The Byrds - Never Before (1987)

De CD-versie van Murray Hill/CBS special products uit 1989 heeft als bonus-tracks:

- I know my rider (I know you, rider)
- Why (single version)
- She don't care about time
- Flight 713 (instrumental)
- Psychodrama City
- Don't make waves (single version)
- Moog raga (instrumental)

Veel van deze songs zijn later op The Byrds-box en op de herziene Byrds-CD's met bonus tracks terechtgekomen.
Deze compilatie bevat stereo-mixen van nummers die voorheen alleen mono verkrijgbaar waren + een aantal studio-outtakes uit de jaren 1965 t/m 1967. Heel opvallend is de eerste versie van 'Eight miles high' en de herziene versie van 'Lady friend'.

Pieter Paal schreef:



De track 'Lady Friend' is voorzien van een nieuwe drumtrack. Één van de kleine 'plaagstootjes' aan het adres van drummer Michael Clarke. Deze heeft in de tachtiger jaren met een aantal voormalige Byrds leden onder de naam van The Byrds getourd. De voormalige leden waren niet leden als Dave Crosby, Roger Mcguinn en Chris Hillman, maar de aan lager wal geraakte Gene Clark, en leden uit de latere periode zoals John York en Gene Parsons.
Tijdens het samenstellen van de Byrds Box set in 1991 hebben de voornoemde leden Mcguinn, Crosby en Hillman weten te voorkomen dat 'Artificial Energy' in de set werd opgenomen, wetende dat dit nummer voor Michael Clarke - hij had er aan meegeschreven - de enige bron van inkomsten uit de box set was.
En hier houd het niet op. Luister de bonus tracks van de CD 'Notorious Byrd Brothers' eens helemaal uit en je komt terecht in een sessie waarin Clarke de drumpartij niet goed krijgt. Wat hij in die minuten aan verbaal geweld te verwerken krijgt........

Kreeg weer eens zin om naar The Byrds te luisteren, vanwege de mix van optimisme en melancholie. Althans, zo ervaar ik het als luisteraar. Waarschijnlijk zijn de Byrds mijn favoriete sixtiesgroep (tot en met Sweetheart of the Rodeo) doordat het bij mij een innerlijke snaar raakt. Moeilijk uit te leggen.
Ik denk wel dat ik heel lang een geïdealiseerd beeld van de groep heb gekoesterd. Ze waren natuurlijk niet altijd even aardig voor elkaar. Maar goed, de muziek blijft prachtig. Wat Michael Clarke betreft, als ik naar hun eerste platen luister dan vind ik hem een prima, functionele drummer. Ook bij de Flying Burrito Brothers voldoet hij heus wel. Heb ergens gelezen dat de opnames van The Byrds zonder noemenswaardige voorbereidingen werden gedaan, en dat dat de oorzaak was van het slechte functioneren van Clarke.
Wat Eight Miles High betreft, de versie alhier vind ik spannender dan de latere hitversie. Op dit punt eens met David Crosby - al had de uiteindelijke versie wellicht meer hitpotentie.

Een vleugje lente, en ik zet gelijk bijpassende muziek op. The Byrds lijken mij een goede keuze, en dit album staat (om een of andere reden) vooraan in de kast. Destijds heel vaak gedraaid nadat ik het album bij verschijnen onmiddellijk op vinyl had gekocht (in 1987, waar blijft de tijd). Die oorspronkelijke 10 nummers vind ik nog steeds een verrukkelijke Byrds-compilatie; de bonusnummers van de cd-uitgave vind ik echter van een wat minder niveau. Alleen al die alternatieve versie van Eight Miles High met dat spannende gitaarwerk en het sfeervolle It Happens Each Day betekenen veel voor mij. Een van mijn meest gedraaide Byrds-albums - nog steeds...