

Van dit album vind ik Afrodiziak trouwens ook behoorlijk goed.

ik vind dit ook wel een leuk, afwisselend album, vrouwestemmetjes, jongetjes, een gitaartje, hiphop, beetje experiment, beetje akoustisch "Mama Don't Smoke" beetje vanalles mooi in elkaar geweven, leuk

de opvolger deed me niks meer

TOP-ACT !!! Helaas al lang niks meer van vernomen maar in mijn ogen hebben ze twee geniale platen gemaakt. Allebei 5 sterren. Die afwisseling, die humor, goede sfeer. Kan gewoon bijna niet beter. Echt van die muziek die ik ALTIJD kan luisteren, en dat is niet met veel....

Zo heb je iets al veel te lang ongebruikt in de kast staan en zo klinkt iets weer heel verrassend als je het nog eens draait. Het hitje Drinking in L.A. zal bij velen wel bekend zijn, maar deze plaat biedt veel meer. Hiphopbeats, sampletjes, wat experimentele electrostukjes af en toe, beetje rock nu en dan, stukje folk hier en daar, over the top Limp Bizkitimitatietje op de koop toe, etcetera etcetera. Net wat Dielie hierboven al zei eigenlijk

Klinkt dat dan als een raar alle kanten opslingerend gebeuren? Nee hoor, helemaal niet. Klinkt als een heel vanzelfsprekend, best wel toegankelijk, relaxed plaatje. Ik kan me zelf niet voorstellen dat Broken Social Scene of CocoRosie dit nog nooit gehoord heeft. Dit is best een feest! Ik verhoog naar 4* nog even, maar dat zouden er zo maar eens meer kunnen worden.

You can take a trip around the world without leaving your easy chair

Die woorden leiden het tweede nummer van deze plaat, Couch Surfer, in. En laat dat nu in de vier minuten daarvoor al geheel en al duidelijk geworden zijn. Want Glee valt met de opener Gimme Sheldon al meteen met de deur in huis. Het start allemaal met een paar leuke geluidjes, waarna we geleidelijk in een bescheiden dansvloerhitje terecht lijken te komen. Plotseling draait men dan aan de tuner, want via wat hiphop, een beetje gepraat en wat kermisgeluiden komen we ineens in een soort jazzimprovisatie over een snelle riff van de ritmesectie. En toch klinkt het allemaal heerlijk toegankelijk, fris, feestelijk en logisch.

Die opener blijkt dan ook tekenend voor de rest van deze plaat. Ik heb Glee al jaren in bezit, en dat is voor iemand die totdat ie op deze site terecht kwam nauwelijks alternatief dacht best bijzonder. Ik kocht hem destijds omdat ik de bescheiden hitjes Drinking in L.A. en Afrodiziak erg leuk vond. Beide nummers blijven ook na jaren erg sterk, vandaar dat deze plaat met enige regelmaat nog wel boven kwam drijven. Zette ik dus lekker deze plaat op, vervolgde zo'n beetje mijn dagelijkse bezigheden en luisterde dit vooral als erg fijne achtergrondmuziek. Ideale arbeidsvitaminen ook wel. Maar wat ik nooit hoorde, is dat deze plaat zo veel meer te bieden heeft. Want het is toch verdorie wel erg bijzonder met wat een vanzelfsprekendheid Bran Van hier zo'n beetje alle mogelijke muziekstijlen tot een simpel, toegankelijk en genietbaar kunstwerkje smeedt. Want als je niet je goede oren op hebt staan, ga je er al snel aan voorbij wat een absurdistische jams je af en toe te horen krijgt.

Want vanuit de opgefokte ritmes van Gimme Sheldon rollen we vanzelfsprekend in een hiphopbeatje dat Couch Surfer inleidt. Vanuit het inleidende sampletje komen we terecht in een sympathiek popnummertje dat qua sfeer en vrouwenzang wat aan sommige nummers van Air doet denken. De begeleiding is echter weer volstrekt niet te begeleiden, want die varieert vrolijk tussen een gitaarakkoordje en een licht snerpend toetertje.

En zo is deze hele plaat absoluut niet in welke muziekstijl dan ook te vangen. Drinking in L.A. zal bij velen bekend zijn: laat zich ook al moeilijk beschrijven. Electrogeluidje hier, sampletje daar, hiphopcoupletje... En voor de refreins komt plotsklaps een soulzangeres uit de lucht vallen. En zo horen we meer opvallende crossovers. Forest begint met een zanglijntje dat nog het meest naar The Cardigans neigt, gevolgd door een soort van oldskoolhiphopstukje. En midden in dat o zo schattige hiphoplijntje komt heel subtiel ineens een semi-(nu)metalriff binnenfietsen. En het woord subtiel bedoel ik dan nog serieus. Het gaat bijna ongemerkt, in eerste instantie. Werkelijk briljant. Vervolgens gaat het nummer via een heel wat aggressiever hiphopstukje los, waarna we weer in de vrouwenzangindierock terecht komen.

Rainshine volgt meteen daarna, begint met typische dancehitjesvrouwenzang en brengt daarna een soort de-Prodigy-is-de-weg-kwijt-jam ten gehore. Een soort mix van Out of Space en Firestarter, maar dan heel logsch en vanzelfsprekend. Dat er nog wat meisjeszang om de hoek komt kijken om de toch wel ruim aanwezige herrie licht te relativeren, zal niemand meer verbazen. Het werkt ook hier wonderwel. Ook Exactly Like Me combineert weer een pseudo-metalriffje als intro (wat krijgen we nou...) direct gevolgd door een blij popzanglijntje (I like what your T-shirt says... die trant). Al snel daarna stuitje dan weer op wat folky viooltjes en blazertjes. Old School is een blij hiphopnummertje waar af en toe een Limp Bizkit-imitator doorheen komt fietsen.

