Dat ik Scott Matthew heel erg hoog heb zitten blijkt wel uit het feit dat het één van mijn meest gedraaide cd's van dit jaar is. Ik kan maar geen genoeg krijgen van deze nieuw ontdekte artiest (die toch minder nieuw voor mij was toen ik de cd kocht, omdat ik hem al kende uit de film Shortbus waar Matthew een gastrol in speelt als zichzelf).
User thebestfreaks bleek dit jaar de user te zijn met wie ik qua muzikale voorkeur het meest op 1 lijn bleek te liggen. Er zijn aardig wat tips over en weer gegaan.
En vanavond wist hij mij heel erg blij wist te maken met het album Elva Snow van zijn gelijknamige project met ex-Smiths lid Spencer Cobrin. Ik kan hem er niet erkentelijk genoeg voor zijn want al bij de opener
Pavement Kisses zit het al helemaal goed. Iets steviger dan we van Scott Matthew gewend zijn maar nog altijd uit duizenden herkenbaar en vooral weer heel erg sterk.
Nog mooier vind ik
Hold Me dat een schitterende melancholieke sfeer kent. Het gaat wat meer richting zijn soloalbum van dit jaar.
Op
Could Ya, dat wederom een stuk steviger klinkt, doet hij me opeens erg denken aan Pulp. Ook de manier van zingen heeft wel wat weg van Jarvis Cocker. Op deze manier ga je opeens heel anders luisteren naar Scott Matthew.
Drinking and Driving is wat relaxter. Het mist net een beetje van de magie die ik op zijn solo-album wel hoor maar dat neemt niet weg dat ook dit nummer erg genietbaar is.
Shimmer is sprankelende gitaarpop en klinkt gewoon lekker in het gehoor. Dat sprankelende is ook terug te horen in
Live for Love. Mooie gitaarlijnen met daarover heen de ietwat hese zang van Matthew waardoor je een spannend contrast krijgt. Prachtig nummer.
Eyesore is een akoestische ballad en doet daardoor weer gelijk denken aan het solo-album. Behoorlijk sober in dit geval, zonder enige versiering in de vorm van strijkers zoals veel nummers op dat bewuste album wel hebben. Nu dus heel direct. Pas tegen het eind komt er piano bij en wat wordt het dan een hemels nummer!
Stars mag dit veel te korte album afsluiten. Te kort, maar misschien ook wel weer de kracht van deze cd, want daardoor is de kans op verveling niet groot en zet je met alle liefde het nog eens op.
Stars heeft wat (lichte) electronische toevoeging gekregen en werkt daar ietwat vervreemdend. Het is ook wel een apart nummer en toch stoort het niet: het is zelfs wel een passende afsluiter, zeker met de bombast aan het einde hiervan.
Al met al was dit toch echt heel erg genieten en hoop ik dat in de toekomst vaker te gaan doen. Sowieso hoop ik dat Scott Matthew vaker van zich zal gaan laten horen want het zou wel eens een lievelingetje kunnen gaan worden van mij.
Nogmaals bedankt thebestfreaks
