Rabbit Junk - This Life Is Where You Get F__ked (2008)
mijn stem
1 stem
Verenigde Staten
Metal / Punk
Label: Full Effect
-
Transmission 1 (0:10)
-
Hero in Mr. Sholensk (4:41)
-
Guns (3:41)
-
The Struggle (3:53)
-
Transmission 2 (0:04)
-
Black (3:56)
-
Ghetto Blasphemer (4:21)
-
The Collection (5:17)
-
Transmission 3 (0:13)
-
Holgate (3:49)
-
Death of a Bike Thief (3:07)
-
Roadside Art (3:52)
0
lambf
geplaatst: 17 december 2008, 00:21 uur
Een apart albumpje. Hoewel de muziek niet zo verrassend is, elektropunk is niet echt origineel, is de opzet van het album wel vrij ongebruikelijk.
Het album is opgezet in 3 suites, elke 3 nummers lang plus intro. De eerste suite heet "The Struggle", welke bestaat uit opgefokte doch poppy elektropunk. De zang van JP Anderson staat me hier wat tegen, hij klinkt als een 13 in dozijn pop-punk zanger, iemand wie ook Green Day zou kunnen zingen. Het laatste nummer The Stuggle vind ik het best. Catchy refrein, herkenbare structuur en gewoon iets sterker dan voorgaande nummers.
De suite die hierop volgt heet "Ghetto Blasphemer", mijn favoriet. Hoewel hier en daar nog duidelijk de elektropunk te horen is, zijn de nummers toch opgebouwd vanuit een Black Metal perspectief. Extremere zang, hoger tempo, zwaardere gitaren. Natuurlijk moet je hier niet op ranzige black metal zitten wachten, want het blijft allemaal erg catchy. Af en toe zijn er ook nog enkele andere elementen ingebouwd, zoals Hip-Hop breakbeats en samples en in het laatste nummer (The Collection) komt er zelf nog een stukje Heavy Metal kijken. Elk nummer heeft hier wel wat, zo zit in het eerste nummer een heel erg lekkere groove midden in het nummer,. Het tweede nummer vind ik het beste van de drie doordat het net iets smeriger klinkt, doch word er het meeste Hip-Hop gebruikt in het nummer. Dat electropunk gedeelte in het midden vind ik wel jammerlijk, omdat de zang van Jennifer Bernert hier niet echt past, met haar jeugdige stem (voor de duidelijkheid, zij deed ook al mee op de eerdere nummers). De intro van The Collection is vrij onverwachts, zeker als je de rest van het nummer hoort. Toch vind ik dit het minste nummer vanwege de zang die ik niet echt lekker vind. Dot me teveel aan de kerst denken.
Nu aanbeland bij de derde suite, genaamd This Death hoop ik op een verassing, maar die is er helaas niet. Eigenlijk een herhaling van het eerste deel van de plaat, maar dan allemaal wat zwaarder, wat vooral in de gitaren ten uiting komt. Alhoewel er hier wel meer elektronica gebruikt wordt, hadden er wel wat meer vreemde wegen mogen worden opgezocht.
Het album is opgezet in 3 suites, elke 3 nummers lang plus intro. De eerste suite heet "The Struggle", welke bestaat uit opgefokte doch poppy elektropunk. De zang van JP Anderson staat me hier wat tegen, hij klinkt als een 13 in dozijn pop-punk zanger, iemand wie ook Green Day zou kunnen zingen. Het laatste nummer The Stuggle vind ik het best. Catchy refrein, herkenbare structuur en gewoon iets sterker dan voorgaande nummers.
De suite die hierop volgt heet "Ghetto Blasphemer", mijn favoriet. Hoewel hier en daar nog duidelijk de elektropunk te horen is, zijn de nummers toch opgebouwd vanuit een Black Metal perspectief. Extremere zang, hoger tempo, zwaardere gitaren. Natuurlijk moet je hier niet op ranzige black metal zitten wachten, want het blijft allemaal erg catchy. Af en toe zijn er ook nog enkele andere elementen ingebouwd, zoals Hip-Hop breakbeats en samples en in het laatste nummer (The Collection) komt er zelf nog een stukje Heavy Metal kijken. Elk nummer heeft hier wel wat, zo zit in het eerste nummer een heel erg lekkere groove midden in het nummer,. Het tweede nummer vind ik het beste van de drie doordat het net iets smeriger klinkt, doch word er het meeste Hip-Hop gebruikt in het nummer. Dat electropunk gedeelte in het midden vind ik wel jammerlijk, omdat de zang van Jennifer Bernert hier niet echt past, met haar jeugdige stem (voor de duidelijkheid, zij deed ook al mee op de eerdere nummers). De intro van The Collection is vrij onverwachts, zeker als je de rest van het nummer hoort. Toch vind ik dit het minste nummer vanwege de zang die ik niet echt lekker vind. Dot me teveel aan de kerst denken.
Nu aanbeland bij de derde suite, genaamd This Death hoop ik op een verassing, maar die is er helaas niet. Eigenlijk een herhaling van het eerste deel van de plaat, maar dan allemaal wat zwaarder, wat vooral in de gitaren ten uiting komt. Alhoewel er hier wel meer elektronica gebruikt wordt, hadden er wel wat meer vreemde wegen mogen worden opgezocht.
* denotes required fields.
* denotes required fields.