Van hokjes heeft Bran Van 3000 in elk geval nog nóóit gehoord, en dan heb ik het nog niet eens gehad over het fantastische Afriodiziak, dat enigszins in de lijn van Drinking in L.A. ligt, maar dan nog net iets beter. Een fantastische harmonie van achtergrondsampletjes passeert hier de revue vanachter de strikt genomen wat hiphop/soulgeorienteerde basis van het nummer. Moeilijk stilzitten al met al. Als genre stond hier pop. Dat is dit niet echt. Maar elke genreaanduiding is hier ten minste onvolledig. Ik dien denk ik maar een verzoek in tot pop/hiphop, omdat dat van alle combinaties die je met pop, rock, dance en hiphop kunt maken deze het meest naar een fris no-nonsense karakter neigt.

Inmiddels dus 5* en een toptiennotering. En vergeet dit dus vooral niet heel goed te luisteren alvorens het af te doen als wel aardig. Ik spreek uit ervaring

"Problems" is ook fijn. kort maar fijn

Ik dacht dat het 2000 was ipv 3000???

Wat een zootje! Maar da's ook voor een deel de sterkte van deze plaat. Lekker ongecompliceerd stukken en stijlen bijeenschrapen, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Echte songs vallen eigenlijk bijna op een hand te tellen, de rest is lekker trippy glue-middel. Dat maakt dat Glee soms wat te nietszeggend wordt, maar Bran Van 3000 weet je wel mee te slepen!

Wat een variatie op één album, acid jazz, rock, hip-hop, gezapige pop die overgaat in elektronica, een vleugje country dat via pop weer samenvloeit met hip-hop; het kan alleen op Glee. Opvallend genoeg geen ratjetoe maar een goed gesmeerd geheel. Het klinkt allemaal erg toegankelijk, een beetje gek, en iets te nonchalant om echt te beklijven. En het ontbreekt ook volledig aan een echt mooi nummer. Lichte groeipotentie, en deze gaat nog wel eens gedraaid worden op momenten dat ik wat vrolijkheid en variatie behoef.

Evergreen. Dit blijft gewoon leuk en gevarieerd en interessant. Zie (de meeste) opmerkingen hierboven. Ratjetoe, vanalles wat, zootje

En 'Drinking in LA' is voor een hele generatie een slacker-anthem las ik laatst. Helemaal mee eens

Weer eens beluisterd, dit zeer merkwaardige album. Hierboven is vaak de term 'zootje' gevallen, en dat is geheel terecht. Maar dan wél op een positieve manier.

Het eerste nummer - Gimme Sheldon - zet meteen de toon. Het lijkt alsof iemand de hele tijd aan de knop van de radio zit te draaien. Fragmenten van verschillende soorten muziek volgen elkaar in snippers op. Ik kan me voorstellen dat menige luisteraar hierna al afhaakt, maar dan laat hij/zij veel fraais liggen.

Wat volgt is een amalgaam van heel veel verschillende muziekstijlen. Noem er een op en het komt op het album voor. En tóch wordt het hele zootje een geheel, zij het op wonderlijke wijze.

Bran Van 3000 is niet echt een muziekgroep, maar een kunstenaarscollectief. Zeker, de kern bestaat uit muzikanten (anders zou dit album nooit gemaakt hebben kunnen worden), maar anderen zijn ook welkom. Maakt verder niet uit wat de inbreng is: wat in een koortje zingen is al genoeg (een tikkie vals is niet erg), een yell, een stukkie met een kazoo, wat handgeklap of gewoon een verhaal vertellen (zoals in Supermodel) is al prima. En ze hebben zeker ook mensen met een goed gevoel voor muziek, zodat dit wonderlijke album na al die jaren nog altijd een feest is om naar te luisteren.

Dat overkomt me de laatste tijd wel vaker: ik denk "laat ik die plaat weer eens luisteren", ben daar nog altijd enthousiast over en wil daar vervolgens op dit fijne forum uiting aan geven. En natuurlijk ook reclame maken.

En dan zie ik dat de laatste post die van mijzelf is. En dat daar hetzelfde staat dan wat ik zou willen vertellen. Geen nieuwe berichten dus, en ook slechts een enkele stem in het laatste jaar.

En dat is jammer, want dit is zo'n fijne plaat. Zoals hierboven aangegeven is er haast geen muziekstijl die niet aan bod komt. En vaak zelfs twee of drie stijlen in één song, meestal een beetje door elkaar.

En wat vind ik nu zo bijzonder? Dat zit hem in het feit dat ik bepaald geen fan ben van - pakembeet - zo'n driekwart van de hierop voorkomende muziekstijlen. Dan heb ik het over hardrock, metal, glamrock, hiphop en nog een paar. Ook heb ik met het klimmen van de jaren meer moeite met het volume. De ruige, luide muziekstukken bevallen mij over het algemeen steeds minder.

Maar gek genoeg vallen deze bezwaren weg als ik dit album aan het beluisteren ben. Plus het feit dat ik er gewoonweg vrolijk van wordt. Jammer dat het bij dit album gebleven is. Die daarna zijn gewoon een heel stuk minder.

Wat een heerlijk catchy, variërend, vrolijke plaat!

(Hey supermodel, set the rest of us free)
Which is exactly what happened
(There ain't no genie in the bottle or in that magazine)
Let me ask you one question and it goes
(Hey supermodel)
What's it like being pretty?

Voor de liefhebbers. James heeft met Liquid LTD een nieuwe single uit.

Fijn, weer wat aandacht voor deze parel.