Lonnie Mack - Strike Like Lightning (1985)

Toch wel een zeer leuk album, waar ook Stevie Ray Vaughan op meespeelt.

Double Whammy is één van de beste gitaarsongs aller tijden als je het mij vraagt, en is analoog aan het bekendere "Wham" (alleen wordt het hier met 2 gespeeld!

Lonnie Mack en SRV - Double Whammy

Een welverdiende 4****

'The Wham of that Memphis Man' uit de vroege jaren 60, als 'For Collectors Only' heruitgebracht op Elektra tussen hippieplaten in de late 60's en daarna nog twee keer, dààrop staan de klassiekers waarmee Lonnie Mack, met vetkuif, op zijn pijlvormige Gibson Flying V alle toenmalige gitaarhelden en de rest van de wereld met zijn spel verbijsterde: Memphis, Wham, Suzie Q, e.a. sneller en vloeiender en dynamischer zijn deze door niemand meer gespeeld... ook niet door hemzelf, zie het YouTubefilmpje samen met SRV
Vreemd genoeg afgewisseld met "soulballads".
Zoeken die lp! Ook op cd.

In één woord: verschrikkelijk. Dit is toch wel blues van de allerlaagste plank. Laat meneer Mack maar eens naar Gary Moore en dan zal de goede man wel eens weten wat échte blues is. Dit is naar mijn idee saaie ouwelullenmuziek.

Ik hoorde op de radio laatst weer eens het prachtige Memphis (van Chuck Berry), dat Lonnie Mack in 1963 de hitparade in speelde (en terug is te vinden op het fantastische The Wham of That Memphis Man), en kreeg toen weer eens zin om dit geweldige comeback-album uit 1985 te horen. Het werd mede geproduceerd door Stevie Ray Vaughan, en dat is in dit geval een aanbeveling. Stevie was een behoorlijke fan (het eerste album dat hij kocht zou het bovenvermelde The Wham of That Memphis Man zijn geweest) en het spelplezier spat er van af! Niet alleen ben ik een liefhebber van de herkenbare gitaarsound van Lonnie Mack, ik houd ook enorm van zijn stemgeluid, waar de soul in doorklinkt (Bobby Bland en George Jones zouden Mack hebben beinvloed)
Ik vind dit een uitstekend, levendig, en vooral afwisselend album, dat mij bij iedere luisterbeurt opbeurt. Ook de bijdragen van Stevie Ray Vaughan dragen hiertoe bij. Het prachtige Double Whammy, waarop beide heren spelen, is voor mij een hoogepunt, evenals If You Have To Know, waarop je kunt horen dat de stemmen van beide heren goed bij elkaar kleuren.

Ik vind dit een heel fijn album hoor. Lekkere swingende boogie woogie blues. Met ”Hound Dog Man” wordt direct de toon gezet en Lonnie Mack’s felle korte venijnige gitaarspel is direct herkenbaar en loopt als een rode draad door ”Strike Like Lightning”. Het tempo ligt lekker hoog en naast het heerlijke gitaarspel heeft Lonnie Mack een erg prettig stemgeluid doorspekt met een flinke portie soul. Op ”Satisfy Susie” wordt nog eens versterkt door het heerlijke koortje. Op ”Stop” neemt Mack even gas terug, en dit resulteert in een erg mooie slowblues. Producer Stevie Ray Vaughan speelt een moppie mee op het instrumentale ”Double Whammy” en dit mondt uit in een groovend gitaarduel tussen beide gitaristen. Dat Mack ook de akoestische gitaar beheerst bewijst hij in de smaakvolle en traditionele afsluiter ”Oreo Cookie Blues”. Dit album van Lonnie Mack verdient niet de originaliteitsprijs, maar het is verdomd lekker uitgevoerd. Niks mis mee wat mij betreft.

Kokerstraat300 vindt dat Gary Moore het summum van blues muziek. Ik vind dat vreemd.

Hm, smaken verschillen, spinout, maar hij heeft wel een hele coole username!

Smaken verschillen inderdaad. Om dan gelijk zo'n lage waardering te geven van 0,5 vind ik wat overtrokken. De stijl van Lonnie Mack is compleet anders dan Gary Moore. Maar als Stevie Ray Vaughan een fan van je is moet je wel wat kunnen lijkt me. Daarom geef ik ook enigzins overtrokken 5 sterren!

Het begin van Long Way From Memphis doet me denken aan Nine To Five van Dolly Parton. Mack eindigt het nummer met een duidelijke referentie aan Chuck Berry's Memphis, Tennessee. Op het laatste nummer speelt Stevie Ray Vaughan volgens Wiki een National Steel gitaar.
Dit is een goed klinkend bluesrock album, alhoewel Mack nogal schreeuwerig zingt.