Fen - The Malediction Fields (2009)

Ik ben dit album gaan luisteren toen ik zag dat het op meerdere plaatsen goede recensies kreeg en er vaak vergelijkingen getrokken werden met twee van mijn favoriete bands: Alcest en Agalloch. De vergelijking met Alcest is wat vergezocht (maar niet totaal onbegrijpelijk), de vergelijking met Agalloch gaat wel wat beter op (maar ook niet één op één). The Malediction Fields kent dezelfde mix van metal met post-rock die je bij Agalloch soms aantreft. Verder is Fen wat rauwer, maar helaas ook gewoon minder goed dan Agalloch. Toch slaagt dit album een weemoedige sfeer te scheppen, die vaak juist kalmerend aandoet. De grunts zijn in orde, de cleane zang is helaas vrij zwak. De nummers zijn gelukkig wel afwisselend en voor een debuut full-length is deze plaat zeker niet slecht. Niet super, maar het heeft wel wat.

A Witness to the Passing of Aeons is erg fraai

Deze band heeft wel een lekkere sound, maar moet nog gepolijst worden vind ik.

Goed album staan mooie tracks op; hou wel van de mix van de normale zang en de screamer gemixt met post-metal ambient style or whatever. Een blijvertje doorheen de jaren.