Hopkins & Bradley - Hopkins & Bradley (1973)

Zeer apart folkalbum, in deze witte hoes in een oplage van 300 stuks uitgebracht. Weinig te vinden over dit stel op het web, op een paar vermeldingen op blogs na. Daar staat onder meer: Folk psych duo downer action with echoed vocal and moody Beatlesque ballads.
De muziek is inderdaad verrassend: als je niet beter zou weten denk je dat dit demo-opnamen zijn van Lennon & McCartney ten tijde van het opnemen van Abbey Road. Luister naar de openingstrack en probeer eens niet Carry that Weight te gaan zingen. Stem volgt.

Een obscure plaat. Voor een oorspronkelijk exemplaar moet je voortaan wel je portemonnee trekken, op Discogs moet je ongeveer 400 dollar betalen.
Gelukkig is er in 2009 een reissue uitgebracht onder de titel 'Nothing Hides Better Than Darkness'. Deze heruitgave heb ik pas geleden aangeschaft met nog drie andere zeldzame folk platen voor 35 euro. Ik was daar erg blij mee. Op deze heruitgave staat op de achterkant van de hoes wat informatie geschreven door Michael Bradley.
Tijdens de kerstvakantie van 1973 besloten Michael Bradley en Mark Hopkins een plaat te maken. Twee 18 jarigen met een wild plan. De plaat werd in het ouderlijk huis van Michael Bradley opgenomen met een Wollemsack bandrecorder en wat microfoons. 13 nummers hadden ze al zelf geschreven en met enkel gitaar, piano en 2 stemmen werd er een band opgenomen. De kwaliteit was natuurlijk absoluut niet al te best, maar dat weerhield dit duo niet om er toch zo'n 200 stuks op vinyl te persen. Een hoes hadden ze niet, dus kwamen er witte hoezen waar ze soms met een dikke viltstift hun namen op zetten. Die 200 platen werden naar radio stations gestuurd, met de hoop dat ze er iets van zouden draaien en verder werden ze weggegeven. En na verloop van tijd werd het een collector's item.
De muziek is duidelijk beïnvloed door de Beatles en Paul McCartney, samen met meer directe folkmuziek. Zeker als je het gitaar spel beluistert.
Het eerste nummer 'take a second chance' is echt beatle achtig, sommigen noemen het duo een kruising tussen de Beatles en Ellioth Smith. De nummers zijn ongewoon sterk voor twee 18 jarigen. Jammer is wel dat niet veel later een platenmaatschappij dit heeft opgepikt en het duo met een goede producer de studio in heeft gestuurd. Dan hadden de nummers aan kracht gewonnen, het is nu nog bijzonder ruw.

Michael Bradley bleef een actieve muzikant. Hij speelde solo- en duo-optredens (met een andere partner) eind jaren 70 en begin jaren 80. Eind jaren 80 sloot hij zich aan bij de Cleveland jamband Oroboros. Van Mark Hopkins is verder op muzikaal gebied verder niets meer vernomen.

lebowski, ben na 27 jaar wel benieuwd of je al weet wat je stem wordt !