Outlaws - Hittin' the Road (1993)
mijn stem
5 stemmen
Verenigde Staten
Rock / Blues
Label: Blues Bureau
-
Hittin' the Road (4:54)
-
There Goes Another Love Song (4:02)
-
Hurry Sundown (4:19)
-
Waterhole (2:47)
-
Hitman Blues (8:43)
-
Evil, Wicked, Mean and Nasty (8:06)
-
You Are the Show (7:08)
-
Superficial Love (4:59)
-
(Ghost) Riders in the Sky (6:20)
-
Green Grass and High Tides (12:21)
0
Kingsnake
geplaatst: 9 december 2008, 18:43 uur
Deze (live) plaat was uitgekomen nog voor de 'come-back'plaat Diablo Canyon en nog voor Hughie bij Lynyrd Skynyrd ging spelen.
No-nonsens Texaanse blues/southern rock met allemaal nieuwe gezichten, oa BB Borden op drums en Chris Hicks op gitaar.
Lekker vet en in your face deze plaat.
Hoogtepunt natuurlijk de epic Green Grass and High Tides.
No-nonsens Texaanse blues/southern rock met allemaal nieuwe gezichten, oa BB Borden op drums en Chris Hicks op gitaar.
Lekker vet en in your face deze plaat.
Hoogtepunt natuurlijk de epic Green Grass and High Tides.
0
geplaatst: 8 december 2010, 14:49 uur
Lekker plaatje, van een, zoals Kingsnake mooi wist te bewoorden: 'No-nonsens Texaanse blues/southern rock' band.
0
Mssr Renard
geplaatst: 30 oktober 2019, 21:46 uur
Ze komen uit Tampa, Florida, maar de stijl in deze periode is wel richting texas blues.
0
Mssr Renard
geplaatst: 5 februari 2024, 13:05 uur
Sinds hun laatste studio-album uit 1986, waar Henry Paul en Hughie Thomasson weer herenigd waren, is het een lange tijd geweest sinds er weer een plaat van de band op de markt kwam.
De band bleef touren in de tussentijd en er zijn veel bootlegs en semi-bootlegs uit die periode, waarbij de nummers van Soldiers of Fortune wat meer power hebben dan op de studioplaat. Tegen de jaren '90 was niet alleen Henry Paul weer uit de band, ook David Dix en de rest, waarmee Hughie het enig overgebleven bandlid was.
Hij leidt op dit moment een meer bluesrock-gerichte formatie met drummer BB Borden (drums; Mother's Finest, Molly Hatchet), Steve Hicks (gitaar/zang), Jeffrey Howell (bas) en Timothy Cabe (gitaar). De band heeft een aantal nieuwe songs naast oude songs, waarbij opvalt dat Evil, Mean and Nasty een herbewerking is van Racing for the Red Light van het album Soldiers of Fortune.
Chris Hicks een echte bluesrocker brengt zijn Hitman Blues en het funky Superficial Love mee, en zingt daar ook op. Hij heeft een lekker rauwe, rasperige stem, wat het bluesrock-gehalte vergroot.
De band speelt strak en energiek. Het is dan ook één van hun betere liveplaten, ook al is het een totaal andere band inmiddels. In deze bezetting (minus Timothy Cabe) neemt de band nog een heus studio-album in een beetje dezelfde bluesrock-stijl, met medewerking van enkele Lynyrd Skynyrd-leden, waarna Hughie ook een baan als gitarist accepteert in Lynyrd Skynyrd. Daarmee is Outlaws voorlopig even op pauze.
Hughie zal nog wel een enkele keer als gast meespelen met de latere Outlaws-incarnaties (met Henry Paul en Chris Anderson), en tourt in 2007 nogmaals met een line-up waar Chris Anderson en David Dix ook deel van uitmaken (zonder Henry Paul). Het blijft een komen en gaan bij Outlaws. In 2000 verschijnt er wel nog een soloplaat van Hughie (getiteld So Low) met dezelfde bezetting als op Diablo Canyon.
Maar heel even in 1993 en 1994 lijkt het heilige vuur echt terug te zijn. De combinatie van Thomasson en Hicks werkt echt wondergoed. Hicks zal later (samen met Borden) nog proberen wat vuur te blazen in Marshall Tucker Band, en Hicks neemt zelf ook nog twee niet onaardige soloplaten op.
Ik denk dat ik deze plaat tientallen meer heb gedraaid dan de jaren zeventig dubbelaar Bring It Back Alive.
Voor wie zin heeft in lekkere set Southern Rock gemixt met Texas Bluesrock is deze plaat echt een aanbeveling.
De band bleef touren in de tussentijd en er zijn veel bootlegs en semi-bootlegs uit die periode, waarbij de nummers van Soldiers of Fortune wat meer power hebben dan op de studioplaat. Tegen de jaren '90 was niet alleen Henry Paul weer uit de band, ook David Dix en de rest, waarmee Hughie het enig overgebleven bandlid was.
Hij leidt op dit moment een meer bluesrock-gerichte formatie met drummer BB Borden (drums; Mother's Finest, Molly Hatchet), Steve Hicks (gitaar/zang), Jeffrey Howell (bas) en Timothy Cabe (gitaar). De band heeft een aantal nieuwe songs naast oude songs, waarbij opvalt dat Evil, Mean and Nasty een herbewerking is van Racing for the Red Light van het album Soldiers of Fortune.
Chris Hicks een echte bluesrocker brengt zijn Hitman Blues en het funky Superficial Love mee, en zingt daar ook op. Hij heeft een lekker rauwe, rasperige stem, wat het bluesrock-gehalte vergroot.
De band speelt strak en energiek. Het is dan ook één van hun betere liveplaten, ook al is het een totaal andere band inmiddels. In deze bezetting (minus Timothy Cabe) neemt de band nog een heus studio-album in een beetje dezelfde bluesrock-stijl, met medewerking van enkele Lynyrd Skynyrd-leden, waarna Hughie ook een baan als gitarist accepteert in Lynyrd Skynyrd. Daarmee is Outlaws voorlopig even op pauze.
Hughie zal nog wel een enkele keer als gast meespelen met de latere Outlaws-incarnaties (met Henry Paul en Chris Anderson), en tourt in 2007 nogmaals met een line-up waar Chris Anderson en David Dix ook deel van uitmaken (zonder Henry Paul). Het blijft een komen en gaan bij Outlaws. In 2000 verschijnt er wel nog een soloplaat van Hughie (getiteld So Low) met dezelfde bezetting als op Diablo Canyon.
Maar heel even in 1993 en 1994 lijkt het heilige vuur echt terug te zijn. De combinatie van Thomasson en Hicks werkt echt wondergoed. Hicks zal later (samen met Borden) nog proberen wat vuur te blazen in Marshall Tucker Band, en Hicks neemt zelf ook nog twee niet onaardige soloplaten op.
Ik denk dat ik deze plaat tientallen meer heb gedraaid dan de jaren zeventig dubbelaar Bring It Back Alive.
Voor wie zin heeft in lekkere set Southern Rock gemixt met Texas Bluesrock is deze plaat echt een aanbeveling.
* denotes required fields.
* denotes required fields